Na Ballarat hebben we koers gezet terug naar Melbourne waar we 3 dagen in de stromende regen op een camping hebben gestaan tussen deprimerende industrie. Of je met je tent in de havens van Rotterdam gaat camperen. Daar hebben we tussen de buien door de camper uitgesopt en uiteindelijk ons huis ingeleverd. De op een naar grootste paardenrace is de Melbournecup, met een prijs van 4 miljoen dollar. Op 4 november (onze vertrekdag naar Perth) werd deze gereden. Om te kijken als toeschouwer naar deze wedstrijd, dient het publiek in stijl gekleed te gaan. Mannen in klassiek kostuum en de vrouwen in jurkjes met een grote hoed. Al dagen van te voren paraderen de mannen en vrouwen hun nieuwe aankopen in de stad. Aangezien de Australier zich over het algemeen erg slecht kleed is dit festijn een overdresde ‘bakvissen’ parade. Ballonkuiten, dikke tieten, zwembanden gehuld in verenpracht afgemaakt met een halve pedaalemmer op het hoofd. Werkelijk een genot voor ons mensenkijkers. Ondanks het slechte weer was Melbourne echt te gek. Heel veel leuke winkels en heel belangrijk; goed Aziatisch eten.

Nu zijn we in het wilde westen. Voor het eerst hebben we het gevoel in het echte Australie te zijn. Zodra je Perth uitrijdt kom je in een outback omgeving. Eindeloos lange wegen, verbrande bomen in uitgestrekte vlaktes van geel gras of knal rode aarde. Helaas werd ook na 4 uur vliegen van Melbourne naar Perth het weer niet beter. Onze stop in Lancelin aan de kust 2 uur ten noorden van Perth was dan ook weer een natte en gure stop. Weer helemaal alleen op een lege camping en s’ nachts slapen met alle kleren aan, armoede alom. Lancelin is een van de beste kitesurfspots van het westen en daarom ook de plek voor internationale kampioenschappen windsurfen. De wind is constant en er is keuze tussen vlak water en hele hoge golven voor de diehards. Een plek waar we later nog naar teruggaan.

Omdat het weer slecht bleef zijn we noordelijker gereden naar Cervantes met de bekende Pinnacles desert in het Nambung National Park. Dit prachtige natuurwonder hebben we bekeken en gelukkig kwam er tussen de wolken door genoeg zon om foto’s te maken. De volgende dag waren er op de camping schoonmakers bezig met het schoonmaken van het herentoilet, dus moest ik op advies van een van de dweilkoning naar het blok van de vrouwen gaan. Maar oh oh in het vrouwen toilet kreeg ik de volle laag van een ander schoonmaaktalent dat ik niet in het vrouwen toilet mocht komen anders ging ze naar de politie en zou ik 7 jaar gevangenisstraf krijgen. Daar stond ik dan hoog nodig met mijn pleerol onder mijn oksel te luisteren naar weer zo’n vriendelijke conservatieve Sheila. Wat een lachwekkende vertoning. Het rare is dat dit niet de eerste keer is. Vrouwentoiletten zijn hier heilig, er mogen geen mannen komen. Daarintegen mogen er wel vrouwen in mannen toiletten komen en pissen enn douchen kinderen altijd in de toiletblokken waar de moeder is. Leuk om te weten toch?

Terug in Lancelin blijkt de camping vol te zitten dus moeten we uitwijken naar een andere, want op wildcamperen staat de doodstraf. De zon schijnt en er staat een flinke maar koude wind. We huren wetsuitpakken bij Werner. Werner is een norse Zwitser die weinig zin heeft in het leven en een verhuur trailer heeft staan met windsurfspullen. Werner kan niet lachen en haat kitesurfers. Wij doen overdreven aardig tegen hem en zwaaien en roepen ‘Joehoe’ als we langs kiten. Hij staat bekend als pain-in-the-ass maar wij hebben hem nu te vriend, we mogen zelfs niet meer voor de wetsuits betalen. Het kiten is heerlijk en we onmoeten Nooren, Zweden en een Zwitser. Allemaal het zelfde doel reizen en kiten. Eindelijk weer eens een ontmoeting met bloedverwanten.

Maar oh jeetje, terug op de camping blijkt er gewoon helemaal niet schoongemaakt te worden. Alles stinkt al dagen naar pis. Ja ja, na Oostenrijk hebben we een neus voor vieze luchtjes en weten we of iets echt schoon is of niet. Ik doe aardig melding van de vuiligheid bij de receptie. De vrouw van de receptie was er niet, maar wel 2 tandenloze Tokki mannen (waarvan 1 de eigenaar van de camping) die met halve liters bier naast de uitgereden slagboom zaten. Natuurlijk was het weer ‘How ya going’ dus begon ik het probleem uit te leggen. Maar ik werd per direct in de reden gevallen met de vraag waar ik stond op zijn erf en waar ik vandaan kwam. Ik maakte mijn verhaal af en gaf antwoord dat ik uit Holland kwam. De man begon begon werkelijk te schuimbekken en stem te verheffen en mij mede te delen dat ik geen Hollander was maar een Duitser en wel Adolf Hitler. Toch bekijk ik mijzelf al 37 jaar iedere dag in de spiegel, maar heb nog nooit een klein snorretje ontdekt bij mijzelf en is mijn accent meer met een Gooische aardappel dan Duits.

Deze vriedelijke man met Hitler-obsessie begon zo agressief te worden dat de hele camping uitliep om te kijken naar deze vertoning. Niemand greep in en ik had werkelijk geen idee vanwaar deze reactie. Heel langzaam begon ik te koken en ben gewoon weggelopen. Maar onze kampfuhrer kwam achter mij aan. Schreeuwend met een halve liter in zijn hand. Shirley op dat moment aan het koken hoorde mij al aankomen en roepen “er zit een gek achter mij aan”. De man was stront lazerus en was op dat moment niet meer opgewassen tegen 2 goedgebekte hollanders en droop af. Wat een ordinaire vertoning. Achteraf kwam zijn vrouw zich verontschuldigen en zij dat hij dit wel vaker deed naar gasten, het was heel normaal. Trouwens schoonmaken wou ze niet doen omdat zij die rommel niet maakt maar anderen.

Vandaag zij we dan ook weer verhuisd naar een hostel waar we met de camper in de tuin staan en gebruik maken van de keuken, zwembad, volleybalveld, pizzaoven en sanitairvoorzieningen. Deze plek ligt naast het kitestrand dus oh wat zijn wij gelukkig! Daarbij komen we weer eens onder de mensen en zien we het nieuws op de televisie. We schrokken dat de Balibombers zij geexecuteerd. Australiers worden geadviseerd voorlopig niet naar Bali te gaan omdat er weer aanslagen worden verwacht. Fijn vooruitzicht voor ons aangezien de volgende bestemming Bali wordt.

Onderweg naar Sydney kwamen we langs de Huntervalley, bekend van de vele wijnhuizen die daar hun wijnen produceren. Hoe mooi is het om tijdens zonsondergang wijnen te proeven in een schilderachtige, franse maar toch Australische sfeer. Omdat het na vijfen op zaterdag was, waren veel wijnproeverijen dicht, maar toch vonden wij er een die de deuren openmaakte. Met open armen werden we ontvangen door een vriendelijke man die ons graag wat wijnen wilde laten proeven. Nadat we eerlijk hadden verteld geen grote, potentiele klanten te zijn was het “no worries mate” en vond hij het gewoon leuk om te vertellen en te laten proeven. Nadat we 6 flessen heerlijke Semillon Blanc uit 2006 hadden gekocht kregen we als cadeau een fles uit 1999 en om het helemaal af te maken nog eens een doos van 12 flessen Semillon uit 2006. Hatsee: 19 flessen witte wijn, daar moet op gedronken worden hihaho. Twee kiteboards, 3 kites, 1 surfplank van 3 meter, 1 koelbox en nog 19 flessen wijn erbij: Rik en Shirley de Hollandse zigeuners. Uiteindelijk op een vrij camping overnacht en de volgende ochtend wakker geworden van een kleine markt, die zich om de camping had gevormd, waar lokale handelaren hun honing, wijn, kruiden en tweedehands waar verkochten.

Sydney is friendly, sexy, glittering, funky, georgeos, outrageous. Sydney heeft alles wat Rotterdam niet heeft en Rotterdam heeft alles wat Sydney heeft. Jaja! Lopen door Sydney of een bus of trein pakken is een geweldige ervaring. Je waant je het ene moment door mooie wijken aan het water in Europesche sfeer, mooie gestylleerde restaurants en oude gebouwen en de andere keer begeef je je in de Koopgoot of Almere haven. Maar het beste van Sydney is het water: Sydney ligt aan zee en is de stad van de watersport: zeilen en surfen. Een prima plek voor ons om even een paar dagen te vertoeven en wat zaken te regelen rondom onze campervan en weer eens te slapen in een hotel met een echt bed, eigen w.c. en televisie. Ondanks dat het regende en zelfs sneeuwde en we mini cyclonen hadden, hebben we enorm genoten van de diversiteit van deze stad. Super Sydney!!!

Tijden onze belevenissen hebben we onderhandeld over de camper met een goed resultaat. We mogen de camper kosteloos inleveren in Melbourne en krijgen twee weken een nieuwe camper in Perth. Hoeree!
Onze plannen zijn nu om vanuit Melbourne naar Perth te vliegen i.p.v. vanuit Sydney. We hebben nog 11 dagen de tijd, meer dan genoeg dus voor de Great ocean road. Het is voor het eerst dat we wat kilometers moeten maken per dag en hebben dan ook maar 3 tussenstops gehad tot Melbourne: Lake Conjala, Mallacoota en Holey plains statepark. We doen steeds meer aan vrijcamperen waardoor Shirley okselhaar heeft tot aan haar knieen en mijn piemel de geur krijgt van een kaarboerderij. Zo……… eens even kijken of jullie nog wakker zijn, want onze verhalen schijnen steeds saaier te worden. Het is dan ook tijd voor iets nieuws, we zijn blij dat we bijna naar het westen gaan.

In Melbourne nog even een oud kitemaatje uit Fiji opgezocht en daarna begonnen aan de Great ocean road. Een prachtige route vol met koala’s, kangaroes, surfers, 65+ ers en vliegen. Vliegen, zoveel dat je liever uit je camper fotografeert. Aangezien we ons poepertje niet elke dag kunnen wassen blijven ze om ons heen hangen. Ondeweg hebben we eindelijk onze surfplank verkocht die we al hebben gedoopt tot de Titanic. Helaas weinig gebruik van kunnen maken omdat het weer sinds Sydney storm en 11 graden is. Als lichtpunt hebben we gelapen tussen de Koala’s en zelfs een baby koala gered, hiep hoi. Nu zijn we onderweg terug naar Melbourne via Grampians nationalpark en genieten we van onze laatste flessen wijn.

Kitesurfen in Australie wordt steeds populairder. Maar wat schetst onze verbazing? In tegenstelling tot skateboarden en surfen, wat hier met de paplepel wordt ingegoten en veel historie heeft, is kitesurfen een sport die hier pas 2 jaar een ontwikkeling ondergaat. In Nederland is de sport zeker 10 jaar oud en we hebben zelfs wereldkampioenen. In Nederland is de sport cool en ben je tussen de 16 en 45 jaar. In Australie wagen vooral 55 plus-windsurfers met helmpjes op hun leven, om het kitesurfen onder de knie te krijgen. Een erg grappige gewaarwording.

Het merk Slingshot promote kitesurfen onder jongeren door reclame te maken bij wakeboardscholen. Kitesurfscholen zijn er weinig en als die er zijn wordt er altijd lesgegeven ongeacht het weer en de locatie, wat leidt tot gevaarlijke situaties zoals: kiten in riviermondingen met veel vaarverkeer, uitstekende palen en hele vlagerige wind. Caloundra was zo’n plek waar iedereen aan het oefenen was in veel te ondiep water met windstoten. Wij zijn hier gestopt ondat het echt te gevaarlijk was. Aan het eind van die dag werd er een kitesurfer afgevoerd in een ambulance.

Naarmate je steeds dichter bij Brisbane komt worden de mensen nog aardiger. Zo kregen wij in Caloundra een plek op een camping die eigelijk vol was met bij het inchecken een fles rode wijn van Rick and Barb (eigenaar van de camping en vrouw). Hoeree! Door Brisbane heen lopen en verlangen naar natuur en onze camper was weer een nieuw gevoel! Een dagje het stadse leven weer ondervinden en gehaaste, werkende mensen zien was weer voldoende. s’ Avonds hadden we ons verheugd op lekker vis eten in restaurant Toscane, want uiteten doen we eigelijk nooit meer (omdat we nog steeds genieten van onze eigen brouwsels uit onze camper). Maar onze seafoodplatter was niets meer dat een bord met 3 oesters en een berg vette kibbeling. ‘No worries mate, dan betaal je er gewoon eentje’. Dus zaten wij een half uur later bij de ‘lopendebandjapanner’ ernaast heerlijk Sushi te eten. Een beter plan en super goedkoop.

De volgende dag hebben we onze camper laten checken en koers gezet naar Surfers Paradise. Surfers Paradise is lelijk, commercieel en heeft weinig  weg van een gezellig surfstadje. In Surfer Paradise wordt ook nauwelijks gesurft. De toerist wordt hier geentertained door afgrijselijke pretparken en jetski excursies. De mooie houten Australische strandhuizen hebben hier plaats gemaakt voor pompeuse flatgebouwen met appartementen, clubs en winkels. Algemene sfeer: Cooldown, ID & T en Tokki. Trouwens voor deze groep is er alleen maar fastfood, zo erg dat Mac Donalds in een straal van 20 kilometer 30 vestigingen heeft zitten. Maar toch zijn we hier 2 dagen gebleven omdat er eindelijk weer eens wind was.

Ik moet even iets uitleggen: Om echt hard te kitesurfen en veel trucjes te doen gaat onze voorkeur uit naar lokaties met heel vlak water zoals: een meer, riviermonding, lagoon, of bij laag tij aan het strand. In Nederland kan met een winderige dag er ruig aan toe gaan aan de kust. Maar in verhouding tot een winderige dag in Surfers Paradise is Nederland peanuts. Kitesurfen in hoge golven vereist een hele andere techniek, omdat golven grote obstakels worden waar je eerst doorheen moet voordat je er mee kunt spelen. Toch met een beetje benen intrekken lukt het om achter de muur van water te komen. Ik kan eerlijk zeggen dat de golfslag die je ziet vanaf het strand gezichtsbedrog is. Op open zee is het ongeveer 5x erger en geeft je voor het eerst een kwetsbaar gevoel. Het voelt als een enorme bewegende donkerblauwe ski-piste. Terugkeren naar het strand met de kolkendemassa achter je geeft een prettiger gevoel en alle gelegenheid om te spelen. We zullen meer op bestemmingen komen met hoge golven dus deze ervaring was onze vuurdoop.

Nog meer naar zuiden ligt Byron Bay. Een zeer relaxed surfersstadje en thuishaven voor de Joypacker, veganistische toverknollen en Oerolblotenvoetendansers. Voor de jonge backpackers is er een hele ‘ learn to surf ‘ en whalewatch industrie opgezet. Er hangt een gemoedelijke sfeer en voor de tweede keer wanen we ons tussen echte golfsurfers. Jong en oud surft hier. Door de straten rijden oude auto’s met surfboards op het dak en zelf oude opa’s surfen. Toch zijn we een dorp verder op een camping gaan staan omdat er gekite word in Lennox head. Weer geen wind, dus maar een bezoekje gemaakt aan de plaatselijke surf/ kiteshop die tot onze grote verbazing gerund wordt door een Nederlander. Erik Groenwoud, voormalig windsurfer en heeft zijn eigen merk (Catapult) ontwikkeld. Erg toffe vent. Omdat er toch geen wind is kopen we voor 200 dollar een longboard van hem omdat we iedere keer veel geld kwijt zijn de huur van surfboards. Het board is 3 meter lang en lelijk. Hij doet het prima en daar gaat het om. De bedoeling is om in Sydney het board te verkopen. Zoals we al hadden voorspeld hadden bij de aankoop: ‘het is een blok aan ons been’. Bij alle handelingen in de camper moet het ding naar buiten. Omdat de plank 3 meter lang is en klem zit tussen de achterklep en keukenkastje kan je je kont niet keren. s’ Nachts ligt de plank onder de camper of op het dak. I’ts so easy…..

Om wat dichter bij Byron Bay te zitten om te surfen zijn we verhuisd naar een camping dichter bij het stadje. Byron Bay heeft goede golven voor ervaren en minder ervaren surfers. Nadat we een goede 3 uur durende surfsessie hadden afgerond en nog wat aan het afspoelen waren naast de camper stopten onze vrienden Robert en Eva naast ons. Vijf weken geleden hadden wij hun voor het laatst gezien in Daintree National park. Net als wij reizen zij ook naar het zuiden en lagen 2 dagen achter op ons en hebben ons nu ingehaald. Dit moest gevierd worden met de beloofde sate ajam en Australische wijn. De dag erna hebben we walvissen gezien die vergezeld waren door dolfijnen. Weer een hele bijzondere ervaring en bijna ongelofelijk. Het fotograferen van deze beesten is een onmogelijke taak met een klein toestel zoals wij hebben. Als ze uit het water komen ben je net te laat. We hebben het geprobeerd, zie foto’s.

Na een week Byron Bay was het tijd om te gaan rijden richting het zuiden. Ondertussen begonnen we toch echt de wens te krijgen om wat land inwaarts te gaan en we zijn via de Waterfall Way gereden. Een prachtige route met wat gewandel in Tropische regenwouden met watervallen natuurlijk. Eindelijk was het moment aangekomen om vrij te kamperen. Een prachtige spot aan een rivier tussen de koeien en een rivier om ons in te wassen. Eigenlijk hadden we het al veel eerder moeten doen, het werkt verslavend. Gewekt worden door een loeiende koe die tegen je camper staat de piesen, wat wil je nog meer…..

Ondertussen zijn we aangekomen in Forster Beach, nog net boven Sydney. Je ziet hier de dolfijnen vanaf het strand en we zijn de enige op een prachtige camping aan het strand en aan het meer. Gister een uur bezig geweest met het voeren van een possum of tree kangaroe, daar zijn we nog niet helemaal uit. We zijn aan het overwegen om ons schema te wijzigen. We zouden 11 november vliegen van Sydney naar Perth maar aangezien we al bijna in Sydney zijn….denken we eraan om de camper in Melbourne in te leveren en te vliegen vanaf Melbourne naar Perth. Dan pakken we dat ook nog even mee.

Na ons berichtje de laatste keer vanuit Rockhampton, troffen we onze camper nog niet gemaakt aan. De verkeerde brandstofpomp, geen brandstofpomp, het zal allemaal wel. Na het verhuurbedrijf uitgescholden te hebben beloofde ze ons nu echt te helpen dus over een week werden we verwacht bij een garage meer zuidwaarts, (Bundaberg) waar de pomp op ons zou wachten. Die nacht hebben we doorgebracht aan een prachtig meer en de volgende dag was het zo ver: op naar Town of 1770, naast Agnes water. Bij binnenkomst in het dorp voelden we ons voor het eerst echt in Australie. Een klein dorp, iedereen kent elkaar, overal surfboards te huur en ruige mannen met lang haar en baarden, die overigens nog meer door hun neus praten waardoor ze nog onverstaanbaarder zijn. Dit is de plaats waar Tom zijn hart heeft liggen en die belde ons dan ook net op toen we het dorp binnen kwamen rijden. Zo kon hij ons metee naar de plekjes begeleiden, waaronder de Bottle shop en de beste camping. Helaas was deze camping helemaal vol, net als alle andere campings, door de 2 weken durende kindervakantie: hoera. Gelukkig troffen we John, Tom’s maatje, die ons op en onofficiele plek naast de receptie plantte, maar dat was wel een VIP-plek. Pal aan het strand, eigen kano’s, een privetuin en zelfs met onze eigen huisdieren: 2 boomkangaroes (moeder en baby). Als welkom zaten we om 13.00 al aan ons 3e biertje bij onze vriend John.

We zijn een week op deze plek gebleven. Het is een prachtige kitespot maar de wind liet ons in de steek. Aangezien wij het gevecht met de zee niet meer konden missen hebben we ons 2 dagen aan het golfsurfen vergrepen. We mochten mee met de locals (via ander maatje van Tom) dus meteen naar een secret spot. Prachtig strand met genoeg plek voor 2 stuntels die continue hun board verliezen. We hebben wel enorm gelachen. Soms lukte het zelfs om te blijven staan dus het was erg verslavend. We denken er zelfs over om een 2e-hands board te kopen, alsof we nog niet genoeg bagage hebben in ons minihuis.

Onze camping ston vol met vissers. Elke avond zagen we onze buren genieten van hun vangst. Alle campinggangers hebben dan ook eigen megaboten, jetski’s en de nieuwste hengels. Onze camping leek net de Hiswa. Omdat wij ook wel weer eens zin hadden in tonijnsashimi besloten we toch maar weer eens een excursie te doen. Het klinkt erg verwend maar na een tijd reizen heb je gewoon geen zin meer in georganiseerde tripjes of je 6e snorkeltour. Oh bah, wat klinkt dat afgrijselijk maar het is wel zo en het is gewoon ook erg duur. Maar goed, hetgeen we nog niet gedaan hadden is zeevissen. Nooit erbij nagedacht dat vissersboten erg heen en weer gaan en je naar je hengel moet staren, wat verre weg is van de horizon, en dus erg misselijk makend. Een ervaren visser heeft de hele trip over de reling gehangen. Rik moest en zou vastleggen dat ik een hele grote vis gevangen had en dat was de druppel: over de reling en laat het ontbijt maar gaan. Toen ik bedacht om een hapje van mijn boterham te nemen gebeurde hetzelfde. Buiten deze kotsmomenten was het ontzettend leuk en hebben we genoten. Veel gevangen maar weinig eetbaars. Gelukkig nog net 3 vissen mee kunnen nemen om onze vriend John uit te nodigen voor een viscurry. Wat een ervaring. Ik zat alleen tussen de mannen. Heb wel en momentje gedacht, waarom doe ik dit in godsnaam. Alles stonk naar vis, zelfs mijn ondergoed. Maar wel een trots gevoel dat je ’s avonds je eigen vis aan het fileren bent. Wat overigens nog best moeilijk is. Verder hebben we gewandeld en gerelaxed. Eindelijk hebben we een tweede boek uitgelezen. Helaas zat het er op want de garage zat op ons te wachten.

Wachtend op de camper hebben we een beetje gewinkeld in Bundaberg en na 7 uur was het zover: de camper is gemaakt en goed! Van de vlooien hebben we ondertussen ook gewonnen. Rik gaf niet op en heeft 4 bussen leg gespoten in de bus. Jemig, wat bleven die beten lang zitten zeg. Wat een ervaring. We zijn richting een strand naast Bundberg gegaan: Elliot Heads. De plek waar de Australische kitesurfkampioenschappen dit jaar waren. En we moeten toegeven: wat een super plek. Onze camping was aan het strand dus we liepen met onze kitejes onder de arm en maar gaan. Lekker tussen 2 zandbanken dus veilig en genoeg wind. En als je golven wilt dan ga je gewoon richting de open zee: ideaal. Dit was onze eerste kitedag in Australie en de volgende dag ging helaas de wind liggen. Aangezien we toch wel en keer in het zuiden aan moeten komen hebben we toch maar besloten verder te rijden wat veel pijn deed, want wat was het daar ideaal.

We hebben er een dag voor uit getrokken om naar Noosa te rijden. Je komt dan langs het bekende toeristenplaatsje Hervey Bay, waar we genoten hebben van een lunch: kebab en falafel. Wel en grappige plek maar wel erg groot. Dat zijn we niet meer gewend. Dat wordt nog wat als we in Amsterdam komen. Fraser Island hebben we ook overgeslagen. Noosa is een schattige plaats, het lijkt een beetje op Port Douglas. Ze noemen het ook wel het Nice van Australie. Door die fijne kindervakantie waren hier de campings vol dus zijn we iets verder gaan staan, bij Peregian Beach (naast Coolum). Daar hebben we het ook echt leuk gehad. Een goede plek, een camping aan het strand en weer een surfboardje gehuurd voor twee dagen.

Je hebt hier overal betonplekken waar je je zitje op kan installeren zodat niet alles onder het zand komt te zitten. Rik kan er nog steeds niet aan toegeven om op een Australische barbeque (gasplaat) te koken dus we hebben een mini-instant-barbeque gekocht, zo’n wegwerpding. Eindelijk vlees dat naar vuur smaakt. En ja hoor, onze buurman kwam met een emmer naar ons toe om te vertellen dat dat toch echt niet de bedoeling was in Australie omdat je dan niet verzekerd bent. We hebben vreselijk gelachen en de goede man uitgenodigd om met ons mee te eten maar dat mocht hij niet van zijn vrouw (door wie hij ook met de emmer was weggestuurd). Nou goed, het was erg lekker in ieder geval.

We hebben de omgeving van Noosa goed verkend en kwamen bij en prachtig meer uit: Lake Cootharaba, Boreen Point.  Een klein dorpje met een fantastische oude kroeg (hotel), veel zeilbootjes, sufers, kitesurfers, etc. Daar zijh we dan ook een paar dagen gebleven en daar hebben we ook 1 dag gekite. Hier hadden we veel aanspraak van Australiers, het begint al een ander slag te worden. Niet meer de grijze nomaden (gepensioneerde reizigers) maar nu families die je een opgewarmde marshmellow komen brengen die hun dochter voor je gebakken heeft. Het was erg leuk om bij een meer te zijn, we hebben nu zovel strand gezien.

Gister zijn we naar Caloundra gereden, waar we nu zijn. In Nederland hebben we contact gehad met een vertegenwoordiger van een kitemerk hier in Australie, en die kon ons misschien wel gebruiken voor promotie omdat wij rondreizen. Wij zouden dan de nieuwe modellen laten zien in de winkels. Hij zou in de buurt zijn, dus daar gingen we even langs, maar helaas, hij was te druk en kon toch niet komen. Misschien wordt het nog wat maar ik denk het niet helaas, jammer, maar goed geprobeerd.

Vanmiddag wordt de 3e dag kitesurfen in Australie. De verhalen zijn wel veel strand en kiten voor jullie aan het worden maar dat is ook wat we meemaken. We genieten nog volop maar we gaan wel af en toe nadenken over wat voor baan in Nederland, waar willen we uiteindelijk wonen, etc. We proberen er niet teveel mee bezig te zijn maar het komt wel dichterbij. Ik begin af en toe wel dingen te missen. Ik denk dat het komt omdat Australie eigenlijk erg veel op Nederland lijkt. Wat ik echt mis qua eten is rauw vlees, paprika chips, een dekbed en een uitgebreidere gaderobe. Verder zou ik er ook een moord voor doen om lang met vrienden/ familie te kunnen bellen. Rik droomt elke dag over zijn (oude) werk, daar wordt hij echt gek van. Met Oostenrijk erbij zijn we nu 10 maanden weg. We hebben er nog maar 2 te gaan. Dat idee is toch ook wel weer erg jammer. Dubbele gevoelens dus. Maar we weten dat als we terug zijn alles zo weer normaal is dus we proberen zoveel mogelijk te genieten van deze geweldige ervaring!

Ruim 2 weken reizen we nu in ons tuperwaremobiel door Ozzyland. Begonnen in Cairns zijn we up north gereden naar Cape Tribulation. Daar zijn we gestrand in Daintree Nationalpark. Een prachtige rit door regenwoud, met onderweg verlaten stranden met mangrovebossen. Dit is het punt in Australie waar het regenwoud overgaat in de oceaan. De sfeer heeft veel weg van de film Jurassic Parc, vooral door de grote hoeveelheid wilde dieren zoals: zeekrokodillen, haaien, slangen en heel veel tropische vogels waaronder de Cassowaries (een soort familie van de struisvogel), die overigens niet uitkijken bij het oversteken. We hebben gewandeld en veel lol gehad met onze buren: Robert en Eva. Verder veel geborreld en lekker eten klaar gemaakt want daar genieten we volop van: onze eigen keuken.

In deze twee weken zijn ons wat eigenaardigheden opgevallen rond de ‘Oh zo gastvrije’ Australier.
Je bent geen echte Australier als je niet een gesprek begint met:’ Good Day Mate how are you going?’
Om deze zinnen vloeiend uit te spreken dien je je lippen links of rechts samen te persen en zo snel als je kan ‘G’day mate how are you going’ te zeggen. Vrouwen dienen volledig door de neus te praten. Je hoeft hier trouwens geen antwoord op te geven. Je zegt gewoon hetzelfde terug.

 Je bent geen echte Australier als je geen antennes op de bullbar van je bushcamper hebt geschroefd, en strepen en getint glas op je pickup hebt geplakt. Je bent geen echte Australier als je om 10 voor 6 je winkel sluit en zegt: ’sorry mate, tomorow we are open from nine o’clock’. Je bent geen echte Australier als je je gasten een half uur laat wachten met bestellen omdat de keuken nog niet open is.

Welkom terug in de 1 wereld, waar sommigen echt te ‘lazy’ zijn om service te verlenen of geen moeite doen je te helpen. Je bent geen echte Australier als je op de camping geen afritsbroek tot de oksels draagt met bijpassende hoed. Het liefst zoveel mogelijk het imago van een verloren biologie of aardrijkskundeleraar. Dit ras komt veelal voor op campings en zijn overwinteraars vanaf 60+ en zijn heel erg druk met het uitsoppen van hun caravan of het observeren van nieuwe gasten. Het is bekend dat in het Noorden de gepensioneerde zuidelingen komen om te overwinteren dus misschien komen we een snel een andere Australier tegen als we afzakken naar beneden.

Je bent geen echte Australier als je een bakblaat op gas geen barbeque noemt. Dit zorgt voor veel verwarring aangezien we erg graag eens een stukje vlees of vis op vuur willen roosteren. Neem van mij aan dat dat barbequen is, en niet op een achterlijke bakplaat.

In Daintree zijn we letterlijk weggeregend en we besloten dan maar naar het zuiden te gaan rijden. Eerst weer langs Cairns. Daar hebben we ook even de camper laten controleren aangezien die kuren vertoonde. Vervolgens zijn we landinwaards gereden en gestopt in Millaa Millaa, wat in de prachtige Misty Mountains ligt. Misty was het zeker aangezien we werkelijk niets meer konden zien en de regen met bakken uit de hemel kwam vallen. Even waren we weer terug in Nederland en ik kan je zeggen dat dat niet zo goed voelde. Wat hadden we het koud. Het linksrijden gaat super goed trouwens, of we nooit anders gedaan hebben. Alleen de grootste angst is overstekende kangaroes. Uit het niets sprongen er al een keer 2 kangaroes voor de bumper, die we met 100 kilometer per uur een kleine tik verkochten.

De volgende dag de koers voortgezet naar Ingham en een droge en warme camping gevonden bij Forrestbeach. Inmiddels blijft het droog en klimt de temperatuur omhoog naar de 30 graden. De volgende dag op naar Townsville. Onderweg een duik genomen in een waterval bij Paluma National park. Niemand te bekennen dus heerlijk met de billen bloot in het water. Niets vermoedend stonden er al ruim 5 minuten 2 mensen te kijken vanaf een rots achter ons. Erg fijn, wie kent je kont in Australie.

Om onze eilandkoorts te temperen zijn we de dag erop vanuit Townsville met de boot naar Magnetic Island gegaan. Heel toevallig was daar een fullmoonparty om te vieren dat de maan half was. Huh? Ja ja Fullmoonparty is een hippe naam ook al is de maan niet Full. Eindelijk weer eens een feestje, wat hadden wij daar zin in! Maar Rik en Shirley waanden zich op een backpackers feestje waar Engels Breezermeisjes hun nieuwe aankopen showen. Rokjes met Uggs, varkensgezichten met vliegeniersbrillen als caravanspiegels zo groot. De jongens vinden het leuk de vrouwelijke d.j. te versieren en zo hard te schreeuwen dat hun gestylde haar ervan breekt. Heerlijke sfeer dus en tot het einde gebleven en 150 euro lichter. Wel enorm genoten.

De volgende dag voelden we ons alsof er 32 campervans de hele nacht over onze hoofd hadden gereden. Gelukkig waren de dagen erna hersteldagen die bestonden uit: zweten, puffen, wandelen, mountainbiken en zwemmen. Tijdens het wandelen hebben we trouwens 5 wilde koala’s gezien. Erg bijzonder om deze diertjes eens in het echt te zien. Op Magnetic Island leven 200 Koala’s. Deze slapen 20 uur en worden maar heel even wakker om te spelen en eucalyptusbad te eten. Wat een leven. Magnetic Island is prachtig en we zijn daar dan ook 2 nachten gebleven. De kangaroes sprongen trouwens ook langs ons huisje. We konden de camper niet meenemen naar dit eiland dus genoten we 2 dagen van wat meer ruimte in ons appartement.

Op de kade wachtte onze trouwe campervan op ons om na een nachtje Townsville verder naar beneden te zakken richting Airlie Beach. Helaas hebben we dat net niet gered want onze camper kreeg kuren. Hij schokte meer en meer en harder dan 80 ging niet meer. Gelukkig schokte we net langs een camping bij Hydeawaybay waar we een monteur hebben laten komen. Hij vertelde ons het nieuws dat hij de volgende dag met een takelwagen zou komen en dat ze de camper zouden gaan repareren. Toen we bij deze garage aankwamen hadden ze net een testrit gedaan en er bleek niets aan de hand te zijn. Gek, maar geen verklaring.

Prima, want wij wilden graag naar Airlie Beach. Dat is een levendig dorpje aan de kust waarvandaan je naar de Whitsundayislands kan gaan. Na ons goed geinformeerd te hebben bleek het wel erg duur te zijn om op de eilanden te overnachten dus we besloten een dagtour te boeken met wildwaterrafts. Wat een trip. Ontzettend gelachen met de ‘gids’, gelopen, foto’s gemaakt en geluncht. We mochten ook snorkelen en we hebben voor het eerst mega grote vissen gezien: echte nemo’s. Wat een ervaring, super! ’s Avonds weer terug in Airlie Beach weggedroomd maar wat een verassing de volgende dag: vlooien!!!

We hebben vlooien in onze camper, gatverdamme. Ondanks dat we onze camper ontzettend schoonhouden gebeurd dat dus regelmatig op campings. De hele camper onder de chemicalien gespoten want hier kunnen we echt niet mee leven, onze hele lichamen zitten vol met bulten. Tot overmaat van ramp konden we deze dag onze bestemming ook niet bereiken omdat onze lieve camper weer dezelfde keuren vertoonde. Op een of andere tokkiecamping gestopt en overnacht en vanochtend de organisatie goed laten weten dat we er nu echt klaar mee zijn. De camper staat op dit moment bij de garage en wij vermaken ons door een paar uur te internetten. De vlooien waren ook nog niet weg dus vanochtend ook weer alles ingespoten met een nieuw goedje. Hopelijk de volgende keer beter nieuws over onze huisdieren en camper…

Ki ka camper daar gaan we dan!
Rijden aan de linkerkant van de weg. Even wennen dus. Met mijn rechterhand grijp ik steeds bij het schakelen naar de slinger van het raam en richting aangeven doen we met de ruitenwissers. Het gaat dus prima en ik ben een gevaar op de weg. Waarom moet ook zo nodig het stuur aan de andere kant en doen ze hier alles andersom. Rare Ozzy’s!

Het camping leven zit ons in het bloed hoewel het even wennen is, want alles is erg klein. Kastjes gaan maar net open en we kunnen ons niet tegelijk uitkleden omdat ik met mijn hoofd tegen het dak kom en al snel in een draai Shirley tegen het achterraam lanceer. Er zijn al twee flessen cola door de camper heen gegaan en Shirley heeft al 5 keer haar hoofd gestoten. We rijden nog net niet met verlengkabel en waterslang aan de bus de camping af.

Ook het uitklapbed is erg klein en ik slaap inmiddels met mijn voeten op de koelbox. Het is een genot zelf weer te mogen koken en heerlijke wijn te drinken. Wat hebben we het toch zwaar. Op dit moment zitten we in Port Douglas en gaan zo noordelijk richting Cape Tribulation. Erg gek om weer alle luxe om ons heen te hebben. We zijn wel blij dat we al koala’s, krokodillen en kangaroes in het wild gezien hebben, zie de eerste Australie foto’s. Wat een mazzelpikken!

Een kort verhaaltje dit keer maar we zijn snel weer terug met onze nieuwe avonturen.