Het leukste punt van vermaak voor Shirley is haar vriend Rik te zien op een paard. Nou ja een paard, eigelijk een Cubaans stokoud knol. Haar wens om mij ooit op een paard te zien is in vervulling gegaan en zo te voelen aan mijn kont hebben we dat nu ook achter de rug. Twee dagen daarvoor hebben we in 40 graden hitte een mountainbike tour van 40 kilometer gehad dus zitten is even een pijnlijke aangelegenheid.

Op het moment zijn we in Vinales. Een dorp in het westen van Cuba waar alle tabaks plantages zijn voor de bekende sigaren. Het byzondere aan het gebied er omheen is de struktuur van de bergen en de luchtvochtigheid. We hebben op dit moment een eigen huisje wat voor het eerst echt schoon is en een wc heeft die doortrekt en we hebben wc papier. Gisteravond een leuke avond gehad met de eigenaresse die mij na 3 bier van mijn houterigheid af heeft geholpen door mij de eerste salsapasjes te leren. Ik merk toch echt dat het in het bloed moet zitten en dat het voor ons Europeanen echt moeilijk is. Je ziet dan ook veel toeristen die wanhopig proberen met hun Cheqevara t-shirt en op Crocs, losjes in de heupen te worden door een salsacursus te volgen. Soms lijkt het echt of mannen ineens latente homo´s worden en hun bewegingen iets weg heeft van een parende kalkoen.

Toch zijn er ook heel veel momenten van kippevel in dit land. De dorpspleinen met salsabandjes, de vervallen huizen met hun Spaanse tegelvloeren, de geuren van koffie, chocolade, oregano en de vruchten.
We zijn dan ook zo zo blij dat we hebben gekozen voor Casa Particular en slapen en eten bij families. Dat eten is beter dan in de restaurants. De Mojito´s ( limoensap, suiker, rum, munt, spa rood en ijs) en Cuba Libres ( rum met Cola) zijn touwens ook prima hier. De rum is heerlijk hier maar zorgt bij de bevolking voor veel problemen. De mensen zijn arm en drinken hun problemen weg. Luiheid is een way of life, want door het communisme wordt de drang om te werken ook niet beter. Ik ga hier verder niet over uitwijden maar als reiziger moet je het land accepteren zoals het is.

Onze 30 kilo zware kitetas heeft ons tot op heden nog niet belemmerd. Sterker nog: het zorgt voor lachwekkende situaties. May I help you with your canoe or is there a bike inside? Oh, you are going to play gitar in Cuba? Helaas hebben we in Cuba nog niet kunnen kitesurfen maar dat haden we oko niet verwacht. Morgen gaan we naar Havana en daar vieren we 1 mei; de dag van de arbeid. We gaan proberen om een ticket de regelen naar Mexico.

Olla !

Wat heerlijk, de reis is begonnen. Na een week en wat dagen konden we ook niet meer wachten. Het was fantastisch om weer even een kroket te eten, in alle rust de tas in te pakken en wat mensen te kunnen zien. Natuurlijk hadden we nog veel meer willen doen en meer mensen willen zien dat wisten we van te voren.

Het afscheid was eigenlijk niet zwaar omdat we ervoor gekozen hadden geen uitzwaaisessies op Schiphol te  houden. We zijn vanuit Haarlem (Olof) met een taxi naar Schiphol gegaan. Marjan had net een vlucht gehad en was al achter de douane dus die stond ons op te wachten, dat was wel echt leuk. Nog even een traantje weggepinkt toen we haar gedag zeiden en toen helemaal opgewonden het vliegtuig in.

Na een flinke vlucht via Madrid naar Havana kwamen we aan op het vliegveld. Wonder boven wonder is alles perfect gegaan met de bagage en kwamen de spullen allemaal goed aan. We maakten meteen kennis met het communisme. We stonden lang voor de douane want alle lokalen mochten voor. Toen we door de deuren kwamen stonden we midden in een filmdecor….Alle cliche´s gaan op. Alle oude Amerikaanse auto´s, de Nederlandse ZWN bussen waar zelfs nog bestemmingen als Autotron, Haamstede en buiten dienst op staan.

Na geld gewisseld te hebben kwam er een dame op ons af in reisleider outfit, of we met haar in de taxi gingen. Dan begint meteen de grote issue van het reizen: is dit te vertrouwen, heeft ze ons niet zien wisselen, etc. Aangezien ze er betrouwbaarder uitzag dan de taxichauffeurs gingen we met haar mee en alles ging natuurlijk prima. Onze bestemming was een casa particular. Dat is een kamer bij de Cubanen thuis. We schrokken even toen we in de getto van Havana aankwamen, wat later de beste wijk van de stad bleek te zijn, maar nogsteeds hadden we veel lol en niks kon ons humeur verpesten!

Het ontbijt is elke dag oud brood met een ei en als je mazzel hebt wat fruit en in hele goede gevallen honing. Het is ongelofelijk maar het lijkt wel oorlog hier. Als de supermarkt opengaat staat er een mega rij en als je later bent is alles op. Zelfs water is dan nergens meer te krijgen. Ze hebben hier echt bijna niets te koop.

We zijn 3 nachetn in Havana gebleven. Wat een superstad met haar prachtige, koloniale huizen. Ze zijn dan wel al 200 jaar niet meer geverfd, dus het ziet er niet uit, maar als je daar doorheen kijkt is het prachtig. Overal de vrolijke muziek en de kleuren. We hebben 2 dagen heel wat afgewandeld en al het belangrijke gezien; het cenrtum, de malecon, het oude centrum en we konden het niet laten naar het strand te gaan om te kijken hoe de wind stond. Maar helaas, geen kitemogelijkheden. Wel genoeg mogelijkheden om er met een prachtige Cubaan of CUnaanse vandoor te gaan maar die intensies hadden we net niet. Wel veel andere 50′jarige uit ons Europa.

Na 3 dagen zijn we met de bus (17 uur) naar Santiago de Cuba gegaan. De rit ernaar toe was niet zo bijzonder; geen mooie natuur. De toiletten die je passeert zijn echter wel bijzonder. Ik denk dat die 1 x per jaar schoon worden gemaakt. 1 x trof ik een moeder met kind aan in het toilet en die kleine moest naar de pot op de grond poepen, dat is heel normaal hier. Het kon ook langs de weg, dat zagen we later. oeps, toch wel een derde wereld land. Gelukkig heeft ma nog herome in mijn tas gestopt waar ik niet zonder zou kunnen.

Op een of andere manier zitten we in een supercircuit qua casas particular. In Santaigo zaten we bij een architect dus het huis zag er voor Cubaanse begrippen prachtig uit. Geweldige gesprekken gehad met de eigenaar Daniel. Over het leven in Cuba, het communisme, etc. Na 3 nachten waren we Santiago de Cuba een beetje zat. In de avond is het super met alle salsa en mojito´s maar overdag word je gek van alle mensen die iets van je willen.

We besloten om lekker naar de zee te gaan; Baracoa in het oosten van Cuba (5 uur met bus). Misschien kitemogelijkheden…. Helaas, dat niet, maar het was wel super daar. Via Daniel kregen we een adres van een casa en dit was ook weer super. Bij een lerarenfamilie dus ze deden er alles aan ons Spaans te leren. Dat gaat nog niet zo super. Ik dacht laatst dat ik voor het toilet moest betalen bij een vrouw en toen bleek dat ik een tandenborstel had gekocht. Probeer dat maar eens terug te draaien… Misschien willen we in Mexico 2 weken een talencursus doen.

In Baracoa hebben we een leuk Duits stel ontmoet waar we een dagtocht mee gemaakt hebben. Naar een grot waar we in konden zwemmen. De omgeving is hier trouwens prachtig. Enorm veel fruitbomen en struiken en palmbomen. Na de grot zijn we naar een verlaten strandje gegaan waar alleen een leuk Cnadees stel te vinden was. De volgende dag zijn Rik en ik gaan mountainbiken naar aan ander strand; maoana. 20 kilometer in 35 graden berg op en berg af. Haha, we waren helemaal kapot. We hebben er 2,5 uur over gedaan dus eindelijk bij het strand aangekomen konden we maar 2 uurtjes blijven. ´s Avonds een afzakkertje gedronken met onze Duitse en Canadeese vrienden en naar bed.

Ondanks de blaren op onze billen van het mountainbike avontuur moesten we nu weer 17 uur in de bus maar in de nacht. Dat beviel stukken beter. We zijn nu in Trinidad. Wow, eindelijk een verzorgd stadje. De mensen zijn enorm aardig (In heel Cuba trouwens). We hebben ons hier nog nooit onveilig gevoeld.

We genieten enorm en hebben nu in de planning staan dat we hier nog 2 dagen blijven en dan naar het westen Vinales. Daar kunnen we paardrijden door de velden en bergen. Daarna naar Havana want 1 mei is de feestdag in Cuba. Dat willen we zweker niet missen. Samen gaat het erg goed.

Voor iedereen een hele dikke kus uit de Carribean!!

Daar zijn we dan weer in het platte Nederland. Toen we anderhalve week terug de deur sloten van ons Chalet in Huben viel ons na een filerit van 3 uur het volgende op: het groene Teletubbie landschap van Duitsland, de gezellige terassen en gehaastheid van automobilisten. Het is echt weer even wennen om te zien dat de wereld gewoon door draait en er na 4 maanden niets is veranderd. En dan is dit nog maar het begin van onze reis dus houden ons hart vast voor als we over acht maanden weer op schiphol staan. Inmiddels zijn we zo relaxed dat filerijden geen probleem meer is voor ons. We hebben tenslotte 8 maanden om ergens te komen. Dat voelt echt heerlijk! Wat is het onderweg plat, we missen de bergen wel een beetje. De maand maart heeft het alleen maar gesneeuwd in Tirol dus we gingen uit een echt winters dorp weg. We hebben wel zin om naar Nederland te gaan. We kijken terug op een hele leuke tijd met iets minder leuke werkzaamheden. Maar het vele sporten en buiten zijn was echt fantastisch. En we hebben natuurlijk de vuurdoop samen gehad. We kunnen met een gerust hart op reis want dat ging heel goed.

De dagen in Nederland worden hoofdzakelijk gevuld met regelen. Regelen maar wel met een tandje gas terug zodat we alle tijd nog hebben om te genieten van onze familie en nog wat vrienden te zien. Als het aan mij had gelegen waren we vanuit Oostenrijk meteen doorgegaan naar Cuba om maar niet terug te vallen in het Hollandse leventje en weer te denken aan werk. Heel gek zodra ik weer in Hilversum ben denk ik aan hoe het moet gaan als ik terug ben. Mijn doel was dit even voor 1 jaar los te laten. Helaas werkt het niet zo want we moesten nog een hoop regelen zoals de auto uit de wegenbelasting, visums voor Cuba, Australie en Bali regelen, kitespullen uitzoeken, tas inpakken en nog wat randgeneuzel. Het belangrijkste is het zien van het pasgeboren nichtje Anouska.

Shirley vind het minder erg om nog even thuis te zijn, aangezien zij erg graag nog even wil afspreken met vriendinnen om even te beppen hoe het allemaal is gegaan in Oostenrijk en hoe goed we wc’s kunnen schoonmaken. Tussen alle slaapsessies bij onze lieve ouders eten we heerlijk weer Hollandse kost en kunnen we langzaam onze tas inpakken en 10 keer nadenken of we nou een plastic regenponcho, wasknijpers of lichtgewicht handdoeken mee moeten nemen. Iedereen geeft ons heel goed bedoeld advies. Vaak om helemaal gek van te worden. ‘Passen jullie wel op met ijsblokjes’? ‘In midden Amerika zijn ze wel corrupt hoor,’ Je moet nooit als vrouw ongesteld tussen de haaien gaan zwemmen, ‘die kitetas moeten jullie gewoon opsturen joh’. Soms lijkt het wel of mensen niet meer weten dat je al veel hebt gereist en je voor het eerst naar het drielandenpunt op vakantie gaat. Maar gelukkig weten we dat dat allemaal goed bedoeld is.

Voor het eerst krijgen we een echt vakantie gevoel en wat hebben we er zin in. Het volgende bericht komt uit Cuba of Mexico! In Cuba blijven we ongeveer 3 weken. Lekker sigaren roken, veel cuba libres drinken en salsa dansen! Gelukkig hebben we in Oostenrijk ontzettend veel Spaans geleerd dus dat moet goedkomen. Voor noodgevallen houden we onze Nederlandse mobiele nummers aan.

Hasta la vista amigos en amigas!