Australie 3 oktober 2008

Na ons berichtje de laatste keer vanuit Rockhampton, troffen we onze camper nog niet gemaakt aan. De verkeerde brandstofpomp, geen brandstofpomp, het zal allemaal wel. Na het verhuurbedrijf uitgescholden te hebben beloofde ze ons nu echt te helpen dus over een week werden we verwacht bij een garage meer zuidwaarts, (Bundaberg) waar de pomp op ons zou wachten. Die nacht hebben we doorgebracht aan een prachtig meer en de volgende dag was het zo ver: op naar Town of 1770, naast Agnes water. Bij binnenkomst in het dorp voelden we ons voor het eerst echt in Australie. Een klein dorp, iedereen kent elkaar, overal surfboards te huur en ruige mannen met lang haar en baarden, die overigens nog meer door hun neus praten waardoor ze nog onverstaanbaarder zijn. Dit is de plaats waar Tom zijn hart heeft liggen en die belde ons dan ook net op toen we het dorp binnen kwamen rijden. Zo kon hij ons metee naar de plekjes begeleiden, waaronder de Bottle shop en de beste camping. Helaas was deze camping helemaal vol, net als alle andere campings, door de 2 weken durende kindervakantie: hoera. Gelukkig troffen we John, Tom’s maatje, die ons op en onofficiele plek naast de receptie plantte, maar dat was wel een VIP-plek. Pal aan het strand, eigen kano’s, een privetuin en zelfs met onze eigen huisdieren: 2 boomkangaroes (moeder en baby). Als welkom zaten we om 13.00 al aan ons 3e biertje bij onze vriend John.

We zijn een week op deze plek gebleven. Het is een prachtige kitespot maar de wind liet ons in de steek. Aangezien wij het gevecht met de zee niet meer konden missen hebben we ons 2 dagen aan het golfsurfen vergrepen. We mochten mee met de locals (via ander maatje van Tom) dus meteen naar een secret spot. Prachtig strand met genoeg plek voor 2 stuntels die continue hun board verliezen. We hebben wel enorm gelachen. Soms lukte het zelfs om te blijven staan dus het was erg verslavend. We denken er zelfs over om een 2e-hands board te kopen, alsof we nog niet genoeg bagage hebben in ons minihuis.

Onze camping ston vol met vissers. Elke avond zagen we onze buren genieten van hun vangst. Alle campinggangers hebben dan ook eigen megaboten, jetski’s en de nieuwste hengels. Onze camping leek net de Hiswa. Omdat wij ook wel weer eens zin hadden in tonijnsashimi besloten we toch maar weer eens een excursie te doen. Het klinkt erg verwend maar na een tijd reizen heb je gewoon geen zin meer in georganiseerde tripjes of je 6e snorkeltour. Oh bah, wat klinkt dat afgrijselijk maar het is wel zo en het is gewoon ook erg duur. Maar goed, hetgeen we nog niet gedaan hadden is zeevissen. Nooit erbij nagedacht dat vissersboten erg heen en weer gaan en je naar je hengel moet staren, wat verre weg is van de horizon, en dus erg misselijk makend. Een ervaren visser heeft de hele trip over de reling gehangen. Rik moest en zou vastleggen dat ik een hele grote vis gevangen had en dat was de druppel: over de reling en laat het ontbijt maar gaan. Toen ik bedacht om een hapje van mijn boterham te nemen gebeurde hetzelfde. Buiten deze kotsmomenten was het ontzettend leuk en hebben we genoten. Veel gevangen maar weinig eetbaars. Gelukkig nog net 3 vissen mee kunnen nemen om onze vriend John uit te nodigen voor een viscurry. Wat een ervaring. Ik zat alleen tussen de mannen. Heb wel en momentje gedacht, waarom doe ik dit in godsnaam. Alles stonk naar vis, zelfs mijn ondergoed. Maar wel een trots gevoel dat je ’s avonds je eigen vis aan het fileren bent. Wat overigens nog best moeilijk is. Verder hebben we gewandeld en gerelaxed. Eindelijk hebben we een tweede boek uitgelezen. Helaas zat het er op want de garage zat op ons te wachten.

Wachtend op de camper hebben we een beetje gewinkeld in Bundaberg en na 7 uur was het zover: de camper is gemaakt en goed! Van de vlooien hebben we ondertussen ook gewonnen. Rik gaf niet op en heeft 4 bussen leg gespoten in de bus. Jemig, wat bleven die beten lang zitten zeg. Wat een ervaring. We zijn richting een strand naast Bundberg gegaan: Elliot Heads. De plek waar de Australische kitesurfkampioenschappen dit jaar waren. En we moeten toegeven: wat een super plek. Onze camping was aan het strand dus we liepen met onze kitejes onder de arm en maar gaan. Lekker tussen 2 zandbanken dus veilig en genoeg wind. En als je golven wilt dan ga je gewoon richting de open zee: ideaal. Dit was onze eerste kitedag in Australie en de volgende dag ging helaas de wind liggen. Aangezien we toch wel en keer in het zuiden aan moeten komen hebben we toch maar besloten verder te rijden wat veel pijn deed, want wat was het daar ideaal.

We hebben er een dag voor uit getrokken om naar Noosa te rijden. Je komt dan langs het bekende toeristenplaatsje Hervey Bay, waar we genoten hebben van een lunch: kebab en falafel. Wel en grappige plek maar wel erg groot. Dat zijn we niet meer gewend. Dat wordt nog wat als we in Amsterdam komen. Fraser Island hebben we ook overgeslagen. Noosa is een schattige plaats, het lijkt een beetje op Port Douglas. Ze noemen het ook wel het Nice van Australie. Door die fijne kindervakantie waren hier de campings vol dus zijn we iets verder gaan staan, bij Peregian Beach (naast Coolum). Daar hebben we het ook echt leuk gehad. Een goede plek, een camping aan het strand en weer een surfboardje gehuurd voor twee dagen.

Je hebt hier overal betonplekken waar je je zitje op kan installeren zodat niet alles onder het zand komt te zitten. Rik kan er nog steeds niet aan toegeven om op een Australische barbeque (gasplaat) te koken dus we hebben een mini-instant-barbeque gekocht, zo’n wegwerpding. Eindelijk vlees dat naar vuur smaakt. En ja hoor, onze buurman kwam met een emmer naar ons toe om te vertellen dat dat toch echt niet de bedoeling was in Australie omdat je dan niet verzekerd bent. We hebben vreselijk gelachen en de goede man uitgenodigd om met ons mee te eten maar dat mocht hij niet van zijn vrouw (door wie hij ook met de emmer was weggestuurd). Nou goed, het was erg lekker in ieder geval.

We hebben de omgeving van Noosa goed verkend en kwamen bij en prachtig meer uit: Lake Cootharaba, Boreen Point.  Een klein dorpje met een fantastische oude kroeg (hotel), veel zeilbootjes, sufers, kitesurfers, etc. Daar zijh we dan ook een paar dagen gebleven en daar hebben we ook 1 dag gekite. Hier hadden we veel aanspraak van Australiers, het begint al een ander slag te worden. Niet meer de grijze nomaden (gepensioneerde reizigers) maar nu families die je een opgewarmde marshmellow komen brengen die hun dochter voor je gebakken heeft. Het was erg leuk om bij een meer te zijn, we hebben nu zovel strand gezien.

Gister zijn we naar Caloundra gereden, waar we nu zijn. In Nederland hebben we contact gehad met een vertegenwoordiger van een kitemerk hier in Australie, en die kon ons misschien wel gebruiken voor promotie omdat wij rondreizen. Wij zouden dan de nieuwe modellen laten zien in de winkels. Hij zou in de buurt zijn, dus daar gingen we even langs, maar helaas, hij was te druk en kon toch niet komen. Misschien wordt het nog wat maar ik denk het niet helaas, jammer, maar goed geprobeerd.

Vanmiddag wordt de 3e dag kitesurfen in Australie. De verhalen zijn wel veel strand en kiten voor jullie aan het worden maar dat is ook wat we meemaken. We genieten nog volop maar we gaan wel af en toe nadenken over wat voor baan in Nederland, waar willen we uiteindelijk wonen, etc. We proberen er niet teveel mee bezig te zijn maar het komt wel dichterbij. Ik begin af en toe wel dingen te missen. Ik denk dat het komt omdat Australie eigenlijk erg veel op Nederland lijkt. Wat ik echt mis qua eten is rauw vlees, paprika chips, een dekbed en een uitgebreidere gaderobe. Verder zou ik er ook een moord voor doen om lang met vrienden/ familie te kunnen bellen. Rik droomt elke dag over zijn (oude) werk, daar wordt hij echt gek van. Met Oostenrijk erbij zijn we nu 10 maanden weg. We hebben er nog maar 2 te gaan. Dat idee is toch ook wel weer erg jammer. Dubbele gevoelens dus. Maar we weten dat als we terug zijn alles zo weer normaal is dus we proberen zoveel mogelijk te genieten van deze geweldige ervaring!

Australie 19 september 2008

Ruim 2 weken reizen we nu in ons tuperwaremobiel door Ozzyland. Begonnen in Cairns zijn we up north gereden naar Cape Tribulation. Daar zijn we gestrand in Daintree Nationalpark. Een prachtige rit door regenwoud, met onderweg verlaten stranden met mangrovebossen. Dit is het punt in Australie waar het regenwoud overgaat in de oceaan. De sfeer heeft veel weg van de film Jurassic Parc, vooral door de grote hoeveelheid wilde dieren zoals: zeekrokodillen, haaien, slangen en heel veel tropische vogels waaronder de Cassowaries (een soort familie van de struisvogel), die overigens niet uitkijken bij het oversteken. We hebben gewandeld en veel lol gehad met onze buren: Robert en Eva. Verder veel geborreld en lekker eten klaar gemaakt want daar genieten we volop van: onze eigen keuken.

In deze twee weken zijn ons wat eigenaardigheden opgevallen rond de ‘Oh zo gastvrije’ Australier.
Je bent geen echte Australier als je niet een gesprek begint met:’ Good Day Mate how are you going?’
Om deze zinnen vloeiend uit te spreken dien je je lippen links of rechts samen te persen en zo snel als je kan ‘G’day mate how are you going’ te zeggen. Vrouwen dienen volledig door de neus te praten. Je hoeft hier trouwens geen antwoord op te geven. Je zegt gewoon hetzelfde terug.

 Je bent geen echte Australier als je geen antennes op de bullbar van je bushcamper hebt geschroefd, en strepen en getint glas op je pickup hebt geplakt. Je bent geen echte Australier als je om 10 voor 6 je winkel sluit en zegt: ’sorry mate, tomorow we are open from nine o’clock’. Je bent geen echte Australier als je je gasten een half uur laat wachten met bestellen omdat de keuken nog niet open is.

Welkom terug in de 1 wereld, waar sommigen echt te ‘lazy’ zijn om service te verlenen of geen moeite doen je te helpen. Je bent geen echte Australier als je op de camping geen afritsbroek tot de oksels draagt met bijpassende hoed. Het liefst zoveel mogelijk het imago van een verloren biologie of aardrijkskundeleraar. Dit ras komt veelal voor op campings en zijn overwinteraars vanaf 60+ en zijn heel erg druk met het uitsoppen van hun caravan of het observeren van nieuwe gasten. Het is bekend dat in het Noorden de gepensioneerde zuidelingen komen om te overwinteren dus misschien komen we een snel een andere Australier tegen als we afzakken naar beneden.

Je bent geen echte Australier als je een bakblaat op gas geen barbeque noemt. Dit zorgt voor veel verwarring aangezien we erg graag eens een stukje vlees of vis op vuur willen roosteren. Neem van mij aan dat dat barbequen is, en niet op een achterlijke bakplaat.

In Daintree zijn we letterlijk weggeregend en we besloten dan maar naar het zuiden te gaan rijden. Eerst weer langs Cairns. Daar hebben we ook even de camper laten controleren aangezien die kuren vertoonde. Vervolgens zijn we landinwaards gereden en gestopt in Millaa Millaa, wat in de prachtige Misty Mountains ligt. Misty was het zeker aangezien we werkelijk niets meer konden zien en de regen met bakken uit de hemel kwam vallen. Even waren we weer terug in Nederland en ik kan je zeggen dat dat niet zo goed voelde. Wat hadden we het koud. Het linksrijden gaat super goed trouwens, of we nooit anders gedaan hebben. Alleen de grootste angst is overstekende kangaroes. Uit het niets sprongen er al een keer 2 kangaroes voor de bumper, die we met 100 kilometer per uur een kleine tik verkochten.

De volgende dag de koers voortgezet naar Ingham en een droge en warme camping gevonden bij Forrestbeach. Inmiddels blijft het droog en klimt de temperatuur omhoog naar de 30 graden. De volgende dag op naar Townsville. Onderweg een duik genomen in een waterval bij Paluma National park. Niemand te bekennen dus heerlijk met de billen bloot in het water. Niets vermoedend stonden er al ruim 5 minuten 2 mensen te kijken vanaf een rots achter ons. Erg fijn, wie kent je kont in Australie.

Om onze eilandkoorts te temperen zijn we de dag erop vanuit Townsville met de boot naar Magnetic Island gegaan. Heel toevallig was daar een fullmoonparty om te vieren dat de maan half was. Huh? Ja ja Fullmoonparty is een hippe naam ook al is de maan niet Full. Eindelijk weer eens een feestje, wat hadden wij daar zin in! Maar Rik en Shirley waanden zich op een backpackers feestje waar Engels Breezermeisjes hun nieuwe aankopen showen. Rokjes met Uggs, varkensgezichten met vliegeniersbrillen als caravanspiegels zo groot. De jongens vinden het leuk de vrouwelijke d.j. te versieren en zo hard te schreeuwen dat hun gestylde haar ervan breekt. Heerlijke sfeer dus en tot het einde gebleven en 150 euro lichter. Wel enorm genoten.

De volgende dag voelden we ons alsof er 32 campervans de hele nacht over onze hoofd hadden gereden. Gelukkig waren de dagen erna hersteldagen die bestonden uit: zweten, puffen, wandelen, mountainbiken en zwemmen. Tijdens het wandelen hebben we trouwens 5 wilde koala’s gezien. Erg bijzonder om deze diertjes eens in het echt te zien. Op Magnetic Island leven 200 Koala’s. Deze slapen 20 uur en worden maar heel even wakker om te spelen en eucalyptusbad te eten. Wat een leven. Magnetic Island is prachtig en we zijn daar dan ook 2 nachten gebleven. De kangaroes sprongen trouwens ook langs ons huisje. We konden de camper niet meenemen naar dit eiland dus genoten we 2 dagen van wat meer ruimte in ons appartement.

Op de kade wachtte onze trouwe campervan op ons om na een nachtje Townsville verder naar beneden te zakken richting Airlie Beach. Helaas hebben we dat net niet gered want onze camper kreeg kuren. Hij schokte meer en meer en harder dan 80 ging niet meer. Gelukkig schokte we net langs een camping bij Hydeawaybay waar we een monteur hebben laten komen. Hij vertelde ons het nieuws dat hij de volgende dag met een takelwagen zou komen en dat ze de camper zouden gaan repareren. Toen we bij deze garage aankwamen hadden ze net een testrit gedaan en er bleek niets aan de hand te zijn. Gek, maar geen verklaring.

Prima, want wij wilden graag naar Airlie Beach. Dat is een levendig dorpje aan de kust waarvandaan je naar de Whitsundayislands kan gaan. Na ons goed geinformeerd te hebben bleek het wel erg duur te zijn om op de eilanden te overnachten dus we besloten een dagtour te boeken met wildwaterrafts. Wat een trip. Ontzettend gelachen met de ‘gids’, gelopen, foto’s gemaakt en geluncht. We mochten ook snorkelen en we hebben voor het eerst mega grote vissen gezien: echte nemo’s. Wat een ervaring, super! ’s Avonds weer terug in Airlie Beach weggedroomd maar wat een verassing de volgende dag: vlooien!!!

We hebben vlooien in onze camper, gatverdamme. Ondanks dat we onze camper ontzettend schoonhouden gebeurd dat dus regelmatig op campings. De hele camper onder de chemicalien gespoten want hier kunnen we echt niet mee leven, onze hele lichamen zitten vol met bulten. Tot overmaat van ramp konden we deze dag onze bestemming ook niet bereiken omdat onze lieve camper weer dezelfde keuren vertoonde. Op een of andere tokkiecamping gestopt en overnacht en vanochtend de organisatie goed laten weten dat we er nu echt klaar mee zijn. De camper staat op dit moment bij de garage en wij vermaken ons door een paar uur te internetten. De vlooien waren ook nog niet weg dus vanochtend ook weer alles ingespoten met een nieuw goedje. Hopelijk de volgende keer beter nieuws over onze huisdieren en camper…

Australie 6 september 2008

Ki ka camper daar gaan we dan!
Rijden aan de linkerkant van de weg. Even wennen dus. Met mijn rechterhand grijp ik steeds bij het schakelen naar de slinger van het raam en richting aangeven doen we met de ruitenwissers. Het gaat dus prima en ik ben een gevaar op de weg. Waarom moet ook zo nodig het stuur aan de andere kant en doen ze hier alles andersom. Rare Ozzy’s!

Het camping leven zit ons in het bloed hoewel het even wennen is, want alles is erg klein. Kastjes gaan maar net open en we kunnen ons niet tegelijk uitkleden omdat ik met mijn hoofd tegen het dak kom en al snel in een draai Shirley tegen het achterraam lanceer. Er zijn al twee flessen cola door de camper heen gegaan en Shirley heeft al 5 keer haar hoofd gestoten. We rijden nog net niet met verlengkabel en waterslang aan de bus de camping af.

Ook het uitklapbed is erg klein en ik slaap inmiddels met mijn voeten op de koelbox. Het is een genot zelf weer te mogen koken en heerlijke wijn te drinken. Wat hebben we het toch zwaar. Op dit moment zitten we in Port Douglas en gaan zo noordelijk richting Cape Tribulation. Erg gek om weer alle luxe om ons heen te hebben. We zijn wel blij dat we al koala’s, krokodillen en kangaroes in het wild gezien hebben, zie de eerste Australie foto’s. Wat een mazzelpikken!

Een kort verhaaltje dit keer maar we zijn snel weer terug met onze nieuwe avonturen.

Fiji 30 augustus 2008

Terwijl het weer in Nederland een vroege herfst inluidt lijkt aan ons Bountyavontuur geen einde te komen en hoppen van eiland naar eiland. Na onze verwenweek met ons ma en Henk zijn we voor 6 dagen teruggegaan naar Nananu I Ra om te kitesurfen. Daar was het volle bak: 9 piloten van Air New Zealand hadden hun jaarlijkse midweek kitesurfen. Leeftijd 41 tot 61 jaar. Erg grappig, deze mannen konden ook nog eens heel goed kitesurfen en hadden echt een topconditie. Hierdoor werd ik iets te overmoedig en verdaaide mijn voet in een towside bocht. 3 dagen niet kunnen lopen en in een hangmat gelegen en om te kijken naar alle anderen. Shirley heeft haar 2e downwinder gemaakt vanuit een rif midden op zee. Dit keer scheerde zij als een gek over het koraal in plaats van erin. Na 6 dagen was het tijd om te verkassen naar een ander eiland met witte standen en nog mooier blauw water en nog meer wind.

Op dit moment zitten we op Tavewa, een eilandje van de Yasawa groep. Met mijn schriftje op mij schoot kijk ik naar de wuivende palmbomen die bij 20 knopen wind tegelijk een buiging voor ons maken. Tussen de bomen hangen waslijnen waar onze kitesurfspullen aan drogen. Shirley danst met haar i pod op het groene gras. Er is helemaal niemand dus kunnen we doen en laten wat we willen. Wat zijn we gelukkig!

We zijn zo gelukkig dat we het niet eens erg vinden om 12 mega kakkerlakken dood te maken die ons elke nacht tijsteren in ons huisje. Ons onderdak is een huisje van het familie bedrijfje Otto and Fanny’s. Zij verhuren huisjes en koken voor hun gasten indien gewenst. Het eten is heerlijk maar heel erg duur. Gelukkig zijn we zo slim geweest een grote tas met eten mee te nemen. Zo zijn we dus hier gekomen met rijst, spagetti, rode saus, 3 blikjes tonijn, mais, brood, jam, pindakaas en 6 flessen water. Om de dag maken we zelf eten en vragen of onze rijst of spagetti gekookt mag worden. Erg genant maar wat mijn moeder altijd zegt:’ wie kent je kont in Frankrijk’ Inmiddels kan Shirley goed kokosnoten openen en snij ik asbakjes uit aangespoeld hout voor de locals.

Op de Fiji-eilanden wordt kava gedronken. Kava is een hallucinerend drankje dat men met een groep drinkt. Men zit in een grote kring om een grote schaal waar de kava in zit. De kava word met een halve kokosnoot uit de schaal geschept en zo omstebeurt gedronken. Voordat men een slok neemt wordt er in de handen geklapt en erna 3 maal. Kava is bruin en smaakt naar zoethout. Het effect is minimaal. Het geeft alleen een verdoofd gevoel in de mond.

Ons kitesurfen gaat nu echt letterlijk en figuurlijk met sprongen vooruit. Het hele eiland geniet mee en kinderen zijn door het dolle heen als je naar ze zwaait als je komt langs varen. Wat zijn we toch gelukkig! Nog twee dagen in Fiji en dan begint ons Australie avontuur. Ook daar hebben we enorm veel zin in. We kunnen niet wachten tot we onze eigen camper op mogen halen.

Fiji 19 augustus 2008

De nacht was pikke donker toen we op de boot zaten vanuit het vaste land van Fiji (Elington Warf) naar het Eiland Nananu I Ra. De frisse zeewind door onze haren maakte ons weer een beetje wakker. Dood moe waren we en een dubbel gevoel. Eigelijk moeten we super gelukkig zijn nu we weer op weg zijn naar een Bountyeiland. Maar de enige spullen die we nog hebben in de motorboot zijn 3 plasticzakjes met 2 tandenborstels, tandpasta, douchegel, een goedkope zeemanslip, een fles rum en 12 blikjes Fiji bier.

Bij aankomst in Nadi blijken onze rugzakken en kitetas zoek te zijn. Het moest ook een keer gebeuren met zoveel vliegen. Alles gaat steeds goed en we zijn blij dat onze rugzakken steeds weer met ons mee mogen reizen. Tenslotte is het een soort huis met bezittingen wat je met je meedraagt. Soms hebben we het zelfs over de kelder terwijl we daar het onderste vak van de tas bedoelen waar je niet zoveel in kijkt. Onze overstap in Auckland verliep niet helemaal soepeltjes. Daar bleek dat we dubbel geboekt waren in het vliegtuig. Op een op andere manier zijn er steeds problemen na het missen van het vliegtuig naar Paaseiland. Vluchten zijn gecanceld of staan ineens dubbel in het systeem van de luchtvaartmaatschappijen. In Fiji aangekomen zijn onze tassen dus zoek en moesten we 4 uur wachten op 2 Italiaanse dames die dezelfde transfer deelden naar Elington Warf.

Zonder zaklamp en op de tast waden we met onze plasticzakken van de boot naar het strand door het zeewater in de nacht. Eenmaal op het eiland werd ons in een groot huis een slaappplek gewezen. Er was geen licht en het was aarde donker. Zo te ruiken gloeiden er muskieten spiralen. Licht is er maar tot 22.00 daarna gaat alles met een zaklamp. Maar onze zaklampen waren ergens tussen Tahiti, Auckland en Fiji. De volgende ochtend bleken wij niet de enige te zijn en had iedereen meegenoten van ons nachtelijk gevloek, het gevecht met de klamboe en de zoektocht naar het toilet want we sliepen in een ruimte met 10 anderen.

De volgende dag zag het er allemaal stukken beter uit. Een prachtig wit palmstrand met leuke huisjes en alleen maar gasten die watersport beoefenen. Er is veel wind en je mag alles pakken: snorkels, zeekano’s, surfplanken, etc. De eigenaar vond het zo zielig dat we onze spullen niet hadden dus we kregen beiden een kite te leen en een zwembroek. Gelukkig begreep een Italiaanse dat ik (nu Shirley) niet topless wilde kiten dus een bovenstuk werd ook geregeld.  De wind nam wat af dus de eigenaar besloot ons midden op zee te droppen zodat we dan terug naar het hotel konden kitesurfen (dit heet een downwinder). Ik had al wat twijfels of het goed zou komen want we moesten de vliegers starten vanaf de boot enzo. Nadat dat allemaal gelukt was, bleek dat mijn vlieger iets anders en heftiger was dan mijn eigen fijne vliegertjes. Met enorme kracht werd ik meters gelanceerd. De eigenaar lag helemaal dubbel en hij zou me wel in de gaten houden met de boot.

Deze man is ooit kampioen windsurfen geweest en is dus bikkelhard. Het ging helemaal niet en ik dacht dat ik uit elkaar werd getrokken voor ongeveer twee uur. Hij vond het wel en goede leerschool en is er met de boot vandoor gegaan. Rik was ook al vooruit want die dacht dat ik de boot als backup had. Mijn tieten werden omhoog geduwd en mijn armen waren 2 meter lang. Al met al kwam het hotel in zicht en heb ik doorgezet. Uit vermoeidheid heb ik alleen niet zo gevoeld dat ik over een koraalrif werd gesleurd en lag helemaal open na thuiskomst. 

De volgende dag was er geen wind dus lekker gerelaxed en gesnorkeld en de dag erna kwamen de spullen! Nog 2 dagen genoten van het kiten en de leuke mensen om ons heen waar we ook mee aten. Nu is het tijd om terug te gaan naar het vaste land want ma en Henk komen ons voor een week opzoeken, jeh! Toen we midden in de nacht opstonden voor de boottransfer bleek dat ik niet in mijn schoen paste omdat mijn voet zo dik was. Links maatje 39 en rechts maatje 44. Toch een koraalvergifiging dus ik moest meteen naar de dokter voor antibiotica. Fijn, die heb ik al zo weinig gehad de laatste 2 maanden. Maar eerst naar het vliegveld om ma en Henk op te wachten.  Het was zo leuk toen ze door de deuren kwamen, zo’n bekende gezichten ineens.

We zijn met de transfer naar het resort gebracht en we wisten niet wat we zagen. Heerlijke bedden, een jaccuzi op het balkon, een megabalkon, etc. We zijn eerst naar de dokter geweest voor een tetenisprik en daarna hebben we volop van elkaar genoten en bijgekletst. Moeders kon meteen in haar moederrol treden want haar dochter moest geduwd worden in een rolstoel door haar pootje, zie foto’s. We hebben deze week enorm genoten met zijn 4′en. Lekker gegeten, eindelijk wat gelezen, gewindsurft, we hebben een dag en auto gehuurd, heel veel bijgepraat en we zijn met een catamaran langs eilanden gevaren waaronder het Castaway eiland waar de film is opgenomen. Wat is het hier prachtig! De tijd gaat natuurlijk veel te snel want morgen vertrekken ze al weer.

Wij gaan nog een week terug naar ons kitesurfparadijs en dan hebben we nog een week om naar een ander eiland te gaan. 2 september begint het Australie avontuur voor ons in Cairns. We hebben er erg veel zin in en beginnen weer helemaal fris. Ma had natuurlijk vanalles meegenomen dus we hebben de krant gelezen, tijdchriften, weer drop gegeten en onze buikjes zo goed gevuld dat we wel en week zonder eten kunnen. We zijn nu wel gewend geraakt aan cocktails dus dat wordt afkicken. We geven de winterspullen mee terug  dus eindelijk hebben we wat ruimte om eens iets nieuws te kopen.

Tahiti 7 augustus 2008

Waar kan je lekkerder op schrijven in een vliegtuig dan op een ouderwetse kotszak. Ik heb geen papier om op de schrijven dus doe ik het maar zo. Op dit moment zitten we in het vliegtuig van Tahiti naar Auckland om vervolgens meteen door te vliegen naar Fiji. Graag willen we jullie attentie! Het volgende verhaal kan jaloesie veroorzaken. Mocht dit het geval zijn dan kunt u na zonuren contact opnemen met stichting Rikley.

Na onze avonturen op Paaseiland, waar we naast paaseieren schilderen veel gewandeld hebben en de plaatselijke travestietenscene geobserveerd hebben, werd het tijd voor een nieuw eilandavontuur. Tahiti here we come!

Voor het eerst deze reis voelen we ons erg ver van huis aangezien we nu echt aan de andere kant van de wereldbol zitten en deze cultuur alleen kennen uit piratenfilms en tienerfilms met Brooke Shields. Het onthaal op Tahiti is er een om nooit te vergeten. In de aankomsthal van het vliegveld staat een band te spelen met vrolijke, lokale muziek en krijgt iedereen een witte tropische bloem achter zijn/ haar oor. Tahiti heeft 1 hoofdeiland en wordt omringd door circa 150 Bouty eilandjes. Bora Bora is daar bijvoorbeeld een hele bekende van.

Onze eerste slaapplek kan weer in de boeken. Tahiti is de duurste vakantie bestemming van de wereld. De inwoners betalen geen inkomstenbelasting. De belasting wordt verwerkt in de producten en slaapplaatsen. Voor de 1e nacht hebben we een goedkope slaapplek via internet geboekt in Papeete, de hoofdstad van Tahiti. En dat hebben we geweten ook. Na een nachtelijke zoekactie van de taxichaufeur kwamen we na lang dolen op een industrieterrein in een wijk van golfplatenhuizen. Omringd door een groot hek en bewaakt door een loopse kwijlende hond, zagen we onze betonnen Hiltonbunker liggen. Geen warm onthaal maar een sloffende mamma met mondhoeken alsof er in iedere mondhoek een gewicht van een frieschestaartklok hing. ‘Meteen betalen en schoenen uit!’ In bed werden we nog eens verblijd met een lokale straatbbq tot 4 uur s’ ochtends en om 6 uur werden we gewekt door een hysterisch krijsend kind van een Frans stel.

Die dag hebben we om 17.30 een afspraak bij de haven met Franceline om met haar naar Moorea te gaan. Franceline hebben we leren kennen via Polly (kok in het wintersporthuis in Chili). Polly wist dat Tahiti zo duur zou zijn en zij heeft in Chili gebeld naar haar vriendin Franceline, of het goed zou zijn dat we contact met haar zouden opnemen. Na wat mailen waren we van harte welkom in haar huis op Moorea. Franceline is Frans en op haar 23 verhuisd naar Frans Polynesie. Zij werkt in de zwarte parel bussines op Tahiti. Franceline woont in een klein tuinhuisje op een terrein van een Franse familie, die ons werkelijk met open armen ontvingen op hun landgoed aan een blauw lagoon met palmbomen. Hier krijgen we een slaaplek en eten iedere dag aan een grote tafel, waar we iedere dag een nieuwe variant met verse tonijn eten. Wat een leven, wat een mazzel. Op de duurste plek van de wereld zitten wij gratis met hele aardige mensen en op wat voor een plek!

Kitesurfen is hier echt een levensgevaarlijke aangelegenheid aangezien er heel veel koraalbanken in het water liggen die hier en daar boven het water uitsteken. Wat een sensatie; slalommen tussen koraal. De wind was ook nog eens erg vlagerig waardoor terugkomen moeizaam verliep. Na 1 dag kiten was er ook niet meer zoveel wind dus besloten om dat maar een beetje op te geven hier.

Verder kon het niet op. Hoe mooi is het om mijn verjaardag 1 augustus te vieren op Tahiti? Dit was echt super. Alles mogen we gebruiken: kano’s, auto, snorkelspullen. Er werd zelfs voor ons een excursie geregeld. Zwemmen met haaien en Stingrays en lunchen op een eiland. Walgelijk!! Op een avond hebben we Thais gekookt en dat werd zowaar gewaardeerd. Want Oeh la la dat is even wat anders voor onze Franse vrienden! We leven hier als een god in Frans Polynesie dus. Het gekke is dat het voelt alsof je in Frankrijk bent maar dan nog 10 keer mooier. De auto’s die hier rijden zijn Renault en Peugot en we eten elke dag een vers stokbrood. Heerlijk!

Ondanks dat we absoluut niet mogen klagen zijn we wel blij na het afscheid met Franceline na onze 6 dagen Tahiti. Ons logeeravontuur bij Franceline bleek voor haar ook een uitje en sociaal ding te worden, ze heeft zelfs vakantie ervoor genomen. Franceline is heel erg alleen en super gestresst omdat ze alles te goed wil doen. Voor we met onze oren hebben geknipperd staat Franceline weer klaar met ontbijt of liggen al onze kitespullen al in de Twingo. Goed bedoeld maar te veel is irritant. Ze is zo onzeker dat ze om de 5 minuten een vraag stelt hoe je je voelt. Ze voelt je ook nog eens goed aan en ziet wanneer je je ergert. Erg vermoeiend zo nu en dan. Toch zijn we haar erg dankbaar want we hebben echt een super tijd gehad maar nu weer lekker samen op pad. We krijgen als afscheid zelfs een zwarte parel om onze nek om har nooit te vergeten.

Paaseiland 27 juli 2008

Twee berichtjes in twee dagen….. Het is niet dat we ons vervelen hoor, op Paaseiland. Maar ik (Shirley) wil graag even met jullie delen hoe het gaat. Ik zal even een algemeen stukje schrijven over hoe het met ons gaat, of we het nog naar ons zin hebben en of we al heimwee krijgen.

Zoals al eerder beschreven zijn we blij dat we de armoede verlaten hebben na Bolivia. Alle drukte, uitlaatgassen, bedelende mensen, lastig eten en vieze kamers waren we net een beetje beu aan het raken. Dus Chile kwam precies op het goede moment. Ik moet heel eerlijk toegeven dat we net op Paaseiland weer van huis zijn veranderd want we sliepen bij onze homo Oscar in huis. Het was koud (jaja, nogsteeds), vochtig, het stonk en hij maakte niet schoon. Nu hebben we een heerlijk huisje waar we zelfs kunnen koken. Het eten is hier niet te betalen, het lijkt wel oorlog, net als in Cuba. Toch nog even en beetje afzien…. Zal het na Paaseiland toch echt alleen maar brie, boursin, pate en filet american en witte palmstranden worden…..

We beseffen wel dat we ontzettende mazzel hebben dat we dit kunnen doen. Alle Zuid- en Midden Amerikanen, kunnen onmogelijk sparen om naar ons Europa te komen. Ze zijn dat ook ontzettend jaloers maar vinden het echt te gek wat we doen. Wat dat betreft leven we toch in een ontzettend rijk land! Wat heerlijk bevalt is het niet werken. Ik denk dat ik nooit meer aan een wekker kan wennen. Ik word nu al gek als ik 1 dag in de week een wekker moet zetten om een vliegtuig te halen.  Het niets hoeven, dat is het lekkerste wat er is. En niet te vergeten geen mobiele telefoon. Soms mis ik het wel maar er is toch niets lekkerders dan je telefoon 1 x per dag even aan te doen.

Verder is het heerlijk om zoveel tijd voor elkaar te hebben en voor jezelf. Het gekke is echter wel dat je (voor jou idee) nogsteeds erg druk bent want je wil dat nog bezoeken, nog een fiets huren en je moet nog je vlucht bevestigen, de was moeten we ophalen en laten we dan meteen een eettentje zoeken. Toch ben je zo hele dagen bezig. We hebben allebei pas 1 boek gelezen! Dat is anders als je alleen reist en niet zo snel wagenziek bent in bussen denk ik. Oh ja, bussen, daar zijn we nu vanaf: joepie! Op de eilanden zijn de afstanden minimaal en Australie wordt met de camper.

Daar hebben we wel behoefte aan, een eigen huisje en niet verkassen. En elke dag zelf koken. Verder wordt het nu wat minder cultuur en lopen en wat meer kiten, borrelen en feesten denk ik. We missen Nederland soms wel maar dan vooral je familie en vrienden. Maar nog geen andere dingen eigenlijk. Wel merken we dat we toch wel heel trots zijn op ons land. Iedereen kent Nederland en vindt Nederlanders te gek.

Paaseiland is Terschelling maar dan met mannen met tatoeages op wilde paarden en wapperende staarten. Veel mannen zij homo en erg vals. Woensdag is Rik aan de buurt, dan gaan we op Tahiti vrouwen met bananenjurkjes en bloemenkransen zien. Bloemen hebben ze hier ook maar de vrouwen zijn niet zo mooi en aardig. Je kan hier uren lopen, we hebben een scooter gehuurd en het dorpje is gezellig. Het is 20 graden, net te koud om te zwemmen. Paaseiland heeft geen witte stranden met palmbomen, het is rotsig. Wel ontzettend grappig met het rare taaltje (Rapa Nui) en de wilde paarden overal.

We zijn nu eindelijk zo relaxed dat we ons in de datum hadden vergist… We waren onze vlucht van Santiago naar Paaseiland vergeten! Na veel stress konden we de volgende dag toch mee want anders was ons hele schema in duigen gevallen.  Op die gekke eilanden vliegen ze namelijk maar 1 of 2 keer per week. Helemaal blij kwamen we de volgende dag op Paaseiland aan toen ik toch even ons vliegdraaiboek op internet ging checken. Wat bleek: omdat we niet op kwamen dagen hadden ze al onze vluchten (van de komende 5 maanden) gecancelled! Na een dagje stress is alles toch goedgekomen. Maar we zullen wel iets oplettender gaan zijn.

Er zijn nieuwe foto´s van Paaseiland en er volgen er nog meer. Deze staan in de categorie Chili/ Paaseiland