Nog even terug naar het mooie Arequipa. Daar hebben wij een dag geraft op de Chili rivier. Erg spectaculair. Nadat we ons in ons Ninjaturtle pakje hadden gestoken (wetsuits) en we de instructies hadden gekregen gingen we peddelen. En ja hoor, tijdens de eerste stroomversnelling (categorie 4) gebeurde het. Met mijn volle gewicht klapte ik overboord de stroomversnelling in achter de boot aan. Ik kan jullie zeggen dat het water niet warm was, echt heel koud. Gelukkig was het lekker vers ijswater afkomstig van een gledger. Nou daar ging ik dan met mijn gele helmpje. Koppie onder en mijn peddel strak vasthoudend want die mocht je niet verliezen. Uiteindelijk op een rustig stuk in de boot getrokken. Gelukkig ging de tocht verder super. Prachtige natuur en flinke stroomversnellingen. Vreselijk gelachen dus als we nog een keer de mogelijkheid krijgen om te raften dan gaan we er weer voor. Bij aankomt bij ons lekker hotel naast het zwembad gelegen en wat gelezen.

Het is hier in Peru winter maar wel de beste tijd om te reizen. In de zomer is het hier namelijk regentijd. Overdag is het wel rond de 19 graden mits je niet de bergen ingaat natuurlijk. Maar om 17.00 koelt het enorm af naar bijna 0 graden en het is erg vroeg donker. Wel even wennen voor deze, aan tropische temparaturen gewende reizigers. En dan is je douche vaak nog koud water: brrrr. In Arequipa heerlijk gegeten. Ze hebben daar Chupe Camarones; zelden zoiets lekkers gegeten.

De volgende dag hebben we domweg in een toeristenbus gezeten en ons laten rondrijden door Arequipa. Normaal zijn we daar niet zo´n voorstander van maar we hadden wel zin in een rustig dagje. we hebben zelfs een zonneklep opgedaan dus we deden helemaal mee, prima. We zijn ook weer Nederlanders tegengekomen die ook hierna naar Cuzco gaan dus telefoonnummers uitgewisseld. De Belgen rijden zoiezo met ons mee naar Cuzco.

De volgende dag: alweer zaten Rik en Shirley in een vieze, stinkende, dikke voeten makende bus. Dit keer naar Cuzco (3200m), de stad om te acclimatiseren voor de Incatrail. In de bus naar Arequipa zat ik achter een jongen die zijn stoel vol naar achter gooide, met het gevolg dat ik opgevouwen zat en geen oog dicht had gedaan. Onze Belgen hadden deze rit geregeld dat we konden ruilen zodat we naast elkaar zaten en wat denk je: zat ik weer achter die jongen. Haha, weer een vreselijke nacht maar wat een giller.

Op onze aankomstdag hebben wij ons door alle hectiek geworsteld en uiteindelijk in een Iersepub Nederland- Rusland gekeken. Onze Belgische vrienden waren ook voor ons en vele Engelsen. Helaas verloren. Verder was het feest in Cuzco al in volle gang. Een feest was van 3 dagen; Inti Raymi genaamd. Op 24 Juni wordt de zon vereerd en dat gaat gepaard met grote optochten door Cuzco van mensen in klederdracht die 4 dagen vol feest vieren. Laat het nou net zo zijn dat wij op 24 juni de trail hebben en dus niet op het hoogtepunt kunnen zijn. Jammer dit wisten wij niet toen we een half jaar geleden de planning voor de trail maakten. Maar uiteindelijk schijnen we het leukste ervan mee te hebben gemaakt door de dagen ervoor erbij te zijn. Dat was ook echt spectaculair. Het is te vergelijken met ons carnaval.

Cuzco is mooi en heeft, net als de andere plaatsen in Peru, een groot plein met kerken, restaurants en veel bureautjes waar je jungletochten en trekkings kan boeken. We hadden 3 dagen om te acclimatiseren. Nog gegeten met onze Nederlandse vrienden en Belgen en een dag naar een dorp in de bergen geweest: Pisac. Veel cavia´s de oven in zien gaan maar er toch voor bedankt. De avond voor de Incatrail hadden we een briefing. Hier kregen we uitleg over de route en nogmaals de spullen die we mee moesten nemen. De verteller was straalbezopen van het feest dus het was wat onsamenhangend maar het zou wel goed komen. Ondertussen waren we erachter gekomen dat er een Nederlands cafe in Cuzco zat dus we hebben bitterballen gegeten! Wat een genot!!!!

Uiteindelijk hadden we een rugzak van 12 kilo voor ons samen inclusief slaapzakken. De incatrail was echt super. Onze groep bestond uit een Amerikaans stel van onze leeftijd, een hele grappige Engelsman (bergklimmer in hart en nieren) een dikke Argentijnse troela, 4 dragers, 1 kok, 2 gidsen en wij. In tegenstelling tot alle verhalen over hoogteziekte, uitputting en regen hebben wij de trail echt ervaren als super tof. Fluitend gingen we de berg op en hebben genoten van de mooie uitzichten over de Andes met zijn besneewde bergtoppen. Een grote verschijdenheid van natuur. Soms loop je trappen door een Amazone regenwoud wat veel weg heeft van een sprookjesbos, en 2 uur later stijgt de route tot 4200m in de wolken.

Je slaapt in tenten en je draagt je eigen rugzak. Er zijn geen douches dus op de 4e dag stinkt iedereen. Wat een ervaring. Het is wel koud ´s nachts. Poepen en plassen ging gewoon in de natuur. Shirley vond het fijn als ik s´nachts even mee ging want dan kon ze even aan mijn been hangen en kom ik even bijschijnen. Ik kan eerlijk zijn dat ik de functie als schijtpaal niet zo fijn vind.

En wat een ontzag voor de dragers die werkelijk de bergen oprennen met 70 kilo op hun rug. Kookspullen, tenten en soms rugzakken van anderen binden ze bij elkaar met touwtjes in grote zakken. Met weinig middelen maken ze er een rugzak van. En daar komen de toeristen met hun Beverzwerfsport spulletjes en klagen over een kilo´tje teveel.

De eerste 2 dagen hebben we veel moeten wachten op onze dikke Argentijnse. Iedereen heeft zíjn eigen tempo, maar onze Argentijnse nam de tijd om haar dikke reet naar boven te krijgen en maakte onderweg hele foto sessies. Hierdoor stonden wij vaak een uur tot anderhalf te wachten en vaak af te koelen. Dit meisje wat eigelijk niet in staat de Incatrail te lopen en kreeg echt veel moeite met de hoogte. De laatse 2 dagen heeft een van onze gidsen haar begeleid tot de Machu Picchu. Vreselijk dat dit soort mensen uberhaubt mee mogen zonder enige conditie.

Toch is duidelijk te merken dat wij niet de enige zijn op de trail naar het beloofde Machu Picchu. Er zijn vele groepen die wij paseren op het pad. Fransen, Amerikanen, Peruanen, Engelsen. Na 2 dagen lopen herken je mensen en heb je aanspraak en maak je eens een praatje als je even rust. Onze verwachting over het eten was niet zo groot. Maar het resultaat was echt te gek. Steeds als wij in ons vooruitgebouwde kamp aankwamen stond er een feestmaal klaar, compleet met cocathee wat goed helpt tegen hoogteziekte. Echt te gek!

De laatste dag van de Incatrail is natuurlijk de dag van het zien de Machu Picchu. Hiervoor stonden we om 04.00 op om als eerste bij de controlepost te zijn en met zonsopgang bij ´The Sungate´. Helaas, alle mensen die ook al 3 dagen hadden gelopen stonden allemaal te wachten bij de zelfde post. Het ging hier om ruim 300 hikers die allemaal als eerste bij de oude stad wilden zijn. We waren dus niet alleen, maar het uiteindelijk zien van Machu Picchu was geweldig.

Machu Picchu is te bereiken op 2 manieren. Je kan er komen door met een dure trein naar Aquas Caliente te gaan en met de bus de berg op te rijden en een kaartje te kopen om binnen te komen. Of op de manier waarop wij zijn gekomen via het oude Incapad. Dit mag je niet op eigen houtje lopen maar moet onder begeleiding van een gids. Dit moet je al een half jaar van te voren aanvragen bij een organisatie die de Incatrail verzorgd. Er mogen maar 500 mensen per dag over dit pad en is avontuurlijker dan op je luie reet in trein en bus te zitten. Op de Machu Picchu dag komen deze 2 groepen bij elkaar. Vermoeid van het lopen en 4 dagen lang in de natuur kom je ineens in de hectiek van dagjestoeristen. En wat voor soort. Dikke schreeuwende Amerikanen met witte sportsokken, mensen denken dat ze een fotowedstrijd moeten winnen en als bezetenen gaan fotograferen. Werkelijk ik heb nog nooit zo´n vreselijke afritsbroekenparade gezien als op de Machu Picchu. Dagjes mensen met hele safari uitrustingen. De ergste zijn echt de Amerikanen. Deze schreeuwen, luisteren absoluut niet naar de gids die wat uitlegt over de Inca´s. Alles is great, georgeous en poseren met getuite lippen voor elk bouwwerk: cultuurbarbaren. We zagen er echt uit als net ontsnapte natuurfreaks uit Discovery Channel. Veel lol om gehad.

´s Avonds laat kwamen we aan in de bewoonde wereld van Cuzco waar we snel wat zijn gaan eten en naar bed, want: de volgende dag stond 1 van de mooiste treinreizen op ons programma. Van Cuzco naar Puno met een oud dieseltreintje. Echt fantastisch. We werden verzorgd als prins en prinses dus daar genoten we nu dubbelop van na ons trekkingavontuur. Onze benen mochten eindelijk rusten. Nu gaan we Puno (en Lake Titicaca) onveilig maken en morgen of overmorgen op naar Bolivia.

Normaal is Rik vooral de auteur van onze site omdat hij makkelijker kan schrijven en dan zet ik er hier en daar nog eens wat bij. Maar ik zal nu eens een update geven van hoe het gaat in het algemeen. Het reizen gaat erg goed, Cuba, Mexico en Peru zijn goed te bereizen. In de landen zelf hebben we tot nu toe alles met bussen gedaan. Die zijn ongeveer net zo als in Nederland: erg luxe. We worden steeds slimmer met taxi´s, hotelletjes, etc. We zijn erg blij dat we begonnen zijn met Cuba. Dan wen je alvast aan de mindere hygiene en dat niet al het eten goed valt op je maag. Nu is alles luxe. Toch kijken we op Cuba enorm fijn terug. Wat waren de mensen daar aardig!!

De Mexicanen hebben daar niet van gehoord. Ze lachen zelden, zijn redelijk levensmoe en niet gastvrij. Het schijnt bekend te zijn bij de Centraal Amerikanen. Het land is prachtig en zoals jullie ondertussen echt wel weten is Isla Holbox ons paradijs!  Daar geen enkel slecht woord over. De Mexicanen zijn ook niet begaan met het leven want de dood is juist fantastisch. Ook niet met de natuur. ze recyclen helemaal niets. Moet je nagaan hoe de vuilnisbelt eruit ziet van Mexico City met 28 miljoen inwoners! We hebben wel genoten in dit land maar…

Het was zo fijn om zo hartelijk ontvangen te worden door de Peruanen. Ze lachen veel, zijn met je begaan en we hebben al 2 keer bij Peruanen thuis gegeten en zijn trots op hun cultuur. Het is wel armer dan wat we verwacht hadden. Lima is, in tegenstelling tot wat we dachten, toch best een mooie stad. Wel vreselijk crimineel. Nog crimineler dan Mexico City.

We genieten nog volop van het reizen en zouden niets anders willen op dit moment. We stuiten wel op een paar dingen die we steeds tegenkomen. De Midden en Zuid Amerikanen zijn zo levensmoe. Als je oversteekt rijden ze je gewoon aan, en bij het instappen van alle voeruigen met 4 wielen draaien onze beschermengelen overuren. Bussen halen gewoon in op een bergpas met 140 kilometer per uur.
Als je de weg vraagt en ze weten het niet, houden ze de eer aan zichzelf en sturen je gewoon de andere kant op. Wij doen in tegenstelling tot andere reizigers ons best spaans te spreken. Werkelijk de Mexicaan maar ook de Peruaan doet geen moeite het ook te verstaan. Bij de vraag: ´Dos Aqua por favor´worden we vaak aangestaard of uitgelachen alof het fout is. Verder ligt er zoveel zooi overal. De plasticzakjes en de plasticflessen is toch wel hetgeen je het meest ziet op de wegen. En dan zitten wij te miemelen over bepaalde dingen in Europa. Laat ze hier maar eens beginnen. In het Nationale Park van Paracas vissen ze met dynamiet, vandaar al die dode vogels en dode zeeleeuwen. Niemand zal ze ok opruimen, dat blijft allemaal liggen.

We zijn na Isla Holbox weinig andere mensen tegengekomen aangezien het in Mexico laagseizoen was. De perfecte tijd om te reizen alleen aan het einde begon het regenseizoen dus we zijn net op tijd weggegaan. Hier in Peru gaat het hoogseizoen echt beginnen. We hebben een Belgisch stel ontmoet die net met ons meegereisd zijn. Erg gezellig! Wel leuk om weer tussen wat meer mensen te zijn. Ondanks dat we ons samen prima kunnen vermaken.

We hebben ondertussen natuurlijk wel overal geprobeerd om voetbal te kijken. Wow, wat zijn we goed bezig! Helaas hebben we de laatste wedstrijd tegen Rusland niet af kunnen zien omdat de stroom uitviel dus ik ga zo de uitslag opzoeken. Wel heerlijk om al die gekke Hollanders in de oranje outfits te zien. Ik denk dat we wel gek worden als we in de finale komen. Dan zou ik toch wel erg graag een dagje terug zijn in Nederland! Alle Belgen zijn trouwens voor ons dus dat is leuk. En het was ook wel grappig om naast Italianen te zitten toen we van ze wonnen.

Het gekke is dat je nu na 2 maanden echt los komt van Nederland. Aan de ene kant wil je weten hoe het met iedereen is en mis je familie en vrienden soms wel. Vooral als je hoort dat jullie lekker op het strand zitten terwijl wij juist de winter ingaan hier! Aan de andere kant heb je minder behoefte om vaak te emailen en bellen. Misschien een soort zelfbescherming. We waren echt poepiebruin maar dat zal er binnenkort afgaan.

Na 2 dagen Lima zijn we naar Paracas gegaan. Een plekje aan de kust ten Zuiden van Lima waar je moet kunnen kitesurfen. We wisten niet wat we zagen toen we daar aankwamen. De natuur is alleen een grote zandbak (met zandduinen) en soms een verloren palmboom. Verder was het een grote bende alsof er net een aardbeving was geweest. Wij wisten wel dat er 9 maanden geleden een aardbeving was geweest maar er was gewoon nog bijna niets opgeknapt. Er schijnt veel geld naartoe gegeaan te zijn maar dat zit allemaal in de zak van de regering. Echt vreselijk om te zien.

We werden erg gastvrij ontvangen bij de kitebungalows door de eigenaar en eigenaresse (zij is 3e van Zuid Amerika met kiten). We mochten zelfs meteen mee eten en hun wetsuits lenen. Ze zouden de volgende dag vertrekken naar Lima want het was dan vaderdag maar wij konden gewoon blijven. Alle werknemers gingen ook weg. Een dag later hebben we nog de grap gemaakt of er niet een nieuw alarm was afgegeven omdat iedereen wegging maar we hebben het overleefd!

We moesten 100 betalen per nacht voor een 8-persoons bungalow. In Peru hebben ze de muntsoort soles en dat moet je door 4 delen dus we hebben het over 25 euro per nacht. Ineens kregen we het ´s nachts enorm benauwd. Dat kan toch bijna niet. Had hij het niet over US dollars? Shit, dat zou echt teveel zijn voor ons. Na een slapeloze nacht naar de eigenaar gegaan en hij begreep de verwarring en hij vond ons zo aardig dat we voor 50 US dollar mochten blijven. Wat een mazzel zeg. Zwembad, eigen keuken, openhaard, sateliet tv, etc. Op een of andere manier hebben we ook erg veel geluk en komen we de goede mensen tegen.

Achteraf viel dit paradijsje een klein beetje tegen want er was geen wind (maar 1 dag kunnen kiten en dat was eigenlijk ook niets), we moesten onder zout water douchen en het plaatsje was dus niets. We konden er niet eens vis of vlees kopen. We hebben 3 dagen spaghetti en 3 dagen pannekoeken gegeten. Het grote plaatsje in de buurt (Pisco) was nog erger getroffen door de aardbeving en de daarop volgende tsunami. Daar voelden we ons voor het eerst echt onveilig. Later hoorde we ook dat daar regelmatig schoten worden gelost op mensen die net gepint hebben. Mmmm, niet zo lekker dus. Ze hebben daar wel een prachtig eiland in de buurt (Isla Balesta) met zeeleeuwen en pinguins. Dat was echt geweldig. Verder een mooi nationaal park. De laatste avond kwamen er nog 2 gasten uit Lima om te kiten en daar hebben we mee gegeten en veel gelachen.

Gister de nachtbus gepakt naar Arequipa en vanochtend aangekomen. Tot nu toe ziet het er allemaal erg goed uit hier. We gaan 1 dag iets leuks doen hier. Of door de canyon wandelen of raften denk ik. De 20e rijden we ´s nachts naar Cuszo zodat we daar de 21 vroeg aankomen. De 24e begint onze incatrail dus dan kunnen we nog acclimatiseren op die hoogte voordat we eraan beginnen. We zitten nu ook al op 2300 meter, cuzco ligt op 3300 meter. Aangezien we die trail heel lang van te voren moesten boeken, wisten we niet dat de 24e de grote feestdag is in Cuzco waar alle Peruanen op af komen. Gelukkig attenteerde iemand ons hierop en hebben we nog snel een van de laatste hotelletjes kunnen regelen.

Het zal even duren voordat er weer wat op de site komt want we gaan dus de natuur in. We duimen voor Oranje! Drinken jullie er 1 voor ons als we weer winnen?