Kitesurfen in Australie wordt steeds populairder. Maar wat schetst onze verbazing? In tegenstelling tot skateboarden en surfen, wat hier met de paplepel wordt ingegoten en veel historie heeft, is kitesurfen een sport die hier pas 2 jaar een ontwikkeling ondergaat. In Nederland is de sport zeker 10 jaar oud en we hebben zelfs wereldkampioenen. In Nederland is de sport cool en ben je tussen de 16 en 45 jaar. In Australie wagen vooral 55 plus-windsurfers met helmpjes op hun leven, om het kitesurfen onder de knie te krijgen. Een erg grappige gewaarwording.
Het merk Slingshot promote kitesurfen onder jongeren door reclame te maken bij wakeboardscholen. Kitesurfscholen zijn er weinig en als die er zijn wordt er altijd lesgegeven ongeacht het weer en de locatie, wat leidt tot gevaarlijke situaties zoals: kiten in riviermondingen met veel vaarverkeer, uitstekende palen en hele vlagerige wind. Caloundra was zo’n plek waar iedereen aan het oefenen was in veel te ondiep water met windstoten. Wij zijn hier gestopt ondat het echt te gevaarlijk was. Aan het eind van die dag werd er een kitesurfer afgevoerd in een ambulance.
Naarmate je steeds dichter bij Brisbane komt worden de mensen nog aardiger. Zo kregen wij in Caloundra een plek op een camping die eigelijk vol was met bij het inchecken een fles rode wijn van Rick and Barb (eigenaar van de camping en vrouw). Hoeree! Door Brisbane heen lopen en verlangen naar natuur en onze camper was weer een nieuw gevoel! Een dagje het stadse leven weer ondervinden en gehaaste, werkende mensen zien was weer voldoende. s’ Avonds hadden we ons verheugd op lekker vis eten in restaurant Toscane, want uiteten doen we eigelijk nooit meer (omdat we nog steeds genieten van onze eigen brouwsels uit onze camper). Maar onze seafoodplatter was niets meer dat een bord met 3 oesters en een berg vette kibbeling. ‘No worries mate, dan betaal je er gewoon eentje’. Dus zaten wij een half uur later bij de ‘lopendebandjapanner’ ernaast heerlijk Sushi te eten. Een beter plan en super goedkoop.
De volgende dag hebben we onze camper laten checken en koers gezet naar Surfers Paradise. Surfers Paradise is lelijk, commercieel en heeft weinig weg van een gezellig surfstadje. In Surfer Paradise wordt ook nauwelijks gesurft. De toerist wordt hier geentertained door afgrijselijke pretparken en jetski excursies. De mooie houten Australische strandhuizen hebben hier plaats gemaakt voor pompeuse flatgebouwen met appartementen, clubs en winkels. Algemene sfeer: Cooldown, ID & T en Tokki. Trouwens voor deze groep is er alleen maar fastfood, zo erg dat Mac Donalds in een straal van 20 kilometer 30 vestigingen heeft zitten. Maar toch zijn we hier 2 dagen gebleven omdat er eindelijk weer eens wind was.
Ik moet even iets uitleggen: Om echt hard te kitesurfen en veel trucjes te doen gaat onze voorkeur uit naar lokaties met heel vlak water zoals: een meer, riviermonding, lagoon, of bij laag tij aan het strand. In Nederland kan met een winderige dag er ruig aan toe gaan aan de kust. Maar in verhouding tot een winderige dag in Surfers Paradise is Nederland peanuts. Kitesurfen in hoge golven vereist een hele andere techniek, omdat golven grote obstakels worden waar je eerst doorheen moet voordat je er mee kunt spelen. Toch met een beetje benen intrekken lukt het om achter de muur van water te komen. Ik kan eerlijk zeggen dat de golfslag die je ziet vanaf het strand gezichtsbedrog is. Op open zee is het ongeveer 5x erger en geeft je voor het eerst een kwetsbaar gevoel. Het voelt als een enorme bewegende donkerblauwe ski-piste. Terugkeren naar het strand met de kolkendemassa achter je geeft een prettiger gevoel en alle gelegenheid om te spelen. We zullen meer op bestemmingen komen met hoge golven dus deze ervaring was onze vuurdoop.
Nog meer naar zuiden ligt Byron Bay. Een zeer relaxed surfersstadje en thuishaven voor de Joypacker, veganistische toverknollen en Oerolblotenvoetendansers. Voor de jonge backpackers is er een hele ‘ learn to surf ‘ en whalewatch industrie opgezet. Er hangt een gemoedelijke sfeer en voor de tweede keer wanen we ons tussen echte golfsurfers. Jong en oud surft hier. Door de straten rijden oude auto’s met surfboards op het dak en zelf oude opa’s surfen. Toch zijn we een dorp verder op een camping gaan staan omdat er gekite word in Lennox head. Weer geen wind, dus maar een bezoekje gemaakt aan de plaatselijke surf/ kiteshop die tot onze grote verbazing gerund wordt door een Nederlander. Erik Groenwoud, voormalig windsurfer en heeft zijn eigen merk (Catapult) ontwikkeld. Erg toffe vent. Omdat er toch geen wind is kopen we voor 200 dollar een longboard van hem omdat we iedere keer veel geld kwijt zijn de huur van surfboards. Het board is 3 meter lang en lelijk. Hij doet het prima en daar gaat het om. De bedoeling is om in Sydney het board te verkopen. Zoals we al hadden voorspeld hadden bij de aankoop: ‘het is een blok aan ons been’. Bij alle handelingen in de camper moet het ding naar buiten. Omdat de plank 3 meter lang is en klem zit tussen de achterklep en keukenkastje kan je je kont niet keren. s’ Nachts ligt de plank onder de camper of op het dak. I’ts so easy…..
Om wat dichter bij Byron Bay te zitten om te surfen zijn we verhuisd naar een camping dichter bij het stadje. Byron Bay heeft goede golven voor ervaren en minder ervaren surfers. Nadat we een goede 3 uur durende surfsessie hadden afgerond en nog wat aan het afspoelen waren naast de camper stopten onze vrienden Robert en Eva naast ons. Vijf weken geleden hadden wij hun voor het laatst gezien in Daintree National park. Net als wij reizen zij ook naar het zuiden en lagen 2 dagen achter op ons en hebben ons nu ingehaald. Dit moest gevierd worden met de beloofde sate ajam en Australische wijn. De dag erna hebben we walvissen gezien die vergezeld waren door dolfijnen. Weer een hele bijzondere ervaring en bijna ongelofelijk. Het fotograferen van deze beesten is een onmogelijke taak met een klein toestel zoals wij hebben. Als ze uit het water komen ben je net te laat. We hebben het geprobeerd, zie foto’s.
Na een week Byron Bay was het tijd om te gaan rijden richting het zuiden. Ondertussen begonnen we toch echt de wens te krijgen om wat land inwaarts te gaan en we zijn via de Waterfall Way gereden. Een prachtige route met wat gewandel in Tropische regenwouden met watervallen natuurlijk. Eindelijk was het moment aangekomen om vrij te kamperen. Een prachtige spot aan een rivier tussen de koeien en een rivier om ons in te wassen. Eigenlijk hadden we het al veel eerder moeten doen, het werkt verslavend. Gewekt worden door een loeiende koe die tegen je camper staat de piesen, wat wil je nog meer…..
Ondertussen zijn we aangekomen in Forster Beach, nog net boven Sydney. Je ziet hier de dolfijnen vanaf het strand en we zijn de enige op een prachtige camping aan het strand en aan het meer. Gister een uur bezig geweest met het voeren van een possum of tree kangaroe, daar zijn we nog niet helemaal uit. We zijn aan het overwegen om ons schema te wijzigen. We zouden 11 november vliegen van Sydney naar Perth maar aangezien we al bijna in Sydney zijn….denken we eraan om de camper in Melbourne in te leveren en te vliegen vanaf Melbourne naar Perth. Dan pakken we dat ook nog even mee.
Filed under: Australië
