Dag Mexico, Peru, here we come!

De laatste uurtjes in Mexico City. In tegenstelling tot wat veel mensen denken (aangezien er 28 miljoen inwoners zijn) is deze stad echt leuk. We hebben 4 dagen genoten van een warme douche, wederom lekker eten, hippe barren en al het moois. Tot snel vanuit Peru!

Indianen, indianen waar zijn de indianen? De indianen hebben zich verstopt. De indianen zijn alleen maar Indiaan als je ze betaalt of hun prullaria koopt. De Mexicaanse Indiaan is schuw en niet aardig. Sterker nog, als blikken konden doden dan zaten er geen doperwten meer in. De Azteken, Mixteken, Maya`s en andere Mexicaanse volken zijn door de eeuwen heen onderdrukt door Spanjaarden en andere volken. Tot op heden blijven deze volken zich verzetten tegen de maatschappij en stralen dit ook uit. We zijn ondertussen (na Tulum) in San Cristobal. Het dorpje staat bekend om zijn prachtige cathedraal en zijn vele kerken. Aangezien wij niet zo van de kerken zijn (vooral ik niet, aangezien ik er ongeveer 400 belicht heb in mijn lichtcarriere), vonden wij het plaatsje 2 dagen de moeite waard om er te blijven.

Hoewel de Lonely Planet beschreef dat er een leuk indianendorp was, was het tegendeel waar. Met 12 Mexicanen in een Suzukibusje gedrukt, en na een rit van 500 bochten, kwamen we dan eindelijk in San Juan de Chamula. Hier was een markt met de gebruikelijke Indianen souvenirtroep en een kerk waar we alleen welkom waren door op het gemeentehuis een toegangsbewijs te halen. Ik wil niet te veel uitwijden maar de kerk was erg bijzonder. De vloer was bedekt met dennenaalden waar enkele Indianen op geknield zaten, voor grote kasten die gevuld waren met poppen met de gedaante van een heilige of priester. In de kerk brandde honderden kaarsen op de grond wat de sfeer en geur gaf van kerst.

S´nachts hebben we de reis voortgezet en weer 12 uur doorgebracht in een bus naar Oaxaca. Wel een prachtige rit met veel cactussen. In tegenstelling tot San Cristobal is Oaxaca levendiger door de grote markten en het mooie, opgeknapte, coloniale centrum. Dit is de stad waar je sprinkhanen kan eten die je kan wegspoelen met Mezcal. Door de straten galmen trompetten en een grote menigte loopt achter 2 hele grote poppen van een bruid en bruidegom. Op de maat van versnelde dweilorkestmuziek bewegen de poppen door de straten, terwijl de familie vuurwerk afsteekt en vrolijk achter de poppen aanloopt. Het schouwspel eindigt voor de kerk waar iedereen danst om de poppen en gelukkig is voor het bruidspaar. We zijn hier 2 dagen ( 1 nacht) gebleven en veel over marktjes gelopen en toch wat cathedralen bezocht.

Je kent het wel, het onderwerp van gesprek op elke vakantie is altijd poep. Eten, hygiene, reizen en warmte zorgen altijd dat het lichaam anders reageert dan een normale dag in Nederland. Normaal heb je een rode draad door een reis. Bij ons is die draad bruin. Na een heerlijk Italiaans galgenmaal in Oaxaca ging het na een kop thee helemaal mis met Shirley. Het water was niet goed doorgekookt en de dagen die daarop volgden werden voor een groot gedeelte doorgebracht op ranzige wc´s. Van Oaxaca naar Puerto Angel moesten we weer 8 uur reizen door een Lucky Luck landschap van cactussen. Shirley reed lettelijk door de hel. Buikloop in de bus is niet leuk, zeker niet als je ook nog eens wagenziek bent. Ik had echt met haar te doen. Via Pochutla nog even met een taxi naar Puerto Angel en tegen acht uur s´avonds eindelijk een bed gevonden en een schone wc voor m´n Shirley´tje.

Die hele nacht werden we wakker gehouden door blaffende straathonden. Het blaffen was zo erg dat eindelijk iemand op het idee kwam met een vol automatisch wapen om vier uur s´nachts in het wilde weg te knallen. Dit hielp voor 5 minuten. Zelfs de grootste dierenvriend zal het met mij eens zijn dat straathonden in Mexico dood moeten. Sterker nog het zijn geen honden maar ratten met lange poten. Vlooienbakken met afgebeten oren, wonden, kwijlen, janken maar vooral blaffen. Deze honden zijn vooral in grote groepen en tijsteren s´nachts de straten en onze blauwe siliconen oordoppen.

Na een hele nacht van enorme kramp, koorts en toilet de volgende ochtend toch maar even naar de dokter. Voor 1 euro kregen we allemaal medicijnen mee en het ging al snel beter met de antibioticum. Een dagje rustig aan gedaan, lekker aan het zwembad gelegen. Het is laagseizoen dus we hadden het hotel helemaal voor onszelf. Prachtig uitkijkend over een baai met vissersbootjes lag het hotel tegen een berg tussen hoge bomen met lianen en tropische vogels. Weer een soort droom.

Na 2 nachten zijn we verhuisd naar een dorpje verderop, Zipolite. Zipolite heeft een strand van 2 kilometer met houten hutjes aan de Pacifische kust. Deze kust is erg mooi maar de stroming is zo sterk dat je er eigenlijk niet mag zwemmen. Het zit er wel vol met golfsurfers want er zijn enorme golven. Rustig zwemmen is er niet bij. Zipolite is van oudsher een kunstenaars/ hippiedorpje, dus een mekka voor de joypacker. En die zijn er, sterker nog ze lopen naakt en vlooien elkaars dreadlocks en zoeken schelpjes voor een ketting. Blowen is hip en het liefst zoveel mogelijk want hier mag alles, oh wat zijn we vrij. In veel gevallen zijn het de Amerikaanse Joypackers die zichzelf zo voor schut zetten. Echt mensen, hippie zijn is uit. Vaak zijn het de kinderen van ex hippies die hun ouders nadoen, die in de 60 er jaren vooraan liepen in de demonstraties tegen Vietnam en 3 weken na Woodstock nog steeds op het terrein aan het joydansen waren. Genoeg nu over de Joypacker.

We hebben een dagje een bodyboard gehuurd en lekker met de golven gespeeld. Echt super leuk. Verder veel gelopen, een goede training voor de Machu Pichu trail, naar andere verlaten stranden. Ook zijn we een dag met een boot op pad gegaan een snorkeltour. Voor 8 euro mochten we mee met een visser en 3 zeeschilpadden gezien en prachtige vissen. Helaas waren de dolfijnen niet zo happig vandaag, maar die houden we vast tegoed op Fiji of Tahiti. We vonden het erg leuk in Zipolite, maar ook daar was het erg uitgestorven. Daarom zijn we naar Puerto Escondido gegaan. Een plekje aan het strand wat groter is en waar alleen maar golfsurfers zijn. We hebben 5 dagen een Spaanse cursus gevolgd. We merkten tijdens het reizen dat we graag wat beter Spaans zouden spreken dus dit was de ideale plek: en strand en een cursus.

Om het budget een beetje in evenwicht te houden besloten we dan om als tegenhanger van de dure cursus bij een gastgezin te gaan slapen. We dachten dat het een prima plek was maar de eerste avond moesten we 10 kakkerlakken doden. Weer geen oog dichtgedaan door blaffende honden. De volgende 2 nachten gingen zo door. De tweede nacht vonden we zelfs een schorpioen in de badkamer, die hier erg gevaarlijk zijn. De tweede dag kregen we ook het bericht dat we geen water hadden en geen stroom dus we moesten de badkamer maar van een andere kamer gebruiken. Deze was niet schoongemaakt dus de maat was bijna vol. Vervolgens kwam onze huismoeder met het verhaal dat het ontbijt door de weeks om 07.00 uur is omdat ze daarna weg moet. Het was erg leuk om bij de Mexicanen thuis te eten en goed voor je Spaans maar we hebben haar enorm bedankt en zijn een ander stekje gaan zoeken. Een super houten huisje gevonden aan het zwembad en aan het strand voor een mooi prijsje. Erg leuke tijd gehad en nu is het tijd om naar Mexico City te vertrekken.

Vanavond nemen we de bus en maandagavond vliegen we naar Peru. Daar hebben we heel veel zin in. We gaan vanuit Lima eerst naar de kust omdat je daar moet kunnen kiten (Paracas). Daarna langzaam naar Cusco zakken voor de Machu Picchu Trail. Vervolgens hebben we nog ongeveer 3 weken om vanuit daar naar La Paz (Bolivia) te gaan. We zijn nogsteeds op schema! We genieten enorm en zijn het reizen nog lang niet beu. Nog geen teken van heimwee en samen gaat het ook super. Alleen maar goed nieuws dus…

Joy joy wat zijn we allemaal joy !! De alto backpakker krijgt van ons de naam: ´de Joypacker´. De Joypacker kenmerkt zich aan: schoolverlater of gefrustreerde dertiger. Man: veelal met baard of sik, ongewassen haar en vliegeniersbril. Vrouw: vlechtjes, dreadlocks en haar onder de oksels. Bij de Joypacker hoort net als een te gekke, coole, chille levensstijl natuurlijk een dresscode. Een tenue waarin andere Joypackers zich herkennen en elkaar opzoeken om te filosoferen, Reiki workshops mee te doen of samen te dromen over een eigen hostel, wat verdiend moet worden door kralenkettingen verkopen of vuurspugen op fullmoonparty´s. De linnen pofbroek is weer helemaal hip met daaronder natuurlijk een lekkere leren teenslipper, om de met enkelbandjes behangen voeten te beschermen. Je moet ook een tatoe hebben, het liefst gemaakt bij de Troeftietoeftoem Indianen in het Noordelijk regenwoud van Brazilie. Het gedrag van de Joypacker is uiterst lachwekkend. Ze zijn namelijk erg arrogant en weten hoe zij lowbudged moeten reizen, althans dat denken ze. Ik ben toevallig niet zo´n toerist als jullie en ik ben eco en begaand met de natuur. Joypackers leven op koekjes, water, sigaretten en 1 biertje wat zij delen in de kroeg voordat zij terugkeren naar hun matje op het strand of ranzig stapelbed.

We weten het, ook wij zijn niet perfect, maar in ieder geval anders. Als wij met mensen praten denken ze allemaal dat we gewoon op vakantie zijn omdat we er niet alto uitzien. Vreemd toch dat de Joypackers zich als mieren over de aardbol verspreiden en wij niet gewoon een wereldreis kunnen maken zonder gestoord te worden door deze pelgrims. In de Lonely Planet zijn 3 categorieen: goedkoop, niet duur en duur. Wij gaan altijd voor ´niet duur´ omdat je dan net even in de leuke tentjes komt waar we gewoon een fooi geven. Wij zijn er dan ook van overtuigd als je wat geeft aan de mensen dan krijg je er ook wat voor terug, en dat werkt. Het reizen vergaat ons dan ook prima, we genieten enorm.

Met pijn aan ons hart hebben we in de vroege ochtend afscheid genomen van Holbox ( na 14 dagen) en zijn richting Tulum gereisd ( 3 uurtjes). Doel: om onze kites te maken, spullen op te sturen naar huis (lonely planet van Cuba) en naar Chitzen Itza (het Maya wonder) te gaan. De eerste nacht in Tulum hebben we geslapen in een cabana aan de kust. Dit was echt vreselijk: zandvlooien, koud water en geen slot. Het laatste is echt niet zo handig aangezien we toch kostbare kitespullen hebben. Overigens kwam het adres van een kitesurfer die er 2 jaar geleden een te gekke tijd had gehad. De volgende ochtend zijn we verkast naar Tulum centrum waar we 3 dagen in een kitehotel hebben doorgebracht. Tulum viel ons wat tegen. De stranden zijn erg mooi omdat het water heel helder is en de ruines te zien zijn vanuit het water. Er zijn veel strandtenten maar het is er vergane glorie. Misschien zijn wij ook wel te verwend door ons Holbox. Kitesurfen is daar niet zo goed, teveel obstakels en vol aanlandige wind. Maar er schijnen betere plekken in de buurt te zijn. Aangezien onze kites toch in de maak waren vonden we het niet erg.

Deze dagen hebben we een auto gehuurd om alles te regelen en cultuur te snuiven. Chitzen Itza ( wereld wonder) vonden we niet zo. Busladingen met Amerikanen die zich massaal laten overhalen om souvenirtroep te kopen. We werden echt gek van de verkopers en in 45 graden werd het dan ook irritant. Wat overigens wel erg mooi was, zijn de ruines aan de kust van Tulum. Prachtige bouwwerken aan de blauwe zee, waar hier en daar een flinke Leguaan wegschiet. De kites hebben we gemaakt door de inflatable tubes te vervangen voor 2e hands tubes en de ventielen te plakken met lijm. Nu maar hopen dat het allemaal goed blijft. Ons dagje Plauya del Carmen deed ons erg goed. Dat is een toeristenoord maar oh wat was het lekker om te shoppen (zonder iets te kopen) en bij Subway een broodje te eten. Meteen een first-kid-setje voor kites gekocht voor het vervolg van de reis.

Na 3 nachten Tulum hebben we onze reis voortgezet en om 18.00 de bus naar Palenque genomen. Een reis van 12 uur over B-wegen met veel hardrijdende vrachrwagens. Er waren 2 ongelukken gebeurd waardoor wij ook nog eens 4 uur vertraging hadden. Om het afzien te vergroten stond de airco zo hoog dat de ijsboemen op de ramen stonden. Je moet er wat voor over hebben om te reizen…. Bij aankomst hebben we eerst heerlijk geslapen tot 14.00 en de knapzak met waterfles en fototoestel gepakt en naar de mayaruines van Palenque gegaan. We kwamen rond sluitingstijd aan maar wat was dit super. Er waren namelijk amper toeristen, dus geen waggelende Amerikanen. De ruines, pyramides en tempelcomplexen lagen in een vochtig regenwoud omringd door hoge bomen met lianen en klimop. De rust, de hitte en dreigende onweerslucht zorgden voor een betoverende sfeer. Het enige geluid waren vogels en een aap in de verte. We waanden ons door een decor van Indiana Jones: Raiders of the lost Arc. Inmiddels zitten we in San Chistobal de las casas en hebben dikke truien aan terwijl de Indianen langs het internetcafe hun waren proberen te verkopen. Later meer hierover. We vinden de mensen hier wel stukken minder aardig dan in Cuba.

Normaal woont god in Frankrijk maar mocht hij willen verhuizen dan wordt het Mexico Holox. Op dit moment zijn wij de gelukkigste mensen van de wereld. We zitten op Isla Holbox (een van de beste kitespots van de wereld) met een cabana (huisje) aan het strand en kunnen kitesurfen tot we erbij neervallen. Het huis is echt fantastisch en we hebben een goede deal met de eigenaren gemaakt. We moesten er eigenlijk uit omdat zij weggingen en toen hebben we geregeld dat wij voor de helft van de prjs zouden blijven en de boel wel in de gaten zouden houden. Wow, wat een droom! We hebben het hele rijk voor ons alleen! Echt niet normaal.

De eerste dag werden we helemaal gek in Mexico. Het eten is echt fantastisch, echt heerlijk na 2,5 week Cuba. Alles in schoon en er is toiletpapier. Wij krijgen schone handdoeken en heerlijke bedden, en warm water! Tussen de Quasadilla´s en Guacemole hebben we veel lol met andere kitesurfers, daarover zo meer.

Nog even terug naar de laatste dagen Cuba. Op 30 april kwamen we laat aan in Havana en leiten ons afzetten bij een Casa Particular wat Orlando uit Trinidad voor ons had geregeld. Yes, nice place from a friend….. Het tegendeel was waar. 6 hoog in een foute achterbuurt en de badkamer moesten we delen met een zielige vrijgezel die zich liet verwennen door verschillende hoerenvriendjes. Het voelde voor het eerst echt niet goed maar we waren zo moe en laat dus vielen we snel in slaap in onze lakenzak.

De volgende ochtend 1 mei werden we gewekt door de toespraak van Raoul Castro op televisie die in Havana was. Miljoenen mensen waren op de been om een glimp van deze Cubaanse leider te mogen zien op Plaza Revolucion. Na een vies ontbijt werd ons verzocht weg te gaan want er kwamen nieuwe gasten. Raar, want we hadden voor 3 nachten geboekt. Maar ook een geschenk uit de hemel want we wilden graag weg daar. We verhuisden naar een blok verder waar we in een andere isoleercel terecht kwamen: geen ramen, bloedheet en weer een soort afwerkplek. Maar probeer op deze feestdag maar eens iets anders te vinden.

1 mei, de dag van de arbeid, de Cubanen zijn vrij en vieren feest. Wij hadden een soort koninginnedag verwacht maar dat was niet zo. Wel waren de terassen in Oud Havana goed gevuld en weer waanden wij ons door een filmdecor van een piratenfilm. Prachtige huizen met Spaanse tegels en binnenplaatsen gevuld met bloemen, terwijl een zacht briesje de vlaggen laat wapperen en de salsa muziek uit de cafe´s klonk.

Het ticket is gelukt, we gaan 2 mei om 08.00 uur met Air Mexicana naar Mexico Cancun. Vaarwel Cuba, Mexico, here we come!!!

Latn we zeggen dat we een cultuurshock hadden. Cancun is een soort Las Vegas voor de Mexicanen en Amerikanen, met flatgebouwen langs de kust. Normaal gesproken niet echt geweldig maar voor ons nu paradijs. Een leuke stek gevonden in het centrum voor 1 nacht. s´avonds veel te veel gegeten, het kon niet op, heerlijk. Na het eten op een kleine houseparty beland op het dak van een hotel, uitkijkend over de stad. Poehee, wat een andere wereld. De volgende ochtend zijn we met een bus ( 4 uur) naar Chiquila gegaan om daar met een kotsboot naar Holbox te gaan. Het eiland is ongeveer de helft van Vlieland en het vervoer gaat per golfkar of bakfiets.

Inmiddels zitten we al 8 dagen op dit eiland en hebben net weer 3 dagen bijgeboekt. We kunnen voor de deur kiten dus wat wil je nog meer. We hebben Patrick ontmoet, die samen met zijn vriendin een waanzinnig leuk hotel runt. Patrick is kiter en heeft aan de top gezeten dus we leren veel van hem. Het is een komen en gaan van beginnende en vergevorderde kiters. Twee dagen gelden gebbq´d met de surfdudes uit Tulum en onze Belische vriend Andries, de tandarts uit Utrecht. Om 02.00 uur stonden wij in een flamenco jurk en met gitaar onze act op te voeren. In tijden niet zo gelachen om deze grappige Vernederlandste Belg. Het kiten gaat goed, we gaan met sprongen vooruit.

We balen alleen een beetje van onze North kites. Stuk voor stuk springen de oppompbare tubes, beginnen ventielen te lekken, balen. Inmiddels hebben we van 2 kites 1 kite gemaakt. Ben bang dat het fabrieksfouten zijn en de extreme hitte ervoor zorgt dat alles losspringt. Ik ben dan ook niet meer zo te spreken over Northkitesen we moeten over 3 dagen naar het vaste land om het te laten maken.

Maar goed, verder genieten we enorm en tot snel aan het vaste land.