Waar kan je lekkerder op schrijven in een vliegtuig dan op een ouderwetse kotszak. Ik heb geen papier om op de schrijven dus doe ik het maar zo. Op dit moment zitten we in het vliegtuig van Tahiti naar Auckland om vervolgens meteen door te vliegen naar Fiji. Graag willen we jullie attentie! Het volgende verhaal kan jaloesie veroorzaken. Mocht dit het geval zijn dan kunt u na zonuren contact opnemen met stichting Rikley.
Na onze avonturen op Paaseiland, waar we naast paaseieren schilderen veel gewandeld hebben en de plaatselijke travestietenscene geobserveerd hebben, werd het tijd voor een nieuw eilandavontuur. Tahiti here we come!
Voor het eerst deze reis voelen we ons erg ver van huis aangezien we nu echt aan de andere kant van de wereldbol zitten en deze cultuur alleen kennen uit piratenfilms en tienerfilms met Brooke Shields. Het onthaal op Tahiti is er een om nooit te vergeten. In de aankomsthal van het vliegveld staat een band te spelen met vrolijke, lokale muziek en krijgt iedereen een witte tropische bloem achter zijn/ haar oor. Tahiti heeft 1 hoofdeiland en wordt omringd door circa 150 Bouty eilandjes. Bora Bora is daar bijvoorbeeld een hele bekende van.
Onze eerste slaapplek kan weer in de boeken. Tahiti is de duurste vakantie bestemming van de wereld. De inwoners betalen geen inkomstenbelasting. De belasting wordt verwerkt in de producten en slaapplaatsen. Voor de 1e nacht hebben we een goedkope slaapplek via internet geboekt in Papeete, de hoofdstad van Tahiti. En dat hebben we geweten ook. Na een nachtelijke zoekactie van de taxichaufeur kwamen we na lang dolen op een industrieterrein in een wijk van golfplatenhuizen. Omringd door een groot hek en bewaakt door een loopse kwijlende hond, zagen we onze betonnen Hiltonbunker liggen. Geen warm onthaal maar een sloffende mamma met mondhoeken alsof er in iedere mondhoek een gewicht van een frieschestaartklok hing. ‘Meteen betalen en schoenen uit!’ In bed werden we nog eens verblijd met een lokale straatbbq tot 4 uur s’ ochtends en om 6 uur werden we gewekt door een hysterisch krijsend kind van een Frans stel.
Die dag hebben we om 17.30 een afspraak bij de haven met Franceline om met haar naar Moorea te gaan. Franceline hebben we leren kennen via Polly (kok in het wintersporthuis in Chili). Polly wist dat Tahiti zo duur zou zijn en zij heeft in Chili gebeld naar haar vriendin Franceline, of het goed zou zijn dat we contact met haar zouden opnemen. Na wat mailen waren we van harte welkom in haar huis op Moorea. Franceline is Frans en op haar 23 verhuisd naar Frans Polynesie. Zij werkt in de zwarte parel bussines op Tahiti. Franceline woont in een klein tuinhuisje op een terrein van een Franse familie, die ons werkelijk met open armen ontvingen op hun landgoed aan een blauw lagoon met palmbomen. Hier krijgen we een slaaplek en eten iedere dag aan een grote tafel, waar we iedere dag een nieuwe variant met verse tonijn eten. Wat een leven, wat een mazzel. Op de duurste plek van de wereld zitten wij gratis met hele aardige mensen en op wat voor een plek!
Kitesurfen is hier echt een levensgevaarlijke aangelegenheid aangezien er heel veel koraalbanken in het water liggen die hier en daar boven het water uitsteken. Wat een sensatie; slalommen tussen koraal. De wind was ook nog eens erg vlagerig waardoor terugkomen moeizaam verliep. Na 1 dag kiten was er ook niet meer zoveel wind dus besloten om dat maar een beetje op te geven hier.
Verder kon het niet op. Hoe mooi is het om mijn verjaardag 1 augustus te vieren op Tahiti? Dit was echt super. Alles mogen we gebruiken: kano’s, auto, snorkelspullen. Er werd zelfs voor ons een excursie geregeld. Zwemmen met haaien en Stingrays en lunchen op een eiland. Walgelijk!! Op een avond hebben we Thais gekookt en dat werd zowaar gewaardeerd. Want Oeh la la dat is even wat anders voor onze Franse vrienden! We leven hier als een god in Frans Polynesie dus. Het gekke is dat het voelt alsof je in Frankrijk bent maar dan nog 10 keer mooier. De auto’s die hier rijden zijn Renault en Peugot en we eten elke dag een vers stokbrood. Heerlijk!
Ondanks dat we absoluut niet mogen klagen zijn we wel blij na het afscheid met Franceline na onze 6 dagen Tahiti. Ons logeeravontuur bij Franceline bleek voor haar ook een uitje en sociaal ding te worden, ze heeft zelfs vakantie ervoor genomen. Franceline is heel erg alleen en super gestresst omdat ze alles te goed wil doen. Voor we met onze oren hebben geknipperd staat Franceline weer klaar met ontbijt of liggen al onze kitespullen al in de Twingo. Goed bedoeld maar te veel is irritant. Ze is zo onzeker dat ze om de 5 minuten een vraag stelt hoe je je voelt. Ze voelt je ook nog eens goed aan en ziet wanneer je je ergert. Erg vermoeiend zo nu en dan. Toch zijn we haar erg dankbaar want we hebben echt een super tijd gehad maar nu weer lekker samen op pad. We krijgen als afscheid zelfs een zwarte parel om onze nek om har nooit te vergeten.
Filed under: Tahiti
