Bali, wat is het toch een heerlijk eiland. Een plek waar we heel graag ooit naar terug willen. Het lekkere Indonesische eten op het strand, de verkopers die ‘vrienden’ zijn geworden, de super golfen, de te leuke winkels, de prachtige cultuur en de vriendelijke, relaxe inwoners.

Het is vandaag onze laatste dag op Bali en we zitten op ons bedje op het strand. Allebei in een nieuwe zwemoutfit. Voor het eerst hebben we onszelf verwend met kleding alleen het zal even gaan duren voordat we het weer aan kunnen trekken helaas. De laatste dag zon voor voorlopig, wat klinkt dat raar, we kunnen ons geen kou meer voorstellen. Dat wordt nog wat met 5 graden op Schiphol!

Rik heeft net 3 dames aan zich laten plukken. Een die het eelt van zijn voeten scrubt (en dat is een werk na 8 maanden slippers), 1 die masseert en 1 die zijn oorhaar eruit trekt: hello, you want to look like a koala? Not nice…. en voor hij het wist zat er een pincet in zijn oren en zat hij met tranen in zijn ogen van de pijn. Wat zullen we dit eiland gaan missen. En niet alleen dit eiland…….

De reis zit er nu echt bijna op. Nog 2 dagen Hong Kong en dan is het ongelofelijke feest voorbij. Wat een leven. Wat hebben we als Nederlanders een mazzel dat we kunnen reizen. Een Balinees zal nooit van zijn eiland afkomen, in Fiji idem dito. Ondanks de economische crisis hebben we zo’n hoge salarissen dat alles in het buitenland goedkoop is. We hebben hier mensen ontmoet die het het beste geregeld hebben. Een half jaar hard werken in Nederland, geld sparen en dan een half jaar in Bali wonen om daar vakantie te vieren. Niet verkeerd toch?

Het is heel dubbel. Aan de ene kant willen we erg graag terug en familie en vrienden zien. Genieten van de kerstversieringen, de donkere/ koude dagen, filet amrican, paprika chips, bruin brood, bolussen en goed vlees. Aan de andere kant willen we niet naar huis. Vakantie gaat voor ons nooit vervelen. Het is wel goed dat we terugkomen want we kunnen de indrukken bijna niet meer opslaan: de harde schijf staat vol. Wat voor mij het reizen zo fijn maakt is het avontuur, de wisselende omgevingen en vooral de vrijheid. Elke ochtend bedenk je pas wat je die dag gaat doen. Verder de dingen als geen telefoon, geen verplichtingen en het allerbeste: geen werk: heerlijk! Het buiten leven, geen stress, veel sporten en slap ouwehoeren.

Hier op Bali stikt het van de Neckerman Nederlanders. Wat ons opvalt is dat ze zo luidruchtig zijn en zo gestresst. Net zoals wij dat weer over een paar maanden zullen zijn. Het eerste wat ze aan ons kwijt willen is hoe slecht het gaat in Nederland. Dat is best gek als je net al die maanden hebt gehoord hoe bevoorrecht we zijn omdat we zelfs kunnen reizen. Daarna willen onze landgenoten weten wat voor werk je doet. Een vraag die ons al die maanden nog geen 1 x is gesteld door anderen. Wij zijn als Hollanders gewoon erg gedreven en dat is ook iets waar ik erg trots op ben. Iedereen kent Nederland en wat waren we groot in de VOC-tijd. Jaja, we hebben veel geschiedenis gehad tijdens de reis. Op Bali waren we schurken but now we are friends, no worries….

Woensdagochtend 17 december komen we aan op Schiphol. Diezelfde vrijdag gaan we op wintersport, alsof het niet genoeg is geweest. In het nieuwe jaar begint het echte leven: solliciteren, hoe vinden we het huis terug: schilderen?, spullen naar Hilversum verhuizen, verzekeringen regelen, auto voor Rik, voor mij dokter, tandarts, etc. We vinden het nu al veel als we een taxi moeten regelen.

We verheugen ons er wel ontzettend op om jullie weer te zien! Rik zal nog een afsluitend verhaaltje schrijven maar ik bedank alle trouwe lezers alvast hierbij! Als jullie het niet erg vinden ga ik nog even mijn laatste golfjes pakken en me daarna laten masseren.

Tot snel!!!!!

Wat hebben we het toch weer goed en wat zijn er toch ook hier grote contrasten. Naast sloppen hutjes, straathonden, brandend afval en de geur van riool zijn er waanzinnige winkels en prachtige gedecoreerde hotels met wapperende vlaggen en clubs waar de laaste d.j’s draaien. Tijdens ons verblijf in Ubud hebben we geraft met Withaya. Echt een super ervaring om wildwater te varen door de jungle en het binnenland te zien. De Balinese indo is over het algemeen echt super en relaxed. Maar door de bomaanslagen en executie ligt nog steeds de toeristenindustrie op z’n gat, en moeten ze het hebben van een handje vol toeristen.

Hello, where are you come from, where do you stay, wanna buy sarong or sunglass, tomorow snorkling, looky looky, cheap cheap, where are you going, transport my friend, Yes, boss come into my shop???? Deze woorden zijn er zo ingebakken bij de verkopers dat er veelal alleen met deze woorden wordt gecommuniceerd. Buiten de, verder o zo vriendelijke mensen, willen de verkoopindo’s altijd wat verkopen aan je. Tot grote ergernis bij mij. Soms wordt het spelletje afwimpelen mij een beetje te veel en kan niet meer relaxed een reactie terug geven. De manier van benaderen gaat vaak gepaard met bovengenoemde woorden en daarna pucherig gedram of ze komen zelfs op je handdoek zitten. Als ik met Shirley in gesprek ben of een boek lees komt men er gewoon tussen om hun lelijke horloges of gebatikte tafelkleedjes te verkopen. Ik heb geleerd in mijn jeugd dat NEE NEE is. Hier is 1 keer NEE niet voldoende. Je begrijpt het al dat je hier af en toe je moet gedragen als een enorme hufter. Dat gevoel is niet goed

Op dit moment zitten we op Gili Meno. Een heel klein eilandje naast Lombok. In een half uur loop je het eiland rond en we zitten weer op een Bountyplek waar bijna niemand is. 3 kleine huisjes en 3 wat grotere. Samen met een gedreadlockte Schotse Yogaleraar zijn wij de enige gasten. Het vervoer gaat met paard en wagen en het zoete water is overal schaars. Af en toe merk je dat er weer een boot is aangekomen omdat steeds op hetzelfde uur de joypackers zich verspreiden opzoek naar een slaapplaats. Back to basic, even geen drammende verkopers en internet binnen handbereik, maar weer poepen op een ecotoilet en je wassen met ‘Naturalsoap’. Heel langzaam realiseren we ons dat we nu nog kunnen genieten van alle warmte en lekkere zee. Eindelijk lezen we boeken en liggen eens wat langer dan 10 minuten op een handdoek.

Over 2 dagen reizen we terug naar Bali en gaan dan nog 5 dagen surfen ( ja ja golfsurfen). Wat een leven en excuses dat we jullie weer met deze te mooie info moeten lastig vallen.

Terwijl de klok gewoon door tikt, het leven gaat zoals het gaat, vrienden zwanger worden en de eerste sneeuwvlokken zijn gevallen in Nederland, komt er aan onze wereldreis heel langzaam een eind. Ja, heel langzaam, want we hebben nog ruim 3 weken. Op dit moment zitten we in een internetcafe uit te zoeken of het de moeite waard is om naar Komodo en Floris te reizen. We denken er zelfs aan om de Oerang Oetang nog te gaan bewonderen diep in de regenwouden van Sumatra. Het reizen gaat ons goed af. We maken ons nergens meer druk over en verplaatsten ons met taxi’s en brommers over het eiland. Bali is echt top! We genieten van al het lekkere eten, surfen als gekken en kijken onze ogen uit in alle design winkels en surfshops. Verder bezoeken we tempels en pakken zo nu en dan een Balinese dans mee.

Het is dinsdag en we zijn eergister verplaatst van Balangan naar een ander dorp waar volgens mij D-reizen of de Neckerman neer is gestreken. Alle niet volle resorts worden nu bezet door Nederlandse stellen die de afgelopen zomer hebben verbouwd en zoveel ruzie hebben gehad dat er niets meer tegen elkaar te zeggen is. Heel fijn al die Nederlanders, de Telegraaf is te koop als fotokopie en we vinden zelfs een Nederlands cafe met krokketen en frikandellen. Wat wekt het meer tegenzin bij mij om terug te gaan naar Nederland. De kroket smaakte wel erg goed.

Even nu iets anders. Vandaag zijn we naar een spa geweest voor een massage en JAWEL een schoonheidsbehandeling. Vanmorgen ben ik heel snel opgestaan en heb in alle haast voor het ontbijt alleen mijn korte broek aangetrokken. Maar ja, je voelt de bui al hangen. Na een voetenwas-sessie werden de gordijntjes gesloten en ons vriendelijk verzocht ons uit te kleden en alleen de onderbroek aan te houden. Maar oh oh oh! Ik moest helaas mededelen dat ik ‘geen’ onderbroek aan had. Shirley lag inplaats van op de behandeltafel onder de behandeltafel en kwam dus niet meer bij. Een van de dames overhandigde mij een heel klein zwart pakketje en zei dat ik dat moest aantrekken. Langzaam begon ik het uit te pakken in volle verwachting wat het zou zijn. Heerlijk, wat ik in mijn handen had heeft nog niet eens de voorpagina van de Pabogids gehaald. Een zwarte doorschijnende ziekenhuisslip. Wat enig!

Het enige wat ik kon doen is appelig naar het geval kijken wat veel weg had van een badmuts met 2 gaten. Shirley had inmiddels een rotberoerte en moest naar adem snakken toen ik hem voor de dames aantrok. Het stond zo smerig dat ik mezelf verafschuwde. Mijn gehele poulet stak links en rechts door de pijpen en ik stond letterlijk voor lul. Maar gelukkig duurde de behandeling maar 3 uur en moesten we verschillende keren draaien en kwam er voor elke behandeling weer een nieuw meisje waar ik m’n damesslip aan kon showen. Als klap op de vuurpijl kregen we een ‘ bodysteamer’. Een grote vierkante doos waar je alleen met je lichaam in zit en je hoofd er buiten steekt. In de doos wordt hete lucht geblazen. Bij Shirley werkte alles prima. Bij mijn stoombehandeling ging het apparaat stuk en zat ik vast in de doos terwijl langzaam mijn hoofd rood aan liep. Gelukkig glimt mijn lichaam als een bodybuilder van de massageolie en krijg ik de cocospeeling niet meer van mij gezicht. Ik voel me 10 jaar ouder en een ervaring rijker.

7200 km oostkust en 1000 km westkust verder: G’bye land of Oz……
Geen camper meer, dag gasbarbies (bbq), vaarwel pies , vb’s, utes, overreden kangaroes, koala’s, a lot of nothing en de pas uit de grond gestampte, moderne steden. Na 2,5 maand de lijnen van de kust gevolgd te hebben zit Australie erop. We hebben het heel fijn gehad in Australie maar we hebben ook erg veel zijn in een nieuw avontuur!

Na Lancelin zijn we een paar dagen naar het zuiden gereden om Fremantle, Rockingham en Margaret River te bewonderen. Door de onrust in Bali (in Australie gaven ze een negatief reisadvies af) was onze vlucht eerst niet bekend maar al snel bleek dat al over 3 dagen te zijn. De keuze was snel gemaakt; verder het zuiden in gingen we niet meer redden dus terug naar onze fijne plek Lancelinc om nog even te kiten en onze ‘vrienden’ gedag te zeggen. We hebben daar genoten van het hostel en veel tijd met de Nooren, Duitsers, een Griek, Israeliers en Zwitsers doorgebracht.

Dit keer was er teveel aflandige wind (jaja, dat kan ook nog) dus alle watersporters van de lodge waren blij met wat gratis entertainment dat binnen kwam lopen. Zes 20-jarige Australian Paris Hiltons kwamen hun girlweekend op deze plek vieren omdat ze surfers wel spannend vonden. Om 12.00 ’s middags kwamen de Bacardi Breezers op tafel en werkelijk alle mannelijke gasten zijn aan hun trekken gekomen. Was het niet bij hunzelf dan konden ze wel meegenieten met de buurman die in dezelfde slaapzaal sliep. Maar wat hebben we gelachen:

De een had een naaktfotosessie van haar manageer moeten doen omdat Kate Moss dat ook had gedaan en als ze daar op wil lijken hoort dat er toch bij. De andere heeft Rik de hele avond geaddoreerd omdat hij dolfijnentrainer is en handmodelwerk ernaast doet. De 2 andere dames kwamen na uren huilend hun kamer in omdat ze 5 uur lang verdwaald waren in een dorp met 2 straten. Ze pasten niet precies in de doelgroep van deze plek maar ik had er 6 vriendinnen bij. Na een lipstickparty, uggs-ruil en veel pinky-promisses waren de meiden niet bij me weg te slaan, een genot voor de andere gasten. We zijn wel blij dat we nog even mee hebben kunnen maken hoe Ossie pubers zijn.

Onze hele camperinboedel hebben we in de keuken van het hostel achter gelaten: messen, glazen, wasmiddel, pannen, een koelbox, alle kruiden, etc. En toen was het moment daar; de camper inleveren… Toch was dat wel even raar na meer dan 70 dagen maar dat waren we snel vergeten na een dag shoppen in Perth en een heerlijk hotelbed met eigen toilet en douche en TV en uit eten. De volgende dag kwam onze taxi niet opdagen om naar het vliegveld te gaan dus dat was nog even stress, zeker omdat er wat beter gecontroleerd zou worden maar we zijn gearriveerd:

Bali, wat een fantastisch eiland. Het is een 2e-wereld eiland met hoofdzakleijk Hindoestaanse inwoners. Je hebt er zeker armoede maar ook mega-resorts en een pizzahut. Wat je ook zoekt, je hebt het hier. Australie was voor ons teveel zoals Europa, 1e-wereld, makkelijk te bereizen, etc. Niet dat wij nou zo’n diehard reizigers zijn hoor want Bolivia was wel erg 3e-wereld maar dit zit ertussen in. Je kan naar een schoon toilet lopen in een mooi hotel maar ook voor 1 euro op het strand eten. Het is bizar goedkoop: voor een leuk, in Balineese stijl hotel met zwembad betaal je rond de 17 euro, een scooter voor 1 dag 3,50 euro een massage voor een uur ook 3,50 euro. De mensen zijn enorm aardig ondanks dat ze het echt zwaar hebben. Door de 2 bomaanslagen is het toerisme nog niet wat het moet zijn dus je ziet veel gesloten resorts en masseurs en pedicuren vechten om je te mogen behandelen.

Toen ik op het strand mijn voeten liet pedicuren (nog nooit gedaan maar echt een aanrader na 8 maanden op slippers lopen) was er een dame zo boos dat ik haar niet had gekozen dat ze erop stond dat zij mijn andere voet mocht doen. Gillen op het strand, man erbij, wat een genante vertoning. Maar dat is heel normaal hier. De nagels van deze tandeloze vrouw waren zo vies dat ik het niet heb toegelaten. Verder zijn de mensen hier wel heel vriendelijk hoor en redelijk schoon.

We zijn de eerste dagen in het toeristische gedeelte gebleven (Kuta, Legian, Seminyak) waar we een dag surfles hebben genomen en waar we flink gewinkeld hebben: wat een walhalla, mega Billabongstores, Rip Curl, Roxy, bikinizaken, designer-kleding, interieurzaken, etc. We zijn met een scooter naar de bekende tempel Tanalot gereden via een prachtige route langs rijstevelden en kleine dorpjes waar kinderen enthousiast naar je zwaaien. Ook hebben we met mijn oude Tickets collega Withaya en zijn vriendin geborreld die nu in Bali wonen. Echt super leuk om hem weer te zien. Het liep uit in een avond stappen wat erg gezellig was.

Twee dagen geleden hebben we de drukte verlaten en zijn met een taxi naar Palangan gereden, waar we een rustdag hebben genomen op een bedje aan het strand. Ondertussen genieten we flink van massages en het heerlijke Indonesische eten: Sate, Nasi goreng, gado gado, verse visjes zoals kreeft, etc. Wat een leven, we zijn nu echt vakantie aan het vieren!!

Balangan zelf vonden wij een redelijk zooitje maar ook hier hebben we (gister) een scooter gehuurd en zijn we op avonturentocht gegaan. We kwamen uit bij een resort op een rots waar je met een lift naar het strand werd gebracht. echt niet normaal hoe schittend, zie foto’s. ’s Avonds zijn we naar Ulu Watu gegaan waar een prachtige tempel staat. Met uitzicht op zee en ondergaande zon, vergezeld door wat aapjes rond om ons heen, hebben we genoten van een dans die opgevoerd werd naast de tempel. Wat een dag. Nu zitten we voor 3 dagen in Sanur wat er ook weer erg leuk uitziet. De rijsttafel wacht op ons dus als jullie het niet erg vinden hou ik het kort.