Er is ons verzekerd dat de aanloop week, voordat de eerste gasten aankomen, het zwaarst is. We moeten eerlijk toegeven dat we het knallen en binnenshuis bezig zijn dan ook een beetje zat beginnen te worden. Voorlopig hebben we de schoonmaak achter de rug en zijn klaar met de inkopen. De boodschappen waren gigantisch: allesreiniger, welkomstcaken, kazen, boterkuipjes, 40 eieren, 100′den rollen toiletpapier, flessen chloor, koffie, teveel om op te noemen. Alles in grootformaat waardoor we nu 3 keer naar de groothandel zijn gereden in Imst (45 minuten rijden).
Als extra bijverdiensten hebben wij ons huisbarretje waar we tevens de inkopen voor hebben gedaan. Onze gasten gaan ’s avonds naar een restaurant en hebben 1 maal per week een restaurantvrije dag. Op deze avond bieden wij kaasfondue en vleesfondue aan op een zakcentje bij te verdienen. Shirley gaat in haar Tirolerpakje serveren en Rik zal de avond afsluiten met een waldhornconcert. Rik was het gister echt even zat. Er is niets zo frustrerend als de besneeuwde bergtoppen te zien liggen en de skibus voorbij te laten rijden terwijl je zelf niet mee mag! Hoewel het stel van vorig jaar een verslag voor ons heeft achtergelaten en we een training van een weekend hebben gekregen is het toch wat meer dan wat we dachten. Maar gelukkig hebben de andere stellen daar ook last van, dus is het iets wat erbij hoort. Maar straks tijd genoeg om het in te gaan halen!! Daarom vandaag even gas terug genomen. Nadat we ons gister hebben ingeschreven bij de gemeente mochten we onze seizoenspassen met korting halen. Vervolgens naar de skischool geweest om folders op te halen vor op onze informatietafel in het huis.
In Solden ook nog even naar dokter Gerhard gegaan. Wat een figuur…..deze man in witte jas verwelkomde ons in de hal van zijn hospitaal. Na een slap handje te hebben geschud volgden wij de alcoholwalm waar het voorstellen begon. Hmmm, sie sind die neue leute aus die Niederlande, hmmmm…. De man deed zich voor als een vieze, verstooide professor. Altijd handig op de dokter te kennen, niet waar? Het is weer een typetje uit een 70-ere jaren pornofilm. En zo zijn er veel hier. Hij wilde eigenlijk een commissieafspraak met ons maken maar dat ging ons wat te ver. Doodzieke mensen in Huben 8 kilometer verder sturen omdat we bij die arts 5 euro krijgen, dat gaat ons net iets te ver. Vervolgens de broodjes besteld bij onze bakker en wer richting huis om te eten en het informatieboek te gaan maken.
Filed under: Oostenrijk
