Terwijl het weer in Nederland een vroege herfst inluidt lijkt aan ons Bountyavontuur geen einde te komen en hoppen van eiland naar eiland. Na onze verwenweek met ons ma en Henk zijn we voor 6 dagen teruggegaan naar Nananu I Ra om te kitesurfen. Daar was het volle bak: 9 piloten van Air New Zealand hadden hun jaarlijkse midweek kitesurfen. Leeftijd 41 tot 61 jaar. Erg grappig, deze mannen konden ook nog eens heel goed kitesurfen en hadden echt een topconditie. Hierdoor werd ik iets te overmoedig en verdaaide mijn voet in een towside bocht. 3 dagen niet kunnen lopen en in een hangmat gelegen en om te kijken naar alle anderen. Shirley heeft haar 2e downwinder gemaakt vanuit een rif midden op zee. Dit keer scheerde zij als een gek over het koraal in plaats van erin. Na 6 dagen was het tijd om te verkassen naar een ander eiland met witte standen en nog mooier blauw water en nog meer wind.

Op dit moment zitten we op Tavewa, een eilandje van de Yasawa groep. Met mijn schriftje op mij schoot kijk ik naar de wuivende palmbomen die bij 20 knopen wind tegelijk een buiging voor ons maken. Tussen de bomen hangen waslijnen waar onze kitesurfspullen aan drogen. Shirley danst met haar i pod op het groene gras. Er is helemaal niemand dus kunnen we doen en laten wat we willen. Wat zijn we gelukkig!

We zijn zo gelukkig dat we het niet eens erg vinden om 12 mega kakkerlakken dood te maken die ons elke nacht tijsteren in ons huisje. Ons onderdak is een huisje van het familie bedrijfje Otto and Fanny’s. Zij verhuren huisjes en koken voor hun gasten indien gewenst. Het eten is heerlijk maar heel erg duur. Gelukkig zijn we zo slim geweest een grote tas met eten mee te nemen. Zo zijn we dus hier gekomen met rijst, spagetti, rode saus, 3 blikjes tonijn, mais, brood, jam, pindakaas en 6 flessen water. Om de dag maken we zelf eten en vragen of onze rijst of spagetti gekookt mag worden. Erg genant maar wat mijn moeder altijd zegt:’ wie kent je kont in Frankrijk’ Inmiddels kan Shirley goed kokosnoten openen en snij ik asbakjes uit aangespoeld hout voor de locals.

Op de Fiji-eilanden wordt kava gedronken. Kava is een hallucinerend drankje dat men met een groep drinkt. Men zit in een grote kring om een grote schaal waar de kava in zit. De kava word met een halve kokosnoot uit de schaal geschept en zo omstebeurt gedronken. Voordat men een slok neemt wordt er in de handen geklapt en erna 3 maal. Kava is bruin en smaakt naar zoethout. Het effect is minimaal. Het geeft alleen een verdoofd gevoel in de mond.

Ons kitesurfen gaat nu echt letterlijk en figuurlijk met sprongen vooruit. Het hele eiland geniet mee en kinderen zijn door het dolle heen als je naar ze zwaait als je komt langs varen. Wat zijn we toch gelukkig! Nog twee dagen in Fiji en dan begint ons Australie avontuur. Ook daar hebben we enorm veel zin in. We kunnen niet wachten tot we onze eigen camper op mogen halen.

De nacht was pikke donker toen we op de boot zaten vanuit het vaste land van Fiji (Elington Warf) naar het Eiland Nananu I Ra. De frisse zeewind door onze haren maakte ons weer een beetje wakker. Dood moe waren we en een dubbel gevoel. Eigelijk moeten we super gelukkig zijn nu we weer op weg zijn naar een Bountyeiland. Maar de enige spullen die we nog hebben in de motorboot zijn 3 plasticzakjes met 2 tandenborstels, tandpasta, douchegel, een goedkope zeemanslip, een fles rum en 12 blikjes Fiji bier.

Bij aankomst in Nadi blijken onze rugzakken en kitetas zoek te zijn. Het moest ook een keer gebeuren met zoveel vliegen. Alles gaat steeds goed en we zijn blij dat onze rugzakken steeds weer met ons mee mogen reizen. Tenslotte is het een soort huis met bezittingen wat je met je meedraagt. Soms hebben we het zelfs over de kelder terwijl we daar het onderste vak van de tas bedoelen waar je niet zoveel in kijkt. Onze overstap in Auckland verliep niet helemaal soepeltjes. Daar bleek dat we dubbel geboekt waren in het vliegtuig. Op een op andere manier zijn er steeds problemen na het missen van het vliegtuig naar Paaseiland. Vluchten zijn gecanceld of staan ineens dubbel in het systeem van de luchtvaartmaatschappijen. In Fiji aangekomen zijn onze tassen dus zoek en moesten we 4 uur wachten op 2 Italiaanse dames die dezelfde transfer deelden naar Elington Warf.

Zonder zaklamp en op de tast waden we met onze plasticzakken van de boot naar het strand door het zeewater in de nacht. Eenmaal op het eiland werd ons in een groot huis een slaappplek gewezen. Er was geen licht en het was aarde donker. Zo te ruiken gloeiden er muskieten spiralen. Licht is er maar tot 22.00 daarna gaat alles met een zaklamp. Maar onze zaklampen waren ergens tussen Tahiti, Auckland en Fiji. De volgende ochtend bleken wij niet de enige te zijn en had iedereen meegenoten van ons nachtelijk gevloek, het gevecht met de klamboe en de zoektocht naar het toilet want we sliepen in een ruimte met 10 anderen.

De volgende dag zag het er allemaal stukken beter uit. Een prachtig wit palmstrand met leuke huisjes en alleen maar gasten die watersport beoefenen. Er is veel wind en je mag alles pakken: snorkels, zeekano’s, surfplanken, etc. De eigenaar vond het zo zielig dat we onze spullen niet hadden dus we kregen beiden een kite te leen en een zwembroek. Gelukkig begreep een Italiaanse dat ik (nu Shirley) niet topless wilde kiten dus een bovenstuk werd ook geregeld.  De wind nam wat af dus de eigenaar besloot ons midden op zee te droppen zodat we dan terug naar het hotel konden kitesurfen (dit heet een downwinder). Ik had al wat twijfels of het goed zou komen want we moesten de vliegers starten vanaf de boot enzo. Nadat dat allemaal gelukt was, bleek dat mijn vlieger iets anders en heftiger was dan mijn eigen fijne vliegertjes. Met enorme kracht werd ik meters gelanceerd. De eigenaar lag helemaal dubbel en hij zou me wel in de gaten houden met de boot.

Deze man is ooit kampioen windsurfen geweest en is dus bikkelhard. Het ging helemaal niet en ik dacht dat ik uit elkaar werd getrokken voor ongeveer twee uur. Hij vond het wel en goede leerschool en is er met de boot vandoor gegaan. Rik was ook al vooruit want die dacht dat ik de boot als backup had. Mijn tieten werden omhoog geduwd en mijn armen waren 2 meter lang. Al met al kwam het hotel in zicht en heb ik doorgezet. Uit vermoeidheid heb ik alleen niet zo gevoeld dat ik over een koraalrif werd gesleurd en lag helemaal open na thuiskomst. 

De volgende dag was er geen wind dus lekker gerelaxed en gesnorkeld en de dag erna kwamen de spullen! Nog 2 dagen genoten van het kiten en de leuke mensen om ons heen waar we ook mee aten. Nu is het tijd om terug te gaan naar het vaste land want ma en Henk komen ons voor een week opzoeken, jeh! Toen we midden in de nacht opstonden voor de boottransfer bleek dat ik niet in mijn schoen paste omdat mijn voet zo dik was. Links maatje 39 en rechts maatje 44. Toch een koraalvergifiging dus ik moest meteen naar de dokter voor antibiotica. Fijn, die heb ik al zo weinig gehad de laatste 2 maanden. Maar eerst naar het vliegveld om ma en Henk op te wachten.  Het was zo leuk toen ze door de deuren kwamen, zo’n bekende gezichten ineens.

We zijn met de transfer naar het resort gebracht en we wisten niet wat we zagen. Heerlijke bedden, een jaccuzi op het balkon, een megabalkon, etc. We zijn eerst naar de dokter geweest voor een tetenisprik en daarna hebben we volop van elkaar genoten en bijgekletst. Moeders kon meteen in haar moederrol treden want haar dochter moest geduwd worden in een rolstoel door haar pootje, zie foto’s. We hebben deze week enorm genoten met zijn 4′en. Lekker gegeten, eindelijk wat gelezen, gewindsurft, we hebben een dag en auto gehuurd, heel veel bijgepraat en we zijn met een catamaran langs eilanden gevaren waaronder het Castaway eiland waar de film is opgenomen. Wat is het hier prachtig! De tijd gaat natuurlijk veel te snel want morgen vertrekken ze al weer.

Wij gaan nog een week terug naar ons kitesurfparadijs en dan hebben we nog een week om naar een ander eiland te gaan. 2 september begint het Australie avontuur voor ons in Cairns. We hebben er erg veel zin in en beginnen weer helemaal fris. Ma had natuurlijk vanalles meegenomen dus we hebben de krant gelezen, tijdchriften, weer drop gegeten en onze buikjes zo goed gevuld dat we wel en week zonder eten kunnen. We zijn nu wel gewend geraakt aan cocktails dus dat wordt afkicken. We geven de winterspullen mee terug  dus eindelijk hebben we wat ruimte om eens iets nieuws te kopen.