Na Ballarat hebben we koers gezet terug naar Melbourne waar we 3 dagen in de stromende regen op een camping hebben gestaan tussen deprimerende industrie. Of je met je tent in de havens van Rotterdam gaat camperen. Daar hebben we tussen de buien door de camper uitgesopt en uiteindelijk ons huis ingeleverd. De op een naar grootste paardenrace is de Melbournecup, met een prijs van 4 miljoen dollar. Op 4 november (onze vertrekdag naar Perth) werd deze gereden. Om te kijken als toeschouwer naar deze wedstrijd, dient het publiek in stijl gekleed te gaan. Mannen in klassiek kostuum en de vrouwen in jurkjes met een grote hoed. Al dagen van te voren paraderen de mannen en vrouwen hun nieuwe aankopen in de stad. Aangezien de Australier zich over het algemeen erg slecht kleed is dit festijn een overdresde ‘bakvissen’ parade. Ballonkuiten, dikke tieten, zwembanden gehuld in verenpracht afgemaakt met een halve pedaalemmer op het hoofd. Werkelijk een genot voor ons mensenkijkers. Ondanks het slechte weer was Melbourne echt te gek. Heel veel leuke winkels en heel belangrijk; goed Aziatisch eten.
Nu zijn we in het wilde westen. Voor het eerst hebben we het gevoel in het echte Australie te zijn. Zodra je Perth uitrijdt kom je in een outback omgeving. Eindeloos lange wegen, verbrande bomen in uitgestrekte vlaktes van geel gras of knal rode aarde. Helaas werd ook na 4 uur vliegen van Melbourne naar Perth het weer niet beter. Onze stop in Lancelin aan de kust 2 uur ten noorden van Perth was dan ook weer een natte en gure stop. Weer helemaal alleen op een lege camping en s’ nachts slapen met alle kleren aan, armoede alom. Lancelin is een van de beste kitesurfspots van het westen en daarom ook de plek voor internationale kampioenschappen windsurfen. De wind is constant en er is keuze tussen vlak water en hele hoge golven voor de diehards. Een plek waar we later nog naar teruggaan.
Omdat het weer slecht bleef zijn we noordelijker gereden naar Cervantes met de bekende Pinnacles desert in het Nambung National Park. Dit prachtige natuurwonder hebben we bekeken en gelukkig kwam er tussen de wolken door genoeg zon om foto’s te maken. De volgende dag waren er op de camping schoonmakers bezig met het schoonmaken van het herentoilet, dus moest ik op advies van een van de dweilkoning naar het blok van de vrouwen gaan. Maar oh oh in het vrouwen toilet kreeg ik de volle laag van een ander schoonmaaktalent dat ik niet in het vrouwen toilet mocht komen anders ging ze naar de politie en zou ik 7 jaar gevangenisstraf krijgen. Daar stond ik dan hoog nodig met mijn pleerol onder mijn oksel te luisteren naar weer zo’n vriendelijke conservatieve Sheila. Wat een lachwekkende vertoning. Het rare is dat dit niet de eerste keer is. Vrouwentoiletten zijn hier heilig, er mogen geen mannen komen. Daarintegen mogen er wel vrouwen in mannen toiletten komen en pissen enn douchen kinderen altijd in de toiletblokken waar de moeder is. Leuk om te weten toch?
Terug in Lancelin blijkt de camping vol te zitten dus moeten we uitwijken naar een andere, want op wildcamperen staat de doodstraf. De zon schijnt en er staat een flinke maar koude wind. We huren wetsuitpakken bij Werner. Werner is een norse Zwitser die weinig zin heeft in het leven en een verhuur trailer heeft staan met windsurfspullen. Werner kan niet lachen en haat kitesurfers. Wij doen overdreven aardig tegen hem en zwaaien en roepen ‘Joehoe’ als we langs kiten. Hij staat bekend als pain-in-the-ass maar wij hebben hem nu te vriend, we mogen zelfs niet meer voor de wetsuits betalen. Het kiten is heerlijk en we onmoeten Nooren, Zweden en een Zwitser. Allemaal het zelfde doel reizen en kiten. Eindelijk weer eens een ontmoeting met bloedverwanten.
Maar oh jeetje, terug op de camping blijkt er gewoon helemaal niet schoongemaakt te worden. Alles stinkt al dagen naar pis. Ja ja, na Oostenrijk hebben we een neus voor vieze luchtjes en weten we of iets echt schoon is of niet. Ik doe aardig melding van de vuiligheid bij de receptie. De vrouw van de receptie was er niet, maar wel 2 tandenloze Tokki mannen (waarvan 1 de eigenaar van de camping) die met halve liters bier naast de uitgereden slagboom zaten. Natuurlijk was het weer ‘How ya going’ dus begon ik het probleem uit te leggen. Maar ik werd per direct in de reden gevallen met de vraag waar ik stond op zijn erf en waar ik vandaan kwam. Ik maakte mijn verhaal af en gaf antwoord dat ik uit Holland kwam. De man begon begon werkelijk te schuimbekken en stem te verheffen en mij mede te delen dat ik geen Hollander was maar een Duitser en wel Adolf Hitler. Toch bekijk ik mijzelf al 37 jaar iedere dag in de spiegel, maar heb nog nooit een klein snorretje ontdekt bij mijzelf en is mijn accent meer met een Gooische aardappel dan Duits.
Deze vriedelijke man met Hitler-obsessie begon zo agressief te worden dat de hele camping uitliep om te kijken naar deze vertoning. Niemand greep in en ik had werkelijk geen idee vanwaar deze reactie. Heel langzaam begon ik te koken en ben gewoon weggelopen. Maar onze kampfuhrer kwam achter mij aan. Schreeuwend met een halve liter in zijn hand. Shirley op dat moment aan het koken hoorde mij al aankomen en roepen “er zit een gek achter mij aan”. De man was stront lazerus en was op dat moment niet meer opgewassen tegen 2 goedgebekte hollanders en droop af. Wat een ordinaire vertoning. Achteraf kwam zijn vrouw zich verontschuldigen en zij dat hij dit wel vaker deed naar gasten, het was heel normaal. Trouwens schoonmaken wou ze niet doen omdat zij die rommel niet maakt maar anderen.
Vandaag zij we dan ook weer verhuisd naar een hostel waar we met de camper in de tuin staan en gebruik maken van de keuken, zwembad, volleybalveld, pizzaoven en sanitairvoorzieningen. Deze plek ligt naast het kitestrand dus oh wat zijn wij gelukkig! Daarbij komen we weer eens onder de mensen en zien we het nieuws op de televisie. We schrokken dat de Balibombers zij geexecuteerd. Australiers worden geadviseerd voorlopig niet naar Bali te gaan omdat er weer aanslagen worden verwacht. Fijn vooruitzicht voor ons aangezien de volgende bestemming Bali wordt.
Filed under: Australië
