Daar gaan we weer…. Schrijven met een pen in het schriftje om het vervolgens weer over te typen op een plek met een computer, terwijl we uren de foto´s aan het uploaden zijn. Het is een ritueel wat lang duurt maar dat hebben we allemaal over voor onze trouwe lezers.

Vanuit Cuzco zijn we met de trein naar Puno gegaan. We kunnen nu zeker begrijpen dat dit een van de mooiste treinreizen is van de wereld. Het landschap gaat als een film aan je voorbij. Terwijl de contrasten van het gele gras en blauwe lucht onderbroken worden door kuddes met Lama´s, komt de ober langs met heerlijk eten. Een dag na de incatrail is dit dan ook een droom. Onze benen mogen rusten en we voelen ons koning en koningin op weg naar Puno, onze laatste bestemming van het fantastische Peru. Wat een heerlijk land.

Puno was een teleurstelling. Hoewel dit aan het O zo mooie Titicacameer ligt, vonden we er geen moer aan. Het bouwen van een lelijke stad heeft ook hier zijn doorbraak gevonden. Het bouwen in Puno gaat als volgt: men laat een frame bouwen van betonijzer en beton. Daarna metselt men, tussen de palen met slechte, ongelijke stenen of leemblokken, de muren. Het metselen gaat met cement of lamastront. Uit het dak steken de botonijzers om er ooit nog een eerste of tweede verdieping op te bouwen. Als er geld voor is, wat er nooit is. Stuken of schilderen wordt niet gedaan. Alles ziet er dus grouw (steenkleur) uit. Ik kan je verzekeren dat bij het zien van 20.000 van deze bouwvallen, verbonden met elctriciteitsdraden en waslijnen, het aanzicht erg depressief wordt. Puno is zo´n stad dus daarom hoogtijd om door te reizen naar La Paz Bolivia. Niet voordat we een floating island hadden bezocht. Dit had de sfeer van onze Friese meren en Loosdrechtse plassen. Zo zie je maar, je hoeft niet zo ver van huis zou mijn moeder zeggen.

Misschien een leuk detail om te weten. We hebben steeds minder kleren. We zijn er achter gekomen dat als de was gedaan wordt, er steeds iets gejat wordt. Ook bij het hotel in Puno was dat het geval en er ontstond nog even een rel bij het uitchecken.

Welkom in de derde wereld! De rit naar La Paz was prachtig tussen bureaucratische stops voor paspoortcontroles en stempelacties. Annelinde (zus van Rik) had ons al gewaarschuwd dat we met deze rit op een punt komen dat iedereen uit de bus moet, om vervolgens met een boot naar de overkant van een rivier te verkassen. Dat gebeurde dus ook. Wij op een veerboot tussen de Bolivianen en de bus op een ponton 50 meter verderop. Een erg komische en verwarrende aangelegenheid. Alle toeristen in de stress, wat ging er nu gebeuren met hun bagage. Bedankt Annelin, wij hebben ons kapot gelachen door de voorinformatie die we hadden.

In La Paz voelde ik mij erg beroerd en ging weer eens wat vaker naar het toilet. Helaas kreeg ik koorts en moest zo 1 dag in het hotel doorbrengen. Iets wat vaker gebeurd bij reizigers als ze weer in een nieuw land komen. Ander eten en nieuwe bacterien. Gelukkig had het hotel 3 sterren en was er genoeg plaats over voor een bruine ster. Shirley heeft zich prima vermaakt door een koopjesdag in te lassen waarbij ze van afdingen haar hobby heeft gemaakt.

De dagen erna voelde ik mij nog niet 100% en dan ga je je ergeren aan alles in een stad als La Paz. Even werd het allemaal te veel. De belachelijke hoeveelheid verkeer, uitlaatgassen, bedelende kinderen en oude mensen die werkelijk in de goot liggen. Wat een arm land. Toch weten we te vluchten uit La Paz door een nachtbus naar Uyuni te nemen om naar de zoutvlaktes te gaan. Wat een heerlijkheid, Jut en Jul weer in een bus. Een nachtrit van 13 uur, en wat voor een rit. Ruim 10 uur voelde we ons een verfblik in een schudmachine. Geen geasfalteerde wegen meer maar stofwegen met gaten. Shirley lag heerlijk te slapen terwijl ik door de hel ging. Buikloop en overgeven. Vind je het gek, we hadden de plekken naast het toilet. Ik heb de hele weg vieze mensen dit hok binnen zien gaan die mij vervolgen in hun diareelucht lieten zitten. Nadat we ons raam vrij hadden gemaakt van ijs konden we de stad Uyuni zien liggen. Uyuni is heel koud, stoffig en grauw. Het ligt afgezonderd in een soort woestijn.

Toch is deze stad het vertrekpunt van een hele hoop reizigers die extreme natuur willen zien en van avontuur houden. Hiervandaan ga je met een fourwheeldrive naar de zoutvlaktes, vulkanen, laguna’s, geizers en flamingo’s spotten en puma’s kijken. Het is echt extreem koud -25 graden s’ nachts. Niemand zorgt voor warmte. Kachels werken alleen vanaf 20.00 uur (maar nu toevallig niet omdat de leidingen in het hele dorp bevroren zijn) en warm water schijnt geen must te zijn. Deuren van restaurants staan open alsof het zomer is. Iedereen draagt jassen ook binnen. Hotels zijn koud en kil en verkopen hun kamers als luxieus met alle comfort. Toch zijn deze kamers gewoon schuurtjes met een bed en een bevroren waterleiding. We merken echt dat kou je humeur kan beeinvloeden en proberen vrolijk te blijven en nog lol te hebben. Ondanks de kou willen we toch het avontuur tegemoet gaan en reserveren voor 4 dagen met een fourwheeldrive naar de zoutvlaktes. Om niet alleen maar in een auto te zitten hebben we een tour genomen met als uitbreiding het beklimmen van de Tanupa vulkaan.

De tour was echt super en we hebben zwaar moeten afzien met de beklimming van de vulkaan van 4800 meter. Een erg bijzondere ervaring en weer extreem koude nachten. Het slapen op zo’n tocht gaat in onverwarmde zouthotels waar je met meerdere personen van andere organisaties op een slaapzaal ligt. Het is zo koud dat iedereen voor 21.00 in z’n bed ligt. We hebben veel gelachen met onze 4 reisgenoten, pubers uit Canada met Britney Spears en Madonna op hun Ipod. Veel mensen zijn ziek, hebben last van hun maag of zijn hoogteziek. Soms rijden we met de auto op zo’n 5000 meter zonder dat de gids iets zegt. Vreemd toch dat hoogte geen issue is in Bolivia. In Peru krijgt iedere toerist Cocathee tegen hoogteziekte. Toch was de ervaring in de natuur geweldig en de moeite waard om zo af te zien.

Gister zijn we vertrokken vanuit Uyuni, overdag met een lokale hobbelbus naar Sucre. Inmiddels zitten we daar nu en maken plannen om eerder naar Chili te gaan om te snowboarden! Wat hebben we daar zin in nu we toch helemaal in de winterstemming zijn.