Monsters zijn verslagen, zeeen zijn bevaren, we kunnen het zwaard thuis laten en de wereld is al in kaart gebracht. Waarom moeten we ver reizen als we ook een olifant in de dierentuin kunnen zien en we in de Lage Vuursche geen sneeuwbanden hoeven te hebben? Toch wordt onze drang steeds groter om erop uit te gaan, vrij te zijn en niets te moeten. Het avontuur kan bijna beginnen!
De dagen vliegen hier voorbij en het einde begint in zicht te komen, terwijl de winter hier wel weer lijkt te zijn begonnen. Het sneeuwt non-stop en het is -15 graden boven. Raar om nu met boekjes over Cuba, Mexico en Peru voor ons neus naar buiten te kijken, waar de wereld langzaam verandert in een kerstkaart.
We moeten, ja we moeten echt wat gaan doen aan de reis. Alleen zijn we steeds te moe. Af en toe lijkt het wel of we chronische Pfeiffer hebben. De benen blijven blokkeren en het hoofd wil niet meer. De combinatie sporten en sociaal vrolijk zijn wordt nu toch wel zwaar. Shirley is gewoon erg goed daarin. Ik moet me af en toe terug trekken en vroeg naar mij bed, weg van de mensen.
Mensen……mensen in alle soorten en maten…..creatief, burgelijk, arm, rijk, zuinig, intelligent, associaal, positief, negatief, materialistisch en ga zo maar door. Soms ben ik de verscheidenheid en al hun fratsen even helemaal zat. Begrijp me niet verkeerd want er zijn ook zeker hele leuke en interessante mensen bij ons geweest.
Zoals een man die ziekenhuizen opzet in arme landen, een sjieke weduwnares die van slangen en paarden houdt en bridge speelt tot ze erbij neervalt. Een man van 71 die na het klooster een tweede jeugd ondergaat, een barman van een voetbalvereniging die per week omzet in de kantine wat wij in 4 maanden nog niet redden en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Stuk voor stuk zijn het allemaal verhalen die je zou kunnen uitwerken in een boek of film. We zitten er middenin, tussen families, vrienden of losse stellen.
We maken meteen hun priveleven mee: we slapen in hetzelfde huis, weten wat ze eten, of ze hun tanden poetsen of niet en of ze het met condoom doen of niet. Caroline is ook nog drie dagen bij ons geweest: daar hebben we echt van genoten. Even wat andere gespreksonderwerpen dan het weer en de beste pistes. Gelukkig is Caar een echte skikoningin dus we hebben een heerlijke dag met haar op de piste gehad.
Deze dagen komen onze laatste gasten aan. Na hun vertrek gaan we alles afsluiten. De laatste betalingen, was wegbrengen, afscheid nemen, huis leeghalen, etc. We zullen waarschijnlijk dan ook iets eerder zijn dan 7 april. We hebben er echt zin in! Het snowboarden zijn we nogsteeds niet zat maar de werkzaamheden nu wel. En na 4 maanden, 7 dagen in de week, om 07.00 opstaan voor het ontbijt zullen we niet missen. Maar klagen mogen we zeker niet want straks hebben we 8 maanden vakantie!!!
Filed under: Oostenrijk
