Monsters zijn verslagen, zeeen zijn bevaren, we kunnen het zwaard thuis laten en de wereld is al in kaart gebracht. Waarom moeten we ver reizen als we ook een olifant in de dierentuin kunnen zien en we in de Lage Vuursche geen sneeuwbanden hoeven te hebben? Toch wordt onze drang steeds groter om erop uit te gaan, vrij te zijn en niets te moeten. Het avontuur kan bijna beginnen!

De dagen vliegen hier voorbij en het einde begint in zicht te komen, terwijl de winter hier wel weer lijkt te zijn begonnen. Het sneeuwt non-stop en het is -15 graden boven. Raar om nu met boekjes over Cuba, Mexico en Peru voor ons neus naar buiten te kijken, waar de wereld langzaam verandert in een kerstkaart.  

We moeten, ja we moeten echt wat gaan doen aan de reis. Alleen zijn we steeds te moe. Af en toe lijkt het wel of we chronische Pfeiffer hebben. De benen blijven blokkeren en het hoofd wil niet meer. De combinatie sporten en sociaal vrolijk zijn wordt nu toch wel zwaar. Shirley is gewoon erg goed daarin. Ik moet me af en toe terug trekken en vroeg naar mij  bed, weg van de mensen.

Mensen……mensen in alle soorten en maten…..creatief, burgelijk, arm, rijk, zuinig, intelligent, associaal, positief, negatief, materialistisch en ga zo maar door. Soms ben ik de verscheidenheid en al hun fratsen even helemaal zat. Begrijp me niet verkeerd want er zijn ook zeker hele leuke en interessante mensen bij ons geweest.

Zoals een man die ziekenhuizen opzet in arme landen, een sjieke weduwnares die van slangen en paarden houdt en bridge speelt tot ze erbij neervalt. Een man van 71 die na het klooster een tweede jeugd ondergaat, een  barman van een voetbalvereniging die per week omzet in de kantine wat wij in 4 maanden nog niet redden en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Stuk voor stuk zijn het allemaal verhalen die je zou kunnen uitwerken in een boek of film. We zitten er middenin, tussen families, vrienden of losse stellen.

We maken meteen hun priveleven mee: we slapen in hetzelfde huis, weten wat ze eten, of ze hun tanden poetsen of niet en of ze het met condoom doen of niet. Caroline is ook nog drie dagen bij ons geweest: daar hebben we echt van genoten. Even wat andere gespreksonderwerpen dan het weer en de beste pistes. Gelukkig is Caar een echte skikoningin dus we hebben een heerlijke dag met haar op de piste gehad.

Deze dagen komen onze laatste gasten aan. Na hun vertrek gaan we alles afsluiten. De laatste betalingen, was wegbrengen, afscheid nemen, huis leeghalen, etc. We zullen waarschijnlijk dan ook iets eerder zijn dan 7 april.  We hebben er echt zin in! Het snowboarden zijn we nogsteeds niet zat maar de werkzaamheden nu wel. En na 4 maanden, 7 dagen in de week, om 07.00 opstaan voor het ontbijt zullen we niet missen. Maar klagen mogen we zeker niet want straks hebben we 8 maanden vakantie!!!

Het leuke van het schrijven op deze site is dat je even alle waarheden en belevingen kan opschrijven. Het is een dagboek voor onszelf waar familie en vrienden van kunen meegenieten. Blijkbaar is stijl van mijn schrijfkunst niet helemaal geschikt voor alle personen. Zo hebben veel van onze gasten onderzoek gedaan via Google en komen vervolgens op onze site. Na ons welkomstpraatje in ons Chalet gaan mensen vragen stellen over de inhoud van ons blog. Het voelt of een bekende Nederlander het hemd van z’n lijf word gevraagd, want ze weten alles over ons.

Daarom hebben wij even al onze oude belevingen voor een paar weken van de site gehaald, zodat we nog even gewoon als Rik en Shirley door Tirol kunnen gaan. Het besef dat we hier nog 3 weken zitten begint langzaam door te dringen. Nog 3 weekjes en we pakken onze fonduestellen weer in en rijden naar Nederland. Het regent al 2 dagen en alle sneeuw is in het dal verdwenen. Ik denk dat morgen of overmorgen geen dalafdaling meer mogelijk is als het weer zo blijft. Het is te warm voor de tijd van het jaar en het sneeuwt alleen boven de 2000 meter.

Het gekke is dat het ook heerlijk is binnen te blijven in ons huis, boekjes over landen te lezen, de fantastische films van Dorien en Werner te bekijken, oude kranten te lezen en onze benen rust te geven. Werkelijk waar onze benen fikken onder ons lichaam vandaan. De kilometers traplopen en het snowboarden zorgen voor een zuur gevoel en de benen doen het bijna niet meer. We hebben besloten wat minder de piste op te gaan. Alleen bij hele goede verse sneeuw gaan we natuurlijk wel.

We hebben ook wat nieuwe foto’s geplaatst!

Nou, daar zijn we weer eens. We hebben na de rustige week met de 2 Belgen familie op bezoek gehad dus elke minuut die we hadden wilden we naar ze toe. Het was echt helemaal super. Eerst de zus van Rik met haar man en kinderen en nu mijn vader (Shirley) met Elly. Echt heerlijk om weer bekenden te zien waar je jezelf bij kunt zijn (en geen gastvrouw bij hoeft te zijn).

Met de zus van Rik hebben we heel veel geskied. Als we terug kwamen gingen wij snel naar de gasten en rond etenstijd gingen we naar hun appartement waar heerlijk voor ons gekookt was. Ze hadden speciaal voor ons boerenkool met worst meegenomen: wat een genot. Ontzettend veel lol gehad en leuk om de kinderen eens een week mee te maken. Het was echt erg om ze uit te zwaaien. De gasten die week (een groep van 19) was onze ergste groep tot nu toe maar daar zal ik dit keer niet teveel over uit wijden.

Nu zijn pa en Elly hier. Het sneeuwt deze week veel dus we zijn een dagje niet de piste op gegaan en we hebben daar voor in de plaats een uitgebreide fondue met pa en El en de gasten georganiseerd. We hebben wonder boven wonder ontzettend leuke gasten! 8 dertigers uit Arnhem en 3 groepjes van 2 (60 plussers). Ze gaan super met elkaar om dus dat is erg leuk.

We hebben het veel over onze groepen gehad maar nu zal ik eens vertellen hoe het met ons gaat. We genieten nog van het snowboarden en skien en zijn echt snel nu met opruimen, schoonmaken, etc. We hebben wel besloten om vanaf nu wat minder de piste op te gaan. Onze benen worden nu echt te gespierd en we willen wat meer voor de reis gaan lezen: daar komen we nu niet aan toe.

Een paar weken geleden riepen we: we doen dit werk nooit meer maar laatst zei Rik: misschien als we ooit nog dit werk doen…..Dus wie weet.  De werkzaamheden vallen echt tegen en ook het feit dat je geen minuut alleen bent. We werken natuurlijk 7 dagen in de week (en dus 7 dagen ontbijt serveren) dus we kunnnen nooit uitslapen. Het is dus echt harder aanpoten dan we dachten. Maar het hele dagen buiten zijn en zoveel zon in de winter is echt wel genieten.  

We hoeven nu precies nog een maand, dan is het ook wel fijn om eens iets anders dan de sneeuw te zien. Maar ik denk wel dat, als we hierop terug kijken, het wel zien als een fantastische ervaring. We ontwikkelen onze mensenkennis enorm en het is ook wel eens goed om eens een dienend beroep te doen. Rik vindt het helemaal 1 grote les op sociaal gebied. Hij is helemaal trots dat hij zo goed kan slikken nu en de eer aan zichzelf kan houden. We krijgen van de gasten hele leuke verhalen in ons gastenboek: allemaal positief dus dat motiveerd enorm.

We missen bepaalde gekke dingen uit Nederland. Boerenkool, Chinees of Thais eten, stappen op housemuziek (ipv apres-skie), etc. Vrienden en familie ook. Maar we zijn nu nog zo dichtbij dat dat nog meevalt. Maar ik besef me wel dat die 8 maanden best lang zijn. Ik denk dat ik vooral de ‘wijvenpraat’ mis en Rik het slappe geouwehoer met vrienden.   

Genoeg over ons, ik heb nog iets heel moois te vertellen: mijn nichtje Anouska is geboren!!! Een prachtig kindje, gezond en de bevalling is goed gegaan. Olof en Sonja zijn helemaal blij en zien er erg gelukkig uit op de foto. Maar daar heb je het al: op de foto. Ik wil erheen!!!! Anouska is een maand te vroeg geboren dus ik had niet verwacht dat ik zo lang moest wachten. Nou ja, gelukkig stuurt Olof veel foto’s.

Voor we het weten is het hier voorbij. We hebben tot nu volle bak tot 31 maart. En Caroline komt 15 maart voor 3/4 dagen dus dat is een goed vooruitzicht!

“Daar hebben we Stoter” “weet iemand of Tjeerd Hidde al is aangekomen?”
“Nee Tjeerd zit al te zuipen in Solden met John Victor.”
“Met John Victor?”"Die zit met z’n reet in de tietenbar met Job Joris”
“Okee dan slopen dit chalet !”

Op vrijdag arriveerden midden in de nacht ons lieve heren hockeyteam. 21 mannen en 1 vrouw (51): de moederoverste en manager van het team. Zij is mee om de heren in het gereel te houden. Zij was ons aanspreekpunt en vertelde ons dat ze al 16 jaar op wintersport gaan voor teambuilding en ontgroening van de jonge, nieuwe teamleden.
Na wat gesprekken werd ons duidelijk dat de heren altijd naar Kirchberg gingen, maar daar niet meer welkom zijn vanwege overlast. De laatste keer hing het halve hotel in de kleedkamer van de club. Boffen wij even dat wij nu aan de beurt zijn. Wat een genot.

In no-time veranderde het huis in een zwijnenstal met zo’n vreselijke zweetvoetengeur, dat de plaatselijke Tilsiterkaas nog lekker ruikt. De leeftijden varieren van 18 tot 34 jaar, hoewel het gedrag van de oudsten het zelfde was als van de jongsten.
s’ Ochtens bij het ontbijt waren de heren stuk voor stuk aardig en konden we lachen om hun wintersportverhalen uit het verleden. Maar s’ avonds viel er geen land mee te bezeilen en waren de heren rondom dronken en hadden ze chickies getongd.

Wat hebben zij toch een mazzel dat ze nou net een chalet hebben geboekt met zo’n relaxte chaletstaf. Ook wij zijn wel eens dronken in ons leven en dat wil niet zeggen dat we heilig zijn. Het is ook het beste om maar een beetje relaxed te blijven anders pissen ze je drankflessen vol of verbouwen ze de boel. Alleen de thuiskomst s’ nachts was altijd zo’n herrie dat wij iedere keer rond half 3 wakker werden van geschreeuw en gelul met een hete aardappel in de keel. Een keer heb ik mijn stem moeten verheffen omdat ik ze echt zat was en heb moete ingrijpen omdat er een deur werd ingetrapt. ” Je kan hem toch ook met je handen open doen lapswans”.

Na vele slee-ervaringen zoals: in een ravijn storten en tijdens het sleetje rijden iemand knockout slaan, willen de heren dit jaar kijken hoe de baan is in Solden. Wat een pret!
Wij op zondag naar Solden om het te regelen en hadden al aan hun doorgegeven dat het geen probleem was. Helaas was er op zondag geen sleeen. Daar stonden we dan, Jut en Jul met 750 euro aan rodelgeld, en moesten mededelen dat het de volgende dag wel kon. De ideale situatie om onze heerlijke fondue avond te promoten. En die ging door.
Goed idee maar waar haal je op zondag voor 22 personen vlees. Helaas heben wij geen vleesboom waar je ongelimiteerd vanaf kan snijden. Toch hebben wij op de valreep een supermarkt kunnen leegkopen.

Fonduen dus. Fonduen met 22 straalbezopen apresskiballo’s. Veilig is het niet maar wel zinvol voor onze portemonnaie. Het verliep allemaal op rolletjes en er werd goed gedronken en gegeten. Wat wij alleen nog niet wisten is dat, nu de heren toch gezellig samen waren, er ook maar ontgroend moest worden. Aan de jongste spelers werden vragen gesteld over de club. Bij ieder fout antwoord moest er een glaasje Obstler (streekdrankje wat veel weg heeft van ruitenwisservloeistof) gedronken worden.
Je raad het al, na de 2e fles waren natuurlijk alle goede antwoorden ook fout en vloeide de Obstler rijkelijk en werden de jonkies ook nog eens beloond met een klap in het gezicht. Tot grote ergernis van de te donken groentjes explodeerde er 1 en begon lekker van zich af te rammen. En terecht ! Knokken, gebroken pink, diepe snee, bloeddweilen en naar dokter Leys. Overigens vonden ze de rodelbaan klote. Ze vonden hem gevaarlijk. Weer 2 gewonden naar Leys. Woensdag zijn de schatjes vertrokken naar hun mamma en vertellen ze hoe goed de teambuilding wel niet is verlopen. Wat een week, maar wel vreselijk veel lol gehad. De heren gaven ook toe dat ze, als ze ons niet zo tof hadden gevonden, ze de hele toko wel afgebroken hadden.

Nu hebben we 2 Belgen in huis en even een weekje rust. We zouden geen gasten hebben maar de lastminute heeft goed gewerkt. Daarna gaat het feest beginnen: vakantie in Nederland.  

Een weekje vrij, wat een heerlijkheid. Hier hadden we echt zin in!! Gek genoeg voelt het alsof je wereldje klein wordt. Buiten het feit dat we in het Oetztal zitten, en er nog niet uit zij geweest sinds 11 december 2007, krijgen we oude Nederlandse kranten zodat we wat achter lopen op alle nieuwigheden. Het leven word wat simpeler. Skischool, skiverhuur, supermarkt, restaurant, de collega’s uit Solden, en bakker en that’s it. Het leuke is dat je de locals gaat leren kennen en zelf met ze gaat snowboarden. Zo leren we veel over het gebied en de beste routes. We gaan nu heel veel offpiste en ontdekken nu de mooie stukken met dikke poedersneeuw.

Afgelopen week hadden wij geen gasten. Tijd om eens lekker in een kamer te slapen met een ligbad en een echt bed. Onze kamer in het huis heeft namelijk een slaapbank uit 1700 waar we nu al anderhalve maand op liggen.

Hoog tijd om het Oetztal een keer te verlaten voor een uitstapje naar Innsbruck. Even wat cultuursnuiven en andere winkels zien. Maar Jut en Jul deden dit op een dag dat het carnaval was en de winkels sloten om 13.00 uur. Dan maar richting Italie Bolzano. Een prachtige stad aan de rand van de Dolomiten. Geen Pistepasta, Speckplatte en Hackbraten maar heerlijk eten, goede wijn en mooie winkels. Doordat we een hotelletje hebben genomen werd het een kleine minivakantie. Echt fantastisch.

Uiteindelijk zijn we de volgende dag terug gereden naar Oostenrijk. Wat een geluk, er is weer verse sneeuw gevallen !! Ik moet iedereen gelijk geven die zweert bij verse sneeuw. De kick is geweldig om het eerste spoor door de sneeuw te boarden. Het geeft het gevoel dat je zweeft. Een hele bijzondere ervaring naast het kitesurfen. En blijf het ook nog steeds heel leuk vinden dat ik het samen met Shirley kan delen.

Nu volle bak. Er zijn net al 4 van de 22 heren van het heren 1 hockeyteam uit Nijmegen aangekomen. Al jaren gingen ze naar een ander gebied maar omdat ze daar nu nergens meer binnen mogen komen zijn ze hier heen gegaan…..beloofd veel goeds. We hebben er zin in!

Joehoe, daar zijn we weer. Het heeft even geduurd maar er is zeker wel een en ander gebeurd in ons soapleventje. De laatste keer hebben we geschreven dat mijn familie is geweest. Wat was dat super, we hebben enorm genoten! Vreselijk om ze gedag te zeggen maar die dag kregen we wel een enorm cadeau. We zouden 2 gasten krijgen vorige week maar toen ze aankwamen waren ze echt teleurgesteld dat er geen andere mensen waren. Ze hadden namelijk juist deze formule geboekt omdat ze elkaar niets meer te melden hadden.

Na contact met kantoor te hebben gehad hebben we besloten ze over te plaatsen naar het huis van onze collega’s (het kookhuis). Die waren enorm blij met deze 2 veganisten. Maar dat betekende dus dat we een week vrij hadden! Heerlijk: geen ontbijt, geen wekker, geen koffie zetten en geen boodschappen doen. Wat een mazzel. Toen Esther (vriendin van Rik uit Hilversum) via de sms hoorde dat we geen gasten hadden is ze als verrassing op het vliegtuig gestapt en was ze 12 uur later bij ons. Surprise! We hebben een hele leuke week gehad.

We hadden nog een uitnodiging van het skiverhuurbedrijf waar wij mee werken om met alle reisleiding te gaan rodelen. Echt lachen: Denen, Russen, etc. Op vrijdag werden we gebeld door onze Solden collega’s dat hun groep van 21 niet meer welkom was in het restaurant dus wij konden aanschuiven. Niet verkeerd, aangezien zij in het duurste restaurant eten van Solden en wij elke keer watertandend voorbij die toko lopen.

Zaterdag hebben we Esther uitgezwaaid en al snel daarna kwam ons Alkmaarse voetbalteam met aangang binnen gepolonaisend. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd. Ze zijn ontzettend aardig en we hebben veel lol. Het enige is dat we alles voor ze moeten regelen want ze hebben hun hersencellen thuis laten liggen. Gister vroeg een vrouw aan haar man of die mooie tempels nou in Brazilie waren of in Nepal. Hihi, echt waar. En diezelfde man kwam ons vertellen dat hij zijn bed vol had gescheten.

Moonen is hun favoriete bezigheid en ze hebben al het vreetwaar van de voetbalkantine meegenomen. De bifiworstjes daar zijn we wel blij mee. Ze vinden het echt jammer dat we geen frituurpan hier hebben dus snacken ze in Solden. Een deel van de groep skied niet en die wandelen steeds. Ze moesten vandaag een lunchpakket meenemen en dat werden 10 bifiworstjes, snickers en gevulde koeken. Kortom: het gemiddelde gewicht is erg hoog en het zweetgehalte ook. Ze snurken zo erg dat er een paar op de gang liggen omdat ze er gek van worden.  Maar, ik blijf erbij: ze zijn ontzettend aardig. Vrijdag willen ze fonduen: we gaan de slager alvast inlichten en extra koe te slachten.

Dat was hem weer….

Het fijne van groep van deze week is dat wij iedereen goed kennen. Het is nameijk familie. De familie van Shirley heeft het huis gehuurd. Wat een mazzel, want bij aankomst van iedereen viel de sneeuw met bakken uit de lucht. Alles ziet er dan ook echt wintersport uit. Er is zeker 30cm gevallen, zoveel dat ik niet meer weet waar ik met de sneeuw naartoe moet, is dat even een luxe probleem. Ben je niet aan het dweilen en stofzuigen dan sta je sneeuw te ruimen.
De week is echt heerlijk. Iedereen helpt mee waardoor wij s’ochtens snel op de piste zijn.
Voor ons een klein beetje vakantie en eten eindelijk weer even Hollandse kaas.
Afgelopen zondag weer een vuurdoop gehad en geboard off piste door echte verse sneeuw. Mooie lange sporen getrokken echt een waanzinnige ervaring.
Ook voor Shirley is het leuk dat Tom en Olof er zijn om lekker off piste naar beneden te knallen. Ik ben nog voorzichtig omdat ik nog een goede tecniek wil ontwikkelen. Maar mij dag komt nog wel.
De week verloopt relaxed en iedereen geniet van vakantie. Verder verlang ik erg naar mijn eigen familie en vrienden om ze hier te ontmoeten. Voor Miranda hebben we een leuk Oosterijks appartementje gevonden in Huben. Ik kan niet wachten de familie te zien.

Oosterijkse bergschijt! Je zal het maar hebben. Laat ik nou net de aangewezen persoon zijn die dat moet overkomen.
Vanaf zondag begon ik mij echt ziek te voelen en kreeg vreselijk pijn aan mijn buik. Gewoon een griepje dacht ik. Na 3 dagen w.c.potten te hebben gevuld met vloeibare caramelsaus begon het omgekeerde.
Het gaat er niet meer uit !!Het gevoel was na een zware avond steengrillen ook nog de steen te hebben opgegeten. De steen ging er niet meer uit.  Dit ging niet langer zo. Tussen de maagkrampen uiteindelijk naar Solden gegaan naar onze dokter Leys.
De verstrooide professor was er niet maar hij had een zaakwaarnemer. De man, een enorme Russische slager heeft mij direct aan een infuus gelegt. Zo gaat het hier altijd. Kassa voor de dokter ! Na de cocktail zoutoplossing toch maar een gewoon laxeermiddeltje gekregen. Inmiddels gaat het weer goed.
Gister hadden we de bonteavond met de heren. De hele middag zijn we opzoek gweest naat een lederhozen als bijpassend kostuum  bij het Tiroler pakje van Shirley. Helaas kost een lederhozen 300 euro. En dat past niet in ons feestbudged.
Hals over kop hebben we een quiz in elkaar gezet met als hoofdprijs een medaille en minifles champagne.
De avond was geweldig. Alle mannen deden een performance. Liedje zingen, wat vertellen, gitaarspelen. Heel simpel en eel gezellig.
Vandaag een volle dag geboard. Mijn vuurdoop offpiste gehad van Shirley. Geweldig, verse sneeuw en lange bochten maken. Net kitesurfen
Vanaf morgen komt de familie van Shirley in ons huis. Heerlijk eventjes wat gas terug en even genieten.

Wat een genot! Onze 65-plussers zijn fantastisch! 11 mannen die 1 gezamenlijk doel hebben: zoveel mogelijk lol maken en genieten. De eerste avond kwamen de gitaren en clarinet al uit de kamers en stonden ze dansend in de stube. Een blanke copy van de Buenavista socialclub. Bij alles wat we serveren zijn ze blij en bedanken ze: heerlijk! Het enige is dat ze mischien nog naar de Rodelkutte (de plaatselijke tietenbar) willen en dan moeten wij mee, maar daar praten we ze wel vanaf.

We krijgen het steeds meer onder controle en het hoogseizoen is voorbij dus het aantal gasten is ook minder. Wel fijn hoor: nu krijgen we meer tijd om te boarden! Het is super sneeuw boven en niet koud: ideaal dus. Aanstaande zaterdag komt mijn (Shirley) familie en daar kunnen we niet op wachten. Daar hebben we zo ontzettend veel zin in. Gewoon even vol jezelf zijn. 

Je moet je voorstellen dat je nooit alleen bent. Er is altijd wel een thuisblijver die in het huis blijft rondhangen en zaterdag komt de nieuwe groep meteen na de oude. En je wil toch wel socialisen natuurlijk.  Dus als er bekenden komen is dat echt fijn.

Verder gaan we, als we snowboarden, nog altijd met dat stel uit Solden. Erg gezellig. Woensdag gaan we met zijn allen naar de nachtski. Rik en ik hebben vorige week op onze vrije dag (wel ontbijt hoor, alleen geen koffie en thee in de middag) een kroegentocht door Solden gehouden: echt helemaal te gek! Vooral de Nederlandse bar natuurlijk.

Veel mensen vragen trouwens of ze reacties op de website kunnen plaatsen. Wij hebben ervoor gekozen om dat uit te zetten dus reacties kunnen naar ons gemaild worden! Wij doen ons best foto’s te plaatsen. Klik op ‘More Photo’s’ je komt dan op de site van Flickr. Hier staat rechts een functie ‘View as slideshow’ klik hierop. Verder staat er in ‘Options’ een funtie met ‘Title and discription’

Dat was het weer even. Tjusss 

Hallo allemaal, wij wensen jullie natuurlijk allemaal de beste wensen voor 2008! Hopelijk gaat het goed in het Hollandse. Hier alles super. De drukste weken hebben we gehad en de routine begint te komen. Volgende week 11 65-plussers: joepie!!!

Afgelopen week was het echt gigantisch druk, dat is dan ook de hoogseizoenweek. Het bleef tussen alle bijtank slaapsessies best zwaar. Zeker kerst en oud en nieuw zorgde voor onregelmatigheid. Alles loopt anders doordat winkels, vuilnisbelt, restaurant en bakker andere openingstijden hebben of soms helemaal gesloten zijn. Op de zaterdag is de wisseldag. De ene groep gaat en de andere komt. Tussendoor is de grote schoonmaak.

Afgelopen zaterdag ging goed. Onze eerste groep, 3 families uit Nijmegen waren op tijd vertrokken. We vonden het erg dat ze weggingen, de kinderen waren echt super lief. Zodra deze weg waren gaat het huis helemaal overhoop. Al het beddengoed moet worden vervangen voor schoon beddengoed en alles moet spik en span zijn en fris ruiken. Trouwens ben ik erg blij met mijn promotie van belichter naar kamermeisje. De vorige familie was nog geen 5 minuten vertroken of onze 2e groep kwam al weer binnen.

Shirley heeft de groep opgevangen en naar de skiverhuur gestuurd om wat tijd te rekken voor de schoonmaak. We treffen het deze week niet zo met onze groep, echt ongelofelijk! We hebben 4 gezinnen die met elkaar in ons huis zitten. 11 volwassenen en 12 kinderen tussen de 5 en 10 jaar. Het zijn allemaal vrienden van elkaar. 12 kinderen is niet zo erg maar wat vervelend is dat deze ouders totaal geen overwicht hebben en de kinderen echt te vrij laten. Gevolgen: een totale afbraak van het huis, gillen in de gang, vliegtuigjes vouwen van informatiefolders, gangkastenopentrekken, borden niet leegeten, overal beleg aansmeren, u hoort het al het zijn lieverdjes. 1 gezin heeft 3 autistische kinderen waarvan er 1 steeds een geest ziet staan. We hebben echt met gekken te maken. We hebben er gelukkig wel de grotste lol om. Hun opvoeders, van het crea bea artiesten typen, zitten niets vermoedend dom inhoudsloos te ouwehoeren over koetjes en kalfjes.

Het welkomstpraatje werd totaal genegeerd en doorheen gepraat. Uiteindelijk heb ik mijn stem moeten verheffen om tot de hersenen doór te dringen bij deze ‘ouders van nu’.
Wij hadden onze ‘Rik en Shirley’s retro fondue’ aangeboden voor de jaarwisseling a 17 euries pp, dus lekker verdienen. De groep vond het een goed idee. Dus op 31 december hebben we weer een auto afgeladen met kaas, vlees en stokbroden. Trouwens het is erg handig een cabiolet met stokbroden je doet gewoon het dak open en steekt ze eruit.
Einde van de dag hebben we de stube versiert met tafelkleedjes van de plaatselijke zeeman. Ach je moet echt roeien met de riemen die je hebt.

Misschien was het iets te hoog gegrepen om te kokkerellen in en keukentje van 2×3. Het ging allemaal goed tot we de kaasfondue gingen opdienen. Bij het opdienen begon de heleboel te stollen tot een elastiek wat langzaam veranderde in een bungeekoort in wijn. Het ging mis !!!!! Pannetjes weer terug op het fornuis gezet. Een grote kaasravage. De keuken was veranderd in een grote kaasglijbaan. Gelukkig was de andere helft aan het vleesfonduen wat gelukkig wel goed ging. Wat een stress. We hebben ons helemaal uit de naad gewerkt om het zo goed mogelijk op te lossen. De gasten vonden het allemaal overigens super georganiseerd en hebben we niet zoveel van gemerkt maar dat kostte wel heel wat glimlachen en tijdrekken.

Het toetje: apfelstrudel met ijs en vanillesaus. Heel lekker ! maar @&*)$!@ de oven ging stuk en heb anfderhalfuur door het raampje van de oven staan turen wanneer de boel gaar zou worden. Zo leuk om kok te zijn zonder gereedschap echt een uitdaging. We hebben een Idols optreden voor de kinderen bedacht om tijd te rekken. Vonden ze fatastisch en hebben ze niets van gemerkt. We worden wel creatief hier.

Toen, als klap op de vuurpijl het volgende: om 23.00 moesten alle ouders en ook wij meespelen dat het 00.00 was. Kinder oud en nieuw. Wat is dit????
De kidssssss kunnen zo snel mogelijk naar bed zodat de ouders dronken kunnen worden.
Een kind wordt al voor de gek gehouden; moet al geloven in sinterklaas, laat staan dat deze om 23.30 naar bed moet met oud en nieuw om vervolgens weer wakker te worden van het vuurwerk om 24.00 uur en niet naar beneden mag. Alsof een kind dat niet door heeft. Waarom heb je in godsnaam kinderen als je moet liegen om vrijheid te krijgen?

Om half 23.45 zijn we gevlucht uit ons huis naar onze collega’s in Solden waar we om 00.00 hebben geproost met uitzicht over de stad. Erg maf om vuurwerk van boveaf te zien inplaats van onderaf maar wel prachtig. Na het borrelen wilden wij nu toch wel eens een kroeg van binnen zien (is nog niet gebeurd) en zijn dan ook samen terecht gekomen in een apres-ski-bar vol Duitsers: erg gezellig.

De volgende ochtend. De zigeunerfamilie wil op 1 januari om 07.30 ontbijten!!
Wij niet, maar de automatische piloot met mechnische glimlach werkt goed op een combinatie van bier en Obstler. Gelukkig om 08.15 was iedereen weg en begon het dagelijkse pijnruimen in de kamers. Waarom is toch iedereen tegelijk ongesteld en waarom moeten onze handen deze vieze zakjes wisselen op 1 januari? Bah, wat kunnen mensen toch vies zijn, ik kan hier echt al een boek over schrijven maar bespaar jullie de details. Ik dacht dat ik wel mensenkennis had maar leer nu zoveel bij. Ik heb echt waanzinnig veel aan de positieve instelling van Shirley die mij wegwijs maakt in de omgang met vervelende toeristen. Ik bereik echt af en toe het kookpunt en moet mij inhouden.

We moeten gewoon weer de bergen in om af te koelen. Ik heb gelukkig ook nog heel veel lol en zeker als ik dit weer eens op een rijtje zet door het van me af te schrijven. Dus sorry dat ik jullie confronteer met alle ellende maar af en toe is het ook wel even lekker om te zeiken in plaats van naar gezeik te luisteren.